ดาบศึกแทงเข้าที่อกของอัศวินเหล็กหมีสีเทาได้สำเร็จ ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนจะปะทะ อัศวินเหล็กหมีสีเทากลับยื่นมือคว้าคมดาบไว้ พลังบนดาบศึกจึงถูกลดทอนลงไปกว่าครึ่งในพริบตา
ไม่ต้องสงสัยเลย ดาบนี้ไม่อาจทิ้งร่องรอยไว้บนตัวอัศวินเหล็กหมีสีเทา
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้พลังของดาบนี้ไม่ถูกลดทอน ก็ใช่ว่าจะทิ้งร่องรอยไว้บนตัวอัศวินเหล็กหมีสีเทาได้แน่
“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นความสามารถของนายอย่างแท้จริง แต่มีบางอย่างที่พรแสวงยากจะชดเชยได้” ถังหู่กล่าวเสียงขรึม “บางเส้นทางก็ไม่ใช่ทางที่นายควรเดิน ยอมแพ้เถอะ นายยังมีทางเลือกที่ดีกว่านี้”
อัศวินเหล็กเงาเงินเงยหน้า ดวงตาสีม่วงอันงดงามสบกับดวงตาสีเทาของอัศวินเหล็กหมีสีเทา แสงในดวงตาเจิดจ้าจนชวนให้หวั่นเกรง
“ที่ครูฝึกพูดมีเหตุผลครับ” อัศวินเหล็กเงาเงินเก็บดาบศึก กลับไปยังตำแหน่งเดิม แล้วตั้งท่าต่อสู้อีกครั้ง “แต่เดิมทีบนโลกนี้ไม่มีถนนหรอก ถนนเกิดจากคนเหยียบย่ำขึ้นมา”
“กรุงโรมอยู่ตรงนั้นแล้ว ถ้าไม่มีทาง ก็เหยียบย่ำสร้างขึ้นมาเสียทางหนึ่ง”
คำพูดนี้กระทบใจถังหู่อย่างลึกซึ้ง เขายืดร่าง เสียงโลหะกระทบกันดังต่อเนื่อง
“พูดได้ดี เมื่อก่อนพรสวรรค์ของฉันสูงกว่านายอยู่บ้าง แต่จิตใจกลับสู้ไม่ได้เลย”
“ต่อสิ นายยังเหลืออีกสองดาบ” ถังหู่เอาจริงขึ้นมา นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาจะใช้แสดงความเคารพต่อเฉินชิงสวี่ได้
เฉินชิงสวี่พยักหน้า เอ่ยเบา ๆ ว่า “ดาบที่สอง”
ต่างจากครั้งก่อน อัศวินเหล็กเงาเงินไม่ได้บุกเข้าโจมตีทันที แต่ยังคงตั้งท่าต่อสู้ไว้
เฉินชิงสวี่ปิดตา เข้าสู่สภาวะไร้ตัวตน
เขามองเห็นแล้ว มองเห็นภาพต่าง ๆ ในชาติก่อน