03:00 น.
เสียงนกหวีดแหลมบาดหูดังขึ้นฉับพลัน! ดังติด ๆ กันเป็นระลอก แม้แต่จางหลานอวี้ที่ปกติหลับลึกยังสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“รวมพลที่สนามฝึกกองร้อยสอง!”
“บ้าเอ๊ย เพิ่งตีสามเองนะ!”
เฉินชิงสวี่ตื่นเร็วที่สุด เขารู้จักหลี่ฉีซิวดี อีกฝ่ายคงทำเหมือนชาติก่อนไม่มีผิด เป่านกหวีดตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเพื่อข่มขวัญทหารใหม่
เฉินชิงสวี่รีบสวมเสื้อผ้า ปลุกจูเหลียงผิงกับฉวี่ฝาน ฉวี่ฝานตื่นอยู่ก่อนแล้วแต่ยังงัวเงีย ส่วนจูเหลียงผิงเขย่าเท่าไรก็ไม่ยอมตื่น จนเฉินชิงสวี่เกือบหมดความอดทน
จางหลานอวี้ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้วบอก “ฉันจัดการเอง” จากนั้นก็ตบเพียะเข้าให้หนึ่งฉาด จูเหลียงผิงดีดตัวลุกจากเตียงราวกับปลากระโดด แต่หัวกลับโขกเข้ากับแผ่นเตียงชั้นบน ร้องโอดโอยออกมาอีกระลอก
“ตบฉันทำไม!” จูเหลียงผิงถามจางหลานอวี้อย่างงุนงง
“ก็ยังดีกว่าโดนหลี่ฉีซิวตบ!”
จางหลานอวี้แต่งตัวเสร็จก็วิ่งตามเฉินชิงสวี่ไปอย่างรวดเร็ว ฉวี่ฝานตามติดไปด้วย ส่วนจูเหลียงผิงยืนอึ้งไปอีกวินาที พอรู้ตัวว่าท่าไม่ดีแล้วก็วิ่งไปใส่กางเกงไป
“ไปรวมพลที่สนามฝึก! ห้ามสายแม้แต่วินาทีเดียว!” หลี่ฉีซิวตะโกนอยู่ตรงบันไดชั้นหนึ่ง
บันไดแออัดจนแทบขยับไม่ได้ มีคนเหยียบพลาดตกลงไป แล้วพลอยผลักคนอื่นล้มระเนระนาด เฉินชิงสวี่เห็นฝูงคนติดขัด ก็พาจางหลานอวี้ปีนออกทางหน้าต่างชั้นสองทันที
“ชิงจื่อ นายไหวพริบดีขนาดนี้ได้ไง?” จางหลานอวี้ปัดฝุ่นออกจากก้น พูดอย่างนับถือ
เฉินชิงสวี่คิดในใจ ชาติก่อนตอนเป็นทหารใหม่ ฉันมาสายบ่อยจนนับด้วยมือข้างเดียวยังไม่พอ ต่อให้เป็นลิงก็ยังหาทางลัดเจอ...
ราตรีมืดสนิท ทว่าสนามฝึกกว้างใหญ่กลับมีผู้คนแน่นขนัด บ้างลืมใส่กางเกง บ้างวิ่งผิดกองร้อย บ้างทำรองเท้าหลุดหาย เหล่าคนเก่งต่างงัดสารพัดวิธีออกมาใช้
“กองร้อยสอง นับจำนวนคน!” หลี่ฉีซิวตวาดเสียงเข้ม
โชคดีที่เฉินชิงสวี่ จางหลานอวี้ และฉวี่ฝานมาถึงก่อนหมดนาทีแรก แต่หลี่ฉีซิวเพิ่งพูดจบ จูเหลียงผิงก็กลิ้งล้มลุกคลุกคลานมาถึง หลี่ฉีซิวเตะเข้าให้หนึ่งที ส่งเขากระเด็นไปไกลถึงห้าเมตร
“ไอ้ขยะไร้ค่า!” เสียงของหลี่ฉีซิวดังก้องราวฟ้าร้อง “แกต่างอะไรกับขยะ?!”