“ถึงว่า ฉันถึงหาอีกชิ้นสุดท้ายไม่เจอ” สายตาของจี้เซวียนราวกับถูกตรึงอยู่กับภาพต่อที่ลู่หลีถือไว้ เขายื่นมือทั้งสองข้างไปรับมาด้วยความยินดี “นายได้มันมาจากห้องของเวยเวยเหรอ? ดูท่าเธอคงแอบเอามันไปตอนฉันไม่ทันระวัง...”
จี้เซวียนวางชิ้นส่วนภาพต่อลงตรงช่องว่างเพียงช่องเดียวที่เหลืออยู่ ทว่าเสียงของเขากลับขาดหายไปฉับพลัน
“เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่พอดี?” เขาหมอบลงกับพื้น ลองวางชิ้นส่วนนั้นให้ครบทั้งสี่ทิศ แต่ไม่ว่าจะวางอย่างไรก็ไม่อาจประกบเข้ากันได้อย่างพอดี
“นายไม่เพียงหาน้องสาวของฉันไม่เจอ ตอนนี้ยังเอาของปลอมมาหลอกฉันอีกเหรอ?” เสียงของจี้เซวียนค่อย ๆ สูญเสียความเป็นมนุษย์ไป น้ำเสียงแหลมเล็กขึ้นเรื่อย ๆ
รูม่านตาสีดำของเขาค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้น กลืนกินส่วนตาขาวจนหมด จากนั้นสี่เหลี่ยมสีดำก็แผ่ขยายออกด้านข้าง กลืนกินสมองของเขาไปด้วย ภาพต่อในมือถูกบีบจนบิดเบี้ยวผิดรูป แถบยาวแบน ๆ พลันพุ่งวูบออกมาจากสี่เหลี่ยมนั้น