โจวเสวียชิงพลันนึกขึ้นมาได้
“ไม่ถูกแล้ว”
“กลางวันแสก ๆ แบบนี้ ถ้ามีคนเห็นฉันกับเฉินชวนกอดกันอยู่บนเตียงเตา จะทำยังไงดีล่ะ”
ในยุคนี้ เรื่องความประพฤติเสื่อมเสียอาจทำให้คนถึงตายได้
เธอเป็นปัญญาชนสาวจากเมืองที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง
ถ้าถูกคนมาเจอในห้องของชายโสด แถมเสื้อผ้ายังยุ่งเหยิง กอดรัดกันอยู่แบบนี้
ถ้าเรื่องแพร่ออกไป
แค่เสียงนินทาของคนทั้งหมู่บ้านก็ทำให้เธอจมดินตายได้แล้ว
พอคิดถึงตรงนี้
โจวเสวียชิงรีบผละออกจากอ้อมแขนของเฉินชวน ใช้สองมือผลักเขาออกไปเต็มแรง
จากนั้นก็ลนลานถอยร่นเข้าไปด้านในเตียงเตา
พลางถอย พลางรีบจัดเสื้อฝ้ายที่ถูกดึงจนยับยุ่งเมื่อครู่นี้
เธอก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ส่วนเฉินชวนในตอนนี้
ความอบอุ่นนุ่มนวลในอ้อมแขนพลันว่างเปล่า ปลายจมูกยังคงมีกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวโจวเสวียชิงหลงเหลืออยู่
เขาหันไปมองทางประตูห้อง
ความอ่อนโยนและเร่าร้อนบนใบหน้าหายไปในพริบตา
เหลือเพียงสีหน้ามืดครึ้มถึงขีดสุด
แต่เฉินชวนยังไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมาทันที
เขาหันกลับไปมองโจวเสวียชิงที่ขดตัวอยู่ด้านในเตียงเตา
เห็นเธอหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกกระทาตัวน้อยที่น่าสงสาร
หัวใจของเฉินชวนพลันปวดร้าวขึ้นมาอย่างรุนแรง
เขาสูดหายใจลึก ข่มโทสะในใจเอาไว้
“ไม่ต้องกลัว”
“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันอยู่ตรงนี้”
เฉินชวนกำลังปลอบเธอ
แต่
พอได้ยินเช่นนั้น โจวเสวียชิงกลับไม่ได้สงบลงเลย ตรงกันข้าม เธอยิ่งกลัวกว่าเดิม