เฉินโก่ววั่งกับพวกพากันล้อมเข้ามา เฉินชวนกับโจวเสวียชิงไม่มีแม้แต่ทางถอย
โจวเสวียชิงคว้าชายเสื้อของเฉินชวนไว้ตามสัญชาตญาณ เฉินชวนบีบมือเธอเบา ๆ
เขาข่มความเย็นเยียบในแววตาไว้ แล้วปลอบว่า “รอฉันจัดการพวกมันเสร็จ เราค่อยกินเนื้อกันต่อ!”
“อืม”
โจวเสวียชิงพยักหน้า หัวใจที่ตื่นตระหนกจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเองพลันสงบลงไม่น้อย
แต่ถึงอย่างนั้น
เมื่อมองพวกอันธพาลหน้าตาดุดันตรงหน้า แววตาของเธอก็ยังเต็มไปด้วยความกังวลที่สลัดไม่หลุด
อีกฝ่ายมีคนมากเกินไป แถมในมือยังถือไม้กระบองกับพลั่วเหล็ก
ต่อให้เฉินชวนมีแรงมากแค่ไหน สองมือก็ยากจะรับมือสี่มือ
คิดถึงตรงนี้ น้ำตาของเธอก็เอ่อคลออยู่ในดวงตา
ในตอนนั้นเอง
เฉินโก่ววั่งซึ่งยืนอยู่หน้าสุดเห็นเฉินชวนยังกล้าคลอเคลียกับผู้หญิงต่อหน้าพวกเขา
ไฟโทสะไร้สาเหตุกับความอิจฉาพลันพุ่งขึ้นมาในใจ
เฉินโก่ววั่งชั่งน้ำหนักไม้ท่อนหนึ่งที่หนาพอ ๆ กับข้อมือในมือ
บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มหื่นกามแสนอัปลักษณ์
เขามองโจวเสวียชิงที่หลบอยู่หลังเฉินชวน แล้วเอ่ยวาจาหยาบคาย
“โอ้โห”
“คุณโจวปัญญาชน สายตาเลือกผู้ชายไม่ค่อยดีเลยนะ”
“กลางวันแสก ๆ แบบนี้ จะให้ไอ้จนเฉินชวนได้ประโยชน์อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก”
“ในเมื่อเหงาขนาดนี้ ก็ให้พวกพี่น้องของเราลองชิมด้วยสิ”
“พวกพี่รับรองว่าจะทำให้เธอสบายตัวแน่”
คำพูดลามกเหล่านี้ฟังแล้วแสบหูเป็นพิเศษในห้องนี้
เฉินโก่ววั่งพูดไปพลางกลืนน้ำลาย มองโจวเสวียชิงด้วยสายตาหื่นกระหาย
พอความหื่นบังตา เขาถึงกับยื่นมือออกไปตรง ๆ
“อ๊ะ!”
โจวเสวียชิงตกใจจนกรีดร้องเสียงแหลม