การฝึกของเฉินชิงสวี่ดำเนินต่อไปได้ไม่นานนัก ผ่านไปครู่เดียวจางหลานอวี้ก็เดินเข้ามา สีหน้าเปี่ยมความยินดี
“ยัยฝรั่งคนนั้นสู้ฉันไม่ได้!” จางหลานอวี้พูดอย่างตรงไปตรงมา
เฉินชิงสวี่พยักหน้า ผลการประลองของทั้งสองคนจะออกมาเป็นอย่างไรก็ไม่น่าแปลกใจ
“เอลินอร์ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด พื้นฐานแน่น แต่ดูเหมือนเธอจะเลือกเส้นทางอัศวินเหล็กสายโจมตีฉับไว ทว่าการควบคุมอัศวินเหล็กสายนี้ยากมาก ตอนนี้เธอยังทำไม่ได้”
“ถ้าเธอเลือกสายโจมตีหนักเหมือนนาย คิดว่านายคงชนะได้ไม่ง่ายนัก” เฉินชิงสวี่วิเคราะห์อย่างจริงจัง
จางหลานอวี้มองเฉินชิงสวี่ด้วยสายตาทึ่ง เขามองทะลุปรุโปร่ง เพียงประโยคเดียวก็ชี้ถึงสาเหตุสำคัญที่เอลินอร์พ่ายแพ้ได้
“ชิงจื่อ นายไปศึกษาพวกอัศวินเหล็กมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
เฉินชิงสวี่กระแอมเบา ๆ “ต่อไปฉันต้องฝึกทั้งอัศวินกับช่างจักรกลอยู่แล้ว ก็เลยศึกษาเรื่องช่างจักรกลมาบ้าง”
จางหลานอวี้คิดในใจว่า เฉินชิงสวี่อยู่กับเขาตลอดเวลา แล้วเขาจะจำไม่ได้ได้ยังไงว่าเฉินชิงสวี่เคยตั้งใจไปเรียนเรื่องพวกนี้?
“คิดว่าบ่ายนี้เอลินอร์คงเป็นคนแรกที่ผ่านเข้ารอบ” เฉินชิงสวี่พูดเสียงเบา
“อืม… พอเอลินอร์แข่งเสร็จก็ถึงตาฉันทดสอบแล้ว” จางหลานอวี้พูดพลางเลิกคิ้ว “ถึงตอนนั้นฉันเลือกนายเป็นคู่ต่อสู้คนแรกดีไหม?”
เฉินชิงสวี่รีบโบกมือ “พอเถอะ ฉันสู้แกไม่ไหว อย่าเสียแรงเปล่าเลย”
“ไม่เป็นไร ฉันออมมือให้ได้ ตั้งใจแพ้นาย แบบนี้นายก็ได้อีกหนึ่งคะแนน”
จางหลานอวี้พูดด้วยสีหน้าจริงจัง เฉินชิงสวี่ได้แต่ยิ้มขื่น ในใจคิดว่าจางหลานอวี้ยังเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด จิตใจดี ส่วนสติปัญญานั้นไม่แน่ชัด
“นายคิดว่าถังหู่กับกล้องเนตรสวรรค์รอบ ๆ เป็นของประดับหรือไง… ถ้าโดนจับได้จะถูกตัดสิทธิ์ทดสอบ ถึงตอนนั้นชีวิตนี้เราสองคนก็หมดสิทธิ์เป็นอัศวิน”
“ร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?” จางหลานอวี้ตาโต แล้วกวาดตามองรอบ ๆ อย่างคนทำผิด เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครได้ยินคำพูดเมื่อครู่
“ฉันจะหลอกนายไปทำไม…” เฉินชิงสวี่ไหวไหล่ “นายตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองก็พอ ฉันไม่ใช่คนพิการ จัดการเองได้”