บรรดาเจ้านายตัวจริงในจวนแม่ทัพใหญ่ต่างมีเงินใช้จ่ายประจำเดือนของตนเอง ถือเป็นเงินไว้จับจ่ายส่วนตัว
อย่างหลัวฮุ่ยหรานเองก็ได้รับเดือนละ 10 ตำลึง ส่วนเจ้านายน้อยในเรือนรองลงมาได้รับเดือนละ 5 ตำลึง
เงินส่วนนี้เป็นเงินใช้จ่ายส่วนตัวล้วน ๆ เมื่อได้รับมาแล้วนางก็เก็บไว้ในหีบ
หากมีสิ่งของพิเศษที่ชอบและอยากซื้อ ก็ลงชื่อไว้ได้ พ่อบ้านจะไปชำระเงินกับร้านค้าเป็นประจำเมื่อสิ้นเดือน
ตราบใดที่ยอดเงินไม่สูงเกินไป ก็ลงชื่อไว้ได้ทั้งนั้น
หลัวฮุ่ยหรานดูแลเรื่องนี้อยู่ จึงพบว่ามีบัญชีบางรายการคลุมเครือ
มีคนใช้ตราประทับของพี่สะใภ้ใหญ่ฟางซื่อ ลงชื่อซื้อของเหลวไหลอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยอดเงินยังไม่น้อย
คราวนั้นนางยังไม่เข้าใจ จึงไปถามนายหญิงผู้เฒ่าก่อน นายหญิงผู้เฒ่าถอนใจ “ล้วนเป็นกรรมชั่วทั้งนั้น!”
ที่แท้พี่สะใภ้ใหญ่ยกตราประทับของตนให้น้องชายร่วมตระกูล แล้วคุณชายรองสกุลฟางก็นำไปใช้ลงชื่อซื้อของและชำระเงินข้างนอก
จากนั้นพี่สะใภ้ใหญ่ก็จ่ายเงินส่วนตัวชดใช้บัญชีนี้เอง
เวลานั้นหลัวฮุ่ยหรานไม่ได้เอ่ยอะไร ทว่าในใจกลับคิดว่า เงินของพี่สะใภ้ใหญ่หรือ? ยังไม่ใช่เงินส่วนตัวของพี่ใหญ่หรอกหรือ
ยามพี่สะใภ้ใหญ่แต่งเข้าจวนแม่ทัพ สินเดิมที่นำมามีแต่ภาพเขียนและหนังสือโบราณสิบแปดหาบ มิได้นำร้านค้าหรือที่นาไร่มาแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีทองเงิน
ภายนอกกลับเล่าลือกันเป็นเรื่องน่ายกย่องว่า สินเดิมของพี่สะใภ้ใหญ่มีมูลค่าถึงหมื่นตำลึงทอง นับรวมกันแล้วก็คือหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงทอง
แต่เรื่องส่วนตัวของพี่ชายใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ นางเป็นน้องสะใภ้ ขี้คร้านจะเข้าไปยุ่ง
ขอเพียงมีคนชำระเงิน ไม่ได้นำเงินกองกลางไปใช้สุรุ่ยสุร่าย นางก็คร้านจะเอ่ยถึง
แต่คราวนี้ 1,500 ตำลึงมากเกินไปจริง ๆ หากคิดเทียบดู ก็เท่ากับเงินประจำเดือนของนางนานถึงสิบสองปีครึ่ง!
ไม่แปลกที่คนดูแลบัญชีไม่กล้าชำระเงิน กลัวว่าตนจะต้องชดใช้ส่วนที่ขาด
หลัวฮุ่ยหรานครุ่นคิด ก่อนตัดสินใจให้ชิงเหมี่ยวไปแจ้งพ่อบ้านของเรือนใหญ่สักคำ
อย่างไรเสีย คนจ่ายเงินก็ยังเป็นเขา!
*
คุณชายใหญ่สกุลหลิงจัดการงานภายในและภายนอกเมืองหลินโจวจนครบถ้วน ในที่สุดก็มีเวลาว่างกลับจวนมาพักผ่อน
ยามนี้ภายในเมืองยังไม่สงบเรียบร้อยนัก กองกำลังอื่นยังคงหยั่งเชิงไม่หยุด หวังหาช่องโหว่ให้พบ
เพื่อรับมือกับสถานการณ์ เขาทุ่มเทจนแทบหมดเรี่ยวแรง ใช้ความคิดไปไม่น้อย
โชคดีที่พี่น้องร่วมสายเลือดช่วยกันได้ น้องรองดูแลงานทหาร ส่วนน้องสามกับน้องสี่ก็ช่วยแบ่งเบาภาระให้เขาได้ไม่น้อย หาไม่แล้ว ต่อให้ทำงานวันละสิบสองชั่วยามก็ยังไม่เสร็จ
หลิงเหยี่ยนจือกลับถึงจวนก็ล้มตัวลงนอนทันที
เมื่อเรี่ยวแรงฟื้นคืน เขายังต้องจัดการธุระส่วนตัวอีกเล็กน้อย
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว พ่อบ้านเหยาจึงเอ่ยขึ้นอย่างลังเลว่า “ทางคุณชายรองสกุลฟางลงชื่อซื้อของไว้ 1,500 ตำลึง คนดูแลบัญชีมาถามว่าให้จัดการตามธรรมเนียมเดิมหรือไม่ขอรับ?”
หลิงเหยี่ยนจือชะงักไปชั่วขณะ บัดนี้เขามั่งคั่งแล้ว แต่ครั้งยังเยาว์ก็เคยยากจน ย่อมรู้ดีว่าเงินก้อนนี้มีค่ามากเพียงใด
ก่อนหน้านี้ลงชื่อซื้อของมูลค่าราวร้อยตำลึงก็แล้วไปเถิด เหตุใดบัดนี้ถึงได้เริ่มเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในใจเขาบังเกิดความไม่พอใจขึ้นมาอย่างประหลาด
จึงมิได้ตอบในทันที
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ นั่นก็นับเป็นคำตอบอย่างหนึ่ง พ่อบ้านเหยาจึงเงียบเสียง
หลิงเหยี่ยนจือลุกขึ้น “ข้าจะไปดูฮูหยินกับลูก ๆ ก่อน”
แล้วเดินไปยังเรือนหลัก
เรือนหลักของเรือนชิ่งชุนตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม ภาพประดับบนผนังล้วนเป็นผลงานชั้นเลิศ
ฟางซื่อกำลังพาลูกทั้งสามชื่นชมภาพม้วนที่คลี่ออก
เด็กทั้งสามส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ซักถามมารดาด้วยความสงสัย
ฟางซื่อค่อย ๆ ชี้แนะให้ดูว่าเส้นสายและฝีแปรงเหล่านั้นโดดเด่นตรงไหน
นางเกิดในตระกูลบัณฑิตผู้ยึดมั่นในคุณธรรม เรื่องภาพเขียนและอักษรนั้นเชี่ยวชาญเป็นอย่างยิ่ง
หลิงเวยอวิ๋นประคองแก้ม ดวงตาเป็นประกาย “ท่านแม่เก่งกาจเหลือเกิน! รู้ไปเสียทุกอย่าง”
“แน่นอน ท่านตาเมื่อก่อนเป็นผู้นำของเหล่าบัณฑิตผู้ยึดมั่นในคุณธรรมเชียวนะ!”
คุณชายสี่แห่งเรือนใหญ่ หลิงเวยจวิ้น เชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาแทบจะลอยขึ้นไปบนฟ้า
หลิงเหยี่ยนจือฉวยโอกาสถาม “สิ่งใดกันที่ทำให้พวกเจ้าชื่นชอบถึงเพียงนี้?”
เด็กทั้งสามส่งเสียงยินดี แล้วพากันล้อมบิดาไว้ตรงกลาง ก่อนเลียนแบบคำพูดของมารดาเมื่อครู่
ฟางซื่อยกมือปิดปากหัวเราะ แม้ล่วงวัยสามสิบแล้ว ใบหน้ายังคงงามดุจบุปผา ทั้งยังเพิ่มความอ่อนโยนขึ้นอีกสามส่วน
“นี่เป็นของขวัญที่น้องรองส่งมาให้ ล้ำค่ายิ่งนัก”
ฟางซื่อขยับภาพม้วนมาไว้ข้างกายหลิงเหยี่ยนจือ แล้วชี้ไปยังมุมหนึ่ง “เดิมทีภาพนี้แขวนอยู่ที่หอภาพวาดหย่าฮว่าไจ๋มาสามเดือนแล้ว ไม่มีตราประทับหรือลายมือชื่อ ช่างเฒ่าก็ยังดูไม่ออกว่าภาพนี้เป็นอย่างไร แต่น้องรองบังเอิญเห็นเข้า ในกองวัชพืชบนภาพม้วนนี้ซ่อนชื่อของจิตรกรเอาไว้ ที่แท้เป็นผลงานของปรมาจารย์ภาพเขียนแห่งราชวงศ์ก่อน ท่านกู้ต้าเจีย”
“เขานี่ช่างตาดี ได้ของล้ำค่ามาในราคาถูก!”
หลิงเหยี่ยนจือรู้จักชื่อเสียงของท่านกู้ต้าเจีย ฝีมือวาดภาพประณีตยิ่ง ผลงานที่ตกทอดมาถึงปัจจุบันมีน้อยมาก ภาพหนึ่งมีราคาสูงถึงพันตำลึงเป็นอย่างน้อย
“ไม่เลว”
เขาเอ่ยชม
ฟางซื่อยิ่งเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิ “แต่น้องชายของข้าเป็นสุภาพชนโดยแท้! เจ้าของร้านยังไม่แน่ใจว่าภาพนี้เป็นอย่างไร จึงตั้งราคาไว้เพียงสองร้อยตำลึง หากน้องรองซื้อไปในราคาถูกแล้วขายต่อ ก็ทำกำไรได้ทันที แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น! เขาชี้ชื่อและลายมือชื่อของท่านกู้ต้าเจียให้เจ้าของร้านดู บอกมูลค่าที่แท้จริงของภาพ แล้วจึงซื้อมาในราคาที่แท้จริง!”
?
หลิงเหยี่ยนจือ: ค่อย ๆ พิมพ์เครื่องหมายคำถามออกมา
“1,500 ตำลึง! ราคานี้ไม่ขาดทุนแม้แต่น้อย!” ฟางซื่อกล่าวอย่างภาคภูมิใจเป็นพิเศษ
หลิงเหยี่ยนจือ: “......”
?
ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงกับไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
เขาเป็นสุภาพชน แล้วข้าเป็นอะไร ตัวโง่งมหรือ?
สรุปแล้วไม่ใช่คุณชายรองสกุลฟางเป็นคนจ่ายเงินใช่หรือไม่?
หลิงเหยี่ยนจือนวดขมับ อ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง
มีเงินก็ใช่ว่าจะใช้จ่ายเช่นนี้เสียเมื่อไร
หลิงเวยอวิ๋นชิงกล่าวขึ้นก่อน “ท่านพ่อ ของที่ถูกใจย่อมประเมินค่าไม่ได้ หากท่านแม่ชอบ ราคาเท่าใดก็ย่อมคุ้มค่า”
“อีกอย่าง ทองคำมีราคา แต่โบราณวัตถุประเมินค่าไม่ได้!”
“ใช่แล้ว!”
ฟางซื่อลูบภาพม้วนเก่าแก่อย่างทะนุถนอม ความชื่นชมปรากฏชัดบนใบหน้า
นางอยากรวบรวมผลงานของท่านกู้ต้าเจียมานานแล้ว ทว่าผลงานที่ตกทอดมามีน้อย หาพบได้ยากนัก คราวนี้น้องรองส่งมาให้ จึงถูกใจนางอย่างยิ่ง
หลิงเหยี่ยนจือขมวดคิ้ว เขาไม่ได้คัดค้านที่ภรรยาซื้อภาพเขียน แต่ก็ไม่ควรซื้อกันเช่นนี้กระมัง?
ช่างเป็นตัวโง่งมโดยแท้!
เวลานี้คุณชายสี่หลิงเวยจวิ้นเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ อย่างไรท่านก็เป็นบุตรชายคนโตของจวนแม่ทัพใหญ่! ต่อไปเมืองหลินโจวทั้งเมืองก็เป็นของท่านแล้ว ยังจะเสียดายเงินเพียงเท่านี้อีกหรือ?”
“นั่นสิ ท่านพ่อขี้เหนียวยิ่งนัก! พวกเราก็ทำเพื่อให้ท่านแม่มีความสุขมิใช่หรือ?”
คุณชายใหญ่หลิงเวยหลานทำหน้าทะเล้น แลบลิ้นใส่
เขายังทำท่าจะดึงน้องชายและน้องสาวให้ลุกขึ้น “เช่นนั้นพวกเราก็ไม่อยู่ขวางหูขวางตาท่านพ่อแล้ว”
เมื่อถูกคนทั้งครอบครัวรุมล้อมเช่นนี้ หลิงเหยี่ยนจือก็ทนไม่ไหว
“เอาเถิด ๆ ข้าพูดเพียงประโยคเดียว พวกเจ้ากลับเตรียมคำพูดไว้ถึงสิบประโยค ของก็ซื้อมาแล้ว เช่นนั้นก็ให้เป็นไปตามนี้เถิด”
หลิงเหยี่ยนจือทั้งขบขันทั้งจนใจ ล้มเลิกการอบรมสั่งสอน
อย่างไรเสีย เขาก็มิได้ถึงกับไม่มีปัญญาจ่าย
ภรรยาและลูก ๆ ต่างส่งเสียงยินดี
หลิงเหยี่ยนจือมองคนในครอบครัวด้วยสีหน้าจนใจ นี่ช่างเป็นความกลัดกลุ้มอันแสนหวาน เขาไม่มีบารมีในบ้านเลยสักนิด ลูก ๆ ล้วนเข้าข้างภรรยา
ช่างเถิด ใครใช้ให้เขาเป็นบุรุษใจกว้างกันเล่า ไม่ถือสาสตรีตัวเล็ก ๆ หรอก