ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ทหารใหม่เกือบครึ่งเหนื่อยจนล้มลง เพิ่งถูกหลี่ฉีซิวดึงให้ลุกขึ้นมาได้ไม่กี่วินาทีก็ลงไปนอนอีกแล้ว
ก้นของจูเหลียงผิงแทบจะบานเป็นดอกไม้ ทุกครั้งที่คิดจะแกล้งนอน เขาก็เห็นหลี่ฉีซิวกำลังจ้องมองมา จนหมดทางเลือกจริง ๆ
หลี่ฉีซิวกวาดตามอง แล้วจับจ้องร่างของไป๋โจวโจว สติของเธอเลือนราง ไม่รู้เหมือนกันว่าวิ่งมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร แต่ช่วงเวลาดี ๆ อยู่ได้ไม่นาน เธอล้มลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้ลุกขึ้นมาอีก
หลี่ฉีซิวเพิ่งเดินเข้าไป ก็เห็นหญิงสาวอีกคนพยุงไป๋โจวโจวขึ้นมา แล้วให้เธอพิงแท่นหินข้างลู่วิ่งเพื่อพัก
ไป๋โจวโจวพึมพำว่า “ขอบคุณนะ” ก่อนจะหมดสติไป ทำเอาเจ้าหน้าที่ฝ่ายพยาบาลที่เฝ้ามองอยู่ตลอดขวัญหนีดีฝ่อ รีบตรวจร่างกายเธอทั่วทั้งตัวและพันแผลให้
นี่คืออัศวินที่อยู่ในบัญชีรายชื่อเงิน หากเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเขารับผิดชอบไม่ไหวหรอก หลี่ฉีซิวไม่สนก็จริง แต่พวกเขาต้องสนใจ
“ซูอวี่ถง” หลี่ฉีซิวมองเธอ “วิ่งครบแล้วเหรอ?”
แก้มของซูอวี่ถงแดงก่ำ เธอจ้องตาหลี่ฉีซิวตรง ๆ แล้วเอ่ยว่า “คุณจงใจเล่นงานเธอ ตกลงคิดอะไรอยู่กันแน่?”
หลี่ฉีซิวเลิกคิ้วเล็กน้อย ซูอวี่ถงเป็นทหารใหม่ไม่กี่คนที่กล้าเผชิญหน้าเธออย่างไม่เกรงกลัว หลี่ฉีซิวรู้ดีถึงพรสวรรค์อันน่ากลัวของซูอวี่ถง ในเมื่อเป็นอัจฉริยะ จะมั่นใจและทะนงตัวหน่อยก็สมเหตุสมผล
“ฉันจงใจเล่นงานเธอ เพราะเธอขี้ขลาดเกินไป เปราะบางจนถูกทำลายได้ง่าย เธอมีปัญหาอะไรไหม?”
“คุณเป็นครูฝึก ฉันไม่มีสิทธิ์โต้แย้งก็จริง แต่สภาพร่างกายของเธอแย่มาก ถ้าวิ่งต่อไปแบบนี้ เธอตายแน่”
“งั้นก็แปลว่ามีปัญหาสินะ?”
หลี่ฉีซิวกับซูอวี่ถงเผชิญหน้ากันอย่างไม่ยอมลงให้กัน
พูดจบ หลี่ฉีซิวก็ถอดเสื้อนอกออก เหลือเพียงเสื้อกล้าม เผยให้เห็นมัดกล้ามกระชับแข็งแรง เขาขยับร่างกายไปมา ก่อนตะโกนเรียกจากระยะไกลว่า
“เหล่าซุน เอาดาบมา!”
ซุนเยว่คิดในใจว่าทหารใหม่รุ่นนี้ทำไมถึงอยากหาเรื่องใส่ตัวกันนัก เขาหยิบดาบศึกเล่มหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนไปทางหลี่ฉีซิว
หลี่ฉีซิวยื่นมือคว้าดาบไว้ได้ราวกับสายฟ้า พร้อมโยนแหวนศักดิ์สิทธิ์พันธสัญญาวงหนึ่งให้ซูอวี่ถง แล้วยิ้มอย่างสบายอารมณ์
“ถ้าไม่พอใจก็เข้ามาเลย เอาชนะฉันให้ได้”