“ในเมื่อนายเป็นนักเรียนของฉันแล้ว ก็ต้องฟังฉัน” หลิวหวยผลักประตูเข้ามา พลางกล่าวเสียงเข้ม “เอาวิธีลดอัตราการสูญเสียที่ไม่จำเป็นของนายมาเขียนเป็นบทความให้ฉัน เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“บทความเหรอครับ?” เฉินชิงสวี่พึมพำ
“อาจารย์คงไม่ได้คิดจะเอาไปตีพิมพ์หรอกนะครับ?”
“...ไม่ต้องห่วง ถึงตอนนั้นชื่อของนายก็จะอยู่ในรายชื่อผู้เขียนด้วย”
“แล้วผมเป็นผู้เขียนอันดับหนึ่งไหมครับ?”
ชิ เจ้าเด็กนี่ฉลาดเป็นกรดจริง ๆ ทำไมเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการไม่ควรจะไม่รู้อะไรเลย แล้วปล่อยให้รุ่นพี่เอาเปรียบตามใจชอบหรือไง เฉินชิงสวี่กลับเจ้าเล่ห์ยิ่งกว่าฉันเสียอีก...
“เรื่องนั้น...” หลิวหวยอึกอัก
ผู้เขียนอันดับหนึ่งคือผู้ที่มีส่วนร่วมกับบทความมากที่สุดและได้รับการยอมรับมากที่สุด ส่วนผู้เขียนอันดับสองมักเป็นผู้ช่วย
ตามหลักแล้ว เฉินชิงสวี่เป็นคนเขียนบทความ เฉินชิงสวี่ก็ควรเป็นผู้เขียนอันดับหนึ่ง ส่วนหลิวหวยอย่างมากก็เป็นได้แค่ผู้เขียนอันดับสอง
“ถือว่าเราสองคนเป็นผู้เขียนอันดับหนึ่งทั้งคู่ แบบนี้ได้ไหม?” หลิวหวยเสนอทางประนีประนอม หากบทความเป็นผลงานร่วมของเขากับเฉินชิงสวี่ ผลประโยชน์ที่เขาได้รับย่อมลดลงไปบ้าง
เฉินชิงสวี่ส่ายหน้าแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “ไม่ต้องครับ ผมไม่อยากให้ชื่อผมอยู่ในบทความ อาจารย์เป็นผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียวเถอะ”
หลิวหวยตกใจ ก่อนจะยินดีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่
“สอนง่ายจริง ๆ!”
“แต่ว่า...” เฉินชิงสวี่เปลี่ยนเรื่อง “ผมมีข้อแม้ ผลประโยชน์ทั้งหมดที่ได้จากบทความนี้ต้องเป็นของผม”
“วัน ๆ นายคิดแต่เรื่องเงินหรือไง?!”
หลิวหวยโกรธขึ้นมาทันที เขาเคาะโต๊ะพลางพูดว่า “นายรู้ไหมว่าบทความในวารสารชั้นนำอย่างอัลม์ชีมีมูลค่าเท่าไร? แค่ค่าตีพิมพ์ก็ 8,000 ธนบัตรสหพันธรัฐแล้ว!”