ด้านหลังมีเสียงของหนักตกกระแทกพื้น คราวนี้ใต้บล็อกไม่มีโต๊ะรองรับ หุ่นเชิดที่ถูกส่งตัวมาจึงหงายหลังฟาดลงกับพื้นโดยตรง
ทันทีที่แตะพื้น ร่างของเธอก็ยันพื้นด้วยแขนขาที่บิดกลับด้านเหมือนแมงมุม ก่อนเริ่มลุกขึ้นยืน ข้อต่อส่งเสียงดังกรอบแกรบ
เมื่อยืนได้มั่นคงแล้ว น้องสาวก็มองไปยังจุดที่ผู้เล่นรวมตัวกัน พวกเขาต่างระมัดระวังและถอยหลัง เปิดพื้นที่ว่างที่เหลืออยู่ในห้องให้เธอ
“ส่งตัวมาแล้ว”
“ไม่เหมือนตัวก่อน ถึงจะเลือกตัวที่สร้างเสร็จน้อยที่สุดในบรรดาหุ่นเชิดที่อยู่ชั้นเดียวกันแล้ว แต่พอมองจากด้านหลัง ส่วนที่แบนราบกลับมีน้อยเกินไป มีแค่ช่วงลำตัวท่อนบนเท่านั้นที่แบน ขาทั้งสองข้างเป็นรูปทรงสามมิติสมบูรณ์”
“กว่าเธอจะหายไปจนหมดคงใช้เวลานานกว่าแน่ แล้วดูเหมือนระดับสติปัญญาจะสูงกว่าตัวก่อนหรือเปล่า?”
“เหมือนจะคิดเองได้จริง ๆ ด้วย เธอกำลังเดินมาทางพวกเรา! ไม่ได้เดินตรงไปทางประตู”
ลู่หลีรวบรวมโหลกับกระดาษที่อยู่บนเตียงไว้ด้วยกัน แล้วยกไปวางพิงกำแพงให้เรียบร้อย พอลุกขึ้นก็สบตากับน้องสาวที่กำลังเดินมาทางนี้พอดี