มือถือในมือของลู่หลีพลันเริ่มร้อนขึ้น สถานะด้านบนของหน้าต่างแชตระหว่างจี้เซวียนกับหัวหน้าหน่วยปรากฏคำว่า กำลังพิมพ์ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
มือถือสั่นหนึ่งครั้ง ก่อนข้อความใหม่จะปรากฏขึ้น พร้อมระบุเวลาเป็นวันถัดจากบทสนทนาก่อนหน้า:
[จี้เซวียน ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังรู้สึกหนักใจมาก เรื่องน้องสาวของคุณ พวกเราเสียใจด้วยจริง ๆ วันนี้อาการของคุณแย่มาก วางงานทุกอย่างไว้ก่อนเถอะ เราจัดหมอไว้ให้คุณแล้ว จะให้เพื่อนร่วมทีมไปเป็นเพื่อนด้วยก็ได้]
เมื่อข้อความนี้ปรากฏขึ้น ชะตากรรมของน้องสาวที่ยังอยู่ในโรงเรียนก็เผยให้เห็นอย่างคลุมเครือแล้ว
น้องสาวตายแล้ว
ลู่หลีจ้องคำว่า “หมอ” ในประโยคสุดท้าย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกว่าควรเติมคำขยายเข้าไป
อาจจะเป็นจิตแพทย์
เขาเหลือบมองตัวประหลาดที่กำลังกินอาหารอย่างกลไกบนพื้นอีกครั้ง
การกินอย่างตะกละตะกลามเป็นทั้งการระบายอารมณ์ และอาจเป็นอาการทางกายที่เกิดจากโรคทางจิตใจ
อาการนี้เกิดขึ้นครั้งแรกในวัยเด็ก เพราะพฤติกรรมรุนแรงของพ่อ
เมื่อโตขึ้นอีกหน่อย อาการก็เกิดขึ้นอีกครั้งเพราะถูกน้องสาว “ใส่ร้าย” แล้วพ่อก็ลงมือ คราวนี้อาการหนักกว่าครั้งก่อน ในภาพที่มองเห็นผ่านแว่นตา พวกเขาเห็นจี้เซวียนเริ่มกินเนื้อของตัวเอง