“ราชัน...” เสียงของจูเหลียงผิงสั่นเครือ “พวกเราต้องลงสนามจริงกับผู้รับใช้ระดับราชันเหรอ?”
ทุกคนพลันตึงเครียด พวกเขาเคยได้ยินจากหลายแหล่งว่าระดับราชันแข็งแกร่งเพียงใด แต่แทบไม่มีใครเคยเห็นด้วยตาตัวเอง แม้หลี่ฉีซิวจะเป็นผู้มีพลังระดับราชันเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นมนุษย์ ไม่ใช่ผู้รับใช้
“ราชันไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรขนาดนั้น” หลี่ฉีซิวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ถ้าจัดการระดับราชันไม่ได้ แล้วระดับแม่ทัพ ระดับจอมทัพ หรือระดับจักรพรรดิที่อยู่ถัดไปล่ะ?”
“ฉันเคยสังหารราชันได้ด้วยตัวคนเดียว คู่ต่อสู้ในการฝึกจริงครั้งนี้ก็คือซากศพราชันที่ถูกดัดแปลงมาจากตัวนั้น”
เมื่อเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ทุกคนก็มาถึงสถานที่คล้ายสนามประลองสัตว์ ขอบเขตพื้นที่กว้างขวางมาก มีหลอดไฟสีขาวสว่างจ้าติดเรียงแน่นอยู่เหนือศีรษะ ทางทิศเหนือสุดของสนามมีประตูเหล็กบานใหญ่ปิดขังบางสิ่งไว้ ภายในมืดสนิทจนมองไม่เห็น
“ขออธิบายไว้ก่อน ร่างราชันตัวนี้ไม่มีเครื่องพันธนาการแบบที่สุนัขกระหายเลือดมี มันโจมตีได้อย่างไร้ข้อจำกัด แต่ใช้วิชาลับแห่งชีวิตไม่ได้ เพราะตอนนี้มนุษย์ยังเลียนแบบวิชานั้นไม่ได้”
“เพราะงั้นพลังของมันน่าจะต่ำกว่าราชันตัวจริงอยู่บ้าง พวกคุณอาจบาดเจ็บได้ แต่ถ้าโดนโจมตีถึงตาย ฉันจะเข้าไปช่วย”
“แน่นอนว่าฉันช่วยพวกคุณได้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าอยากรอดก็ต้องพึ่งตัวเอง”
คำพูดนั้นทำเอาทุกคนอึ้ง ช่วยได้ไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์หมายความว่ายังไง สรุปว่าพวกเรามีโอกาสตายจริง ๆ สินะ?