ภายในสนามทดสอบ ถังหู่ยังไม่กลับไป เขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น ภายในดวงตาของเขาสะท้อนภาพดาวเคราะห์สีคราม ซึ่งถูกพันธนาการไว้ด้วยลำแสงออโรราสีแดงเข้ม
การทดสอบอัตราการประสาน ซึ่งเป็นด่านที่สองของการคัดเลือกอัศวิน เสร็จสิ้นลงทั้งหมดแล้ว การตรวจสอบแบ่งออกเป็นหลายรอบ จางหลานอวี้กับเฉินชิงสวี่เข้ารับการทดสอบในรอบย่อยรอบหนึ่งเท่านั้น
“ก็เหมือนทุกที อัตราผ่านไม่ถึงสามในสิบ... ทหารใหม่รุ่นนี้มีทั้งเรื่องน่ายินดีและน่าเสียดาย”
เรื่องน่ายินดีที่สุดเห็นจะเป็นซูอวี่ถง ผู้มีชื่ออยู่ในบัญชีรายชื่อทองคำ
“เป็นต้นกล้าที่หาได้ยาก การฝึกซ้อมที่ผ่านมาก็ไม่มีที่ติ พรสวรรค์ยังยอดเยี่ยมเป็นอันดับหนึ่ง หากเติบโตไปได้ด้วยดี เธอต้องเป็นอัศวินระดับเอสได้แน่นอน”
“จางหลานอวี้กับเอลินอร์ที่อยู่ในบัญชีรายชื่อเงินก็เป็นคนที่ฝึกฝนได้ดี ผลการฝึกซ้อมที่ผ่านมาไม่เลวเลย ถ้าพยายามอีกหน่อยก็ไปถึงระดับเอสได้เหมือนกัน”
อัศวินระดับเอสคือกำลังรบชั้นยอดอย่างแท้จริง พรสวรรค์เป็นด่านที่ยากจะก้าวข้ามสำหรับผู้ที่อยากไปถึงระดับนั้น
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงใบหน้าคุ้นเคยขึ้นมา—เฉินชิงสวี่
ถังหู่รู้สึกเสียดายแทนเฉินชิงสวี่
“เฉินชิงสวี่... โชคไม่ดีเลย”
ระหว่างการฝึกซ้อมตามปกติ ความสามารถด้านการต่อสู้ที่เฉินชิงสวี่แสดงออกมานั้นยอดเยี่ยมยิ่งกว่าจางหลานอวี้เสียอีก น่าเสียดายที่พรสวรรค์ของทั้งคู่แตกต่างกันมาก เส้นทางที่ถูกกำหนดไว้จึงต่างกัน
มุมปากของถังหู่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะตัวเอง เขาถามตัวเองในใจว่า คนที่โชคไม่ดีไม่ได้มีแค่เฉินชิงสวี่ แล้วตัวเขาเองไม่เหมือนกันหรือไง?
เขาจำได้ว่าเมื่อครั้งนั้นผลการทดสอบของเขาอยู่ที่ 61%
ตอนนี้เขาอายุเกือบ 50 ปีแล้ว ผู้มีคุณสมบัติรุ่นเดียวกับเขาบางคนได้ควบคุมอัศวินเหล็กระดับสูงสุด ออกไปสู้รบเพื่อมนุษยชาติทั่วทุกสารทิศ แต่เขากลับควบคุมได้เพียงอัศวินเหล็กระดับซี และได้เป็นเจ้าหน้าที่คัดเลือกที่อยู่ห่างไกลจากสนามรบ
เขาอดถอนใจไม่ได้ว่าโชคชะตานั้นไร้เหตุผลสิ้นดี ต่อให้ไม่ยอมรับและโกรธจนแทบคลั่ง หมัดของเขาก็ชกมันไม่ถึง มันได้แต่หัวเราะเยาะพลางมองเขาตะเกียกตะกายอยู่ในปลักโคลน