เฮ่อกุยเป็นบุตรของแม่นมเขา นับเป็นพี่น้องร่วมแม่นม จึงย่อมยืนอยู่ข้างเขาโดยธรรมชาติ
เฮ่อกุยรอคนถามไถ่ถึงต้นสายปลายเหตุอยู่นานแล้ว จึงรีบเล่าออกมาอย่างละเอียด ทั้งยังกวัดแกว่งกำปั้นด้วยความเดือดดาล “คุณชายใหญ่ทำเกินไปแล้ว!”
“คุณชายรอง พวกเราคิดหาทางสักหน่อยดีหรือไม่?”
หลิงเวยเจิงทำท่าจะเตะ “นั่นเป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนโตของข้า คิดอะไรเล่า!”
“ในเมื่อเขารู้ความผิดของตนแล้ว ข้าจะถือสาไปไย?”
หลิงเวยเจิงยิ้มพลางเท้าคาง “ช่างเถิด พักผ่อนแต่หัวค่ำเถิด ตอนอยู่ในค่ายทหาร ข้าไม่เคยหลับสบายสักคืน เฮ่อกุยเจ้าไม่รู้หรอก เตียงไม้ในค่ายทหารแข็งจนทิ่มหลัง! มองเผิน ๆ เหมือนไม่มีอะไร แต่แข็งจนเจ้าหลับไม่ลง...”
เฮ่อกุยร้อนใจจนกระทืบเท้า ยังคิดจะพูดอะไรอีก ทว่าคุณชายรองกลับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะ เตรียมเข้านอนเสียแล้ว
ไม่นานนัก เขาก็เริ่มกรน
เฮ่อกุยที่มีถ้อยคำอัดแน่นเต็มท้องทำได้เพียงกล้ำกลืนไว้ คอยดูแลคุณชายรองอย่างดี
*
หลัวฮุ่ยหรานนอนพักอยู่สามวัน จนแผลด้านหลังศีรษะตกสะเก็ด จึงค่อยโล่งใจ
ศีรษะน่าจะไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
ทว่าแม้แผลจะหายดีแล้ว ข้อความเตือนที่ปรากฏขึ้นพร้อมกันกลับไม่หายไป
เมื่อส่องกระจก นางมองเห็นคำว่า “ฉากหลัง” อยู่บนศีรษะของตน ส่วนบุตรชายคนโตเอาแต่ประจบออดอ้อนทุกวัน คำว่า “ตัวประกอบสารพัดประโยชน์” หลายตัวสั่นไหวจนชวนให้ตาลาย
สรุปแล้วนางไม่ได้ข้ามภพมาอยู่ในราชวงศ์สมมติแห่งใดแห่งหนึ่ง แต่เข้ามาอยู่ในนิยายสักเรื่องหรอกหรือ!
ชวนให้กลุ้มใจเหลือเกิน กลุ้มใจเสียจนแทบขาดใจ
นางนอนพักอย่างหงอยเหงา หมดเรี่ยวแรงจะทำสิ่งใด
หลิงเวยเจิงแสร้งหยอกเย้าอยู่เสมอ พยายามทุกวิถีทางให้นางหัวเราะ
หลัวฮุ่ยหรานก็ยอมยิ้มให้เขาอย่างไว้หน้า
ยามบ่าย อนุภรรยาทั้งสองของเรือนรองเดินทางกลับมา แล้วเข้ามารายงานงานที่เรือนหลักก่อน
เมื่อได้ข่าวว่าฮูหยินได้รับบาดเจ็บ พวกนางก็รีบมาเยี่ยมทันที
“ข้าไม่เป็นไร หากพวกเจ้ามาช้ากว่านี้อีกสักหน่อย แผลก็คงหายสนิทแล้ว” หลัวฮุ่ยหรานเอ่ยยิ้ม ๆ “เรามาพูดเรื่องสำคัญกันก่อน งานที่มอบหมายเสร็จแล้วหรือยัง?”
นางห่วงใยเรื่องงานเป็นอันดับแรก
จวนแม่ทัพใหญ่ฟังดูรุ่งโรจน์ เป็นที่เคารพนับถือของผู้คน ทว่าเบื้องหลังมีงานในเรือนที่ต้องจัดการมากมาย กองพะเนินได้เป็นภูเขา ทั้งเรื่องใหญ่เรื่องเล็กนับไม่ถ้วน
ฮูหยินฟางแห่งเรือนใหญ่ชอบร่ายกวีชมสายลมจันทรา คร่ำครวญถึงฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง ไม่รู้เรื่องการดูแลเรือนหลังแม้แต่น้อย หลังแต่งเข้ามา ในเวลานั้นฮูหยินผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ จึงสอนนางจัดการเรือนหลังด้วยตนเองทีละขั้น
ทว่านางชอบความงามสง่า ซึ่งต้องใช้เงินทองถมเข้าไป ฮูหยินฟางอยากได้ของล้ำค่าจากภูเขาในฤดูใบไม้ผลิ อยากได้อาหารทะเลในฤดูร้อน นางดูแลบัญชีจวนได้ไม่ถึงสองเดือน ก็ใช้เงินเกินงบตลอดทั้งปีไปแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าโมโหจนเงยหน้าขึ้น เตรียมจะเอ่ยปากตำหนิลูกสะใภ้คนโต แต่ยังพูดไม่ทันกี่คำ ลูกสะใภ้คนโตก็เป็นลมล้มพับไปเสียก่อน
ภายหลังตรวจดูจึงพบว่าตั้งครรภ์แล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าจะยังถือสาอะไรได้อีก? จึงได้แต่ให้ฮูหยินฟางวางมือจากงาน แล้วกลับมาดูแลทุกอย่างด้วยตนเองต่อไป
หลังหลัวฮุ่ยหรานเข้าจวน ฮูหยินผู้เฒ่าจึงมีผู้ช่วย ต่อมาฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วย งานส่วนใหญ่ก็ถูกหลัวฮุ่ยหรานรับไปดูแล
แม้นางจะเคยเรียนรู้การจัดการเรือนหลังมาแล้ว แต่เมื่อจู่ ๆ ต้องรับงานมากมายเช่นนี้ ก็วุ่นวายอยู่พักใหญ่กว่าจะจัดระเบียบทุกอย่างได้
หลัวฮุ่ยหรานเข้าใจดีว่าหากลงมือจัดการทุกเรื่องด้วยตนเอง ไม่ช้าก็เร็วคงเหนื่อยจนสิ้นแรง ดังนั้นหลังจากจัดการธุระทั้งหลายเข้าที่แล้ว นางจึงมอบหมายเรื่องสำคัญแต่ไม่เร่งด่วนบางส่วนให้เรือนอื่น ๆ หรือไม่ก็ให้หัวหน้าสาวใช้ข้างกายกับเหล่าอนุภรรยาช่วยกันจัดการ
อนุภรรยาถังแห่งเรือนรองอายุมากกว่าหลิงสิงจือสองปี เดิมเป็นสาวใช้ผู้ดูแลเรือนของเขา
เดิมทีเมื่อถึงวัย นางตั้งใจจะไถ่ตัวออกจากจวน แต่กลับประสบภัยพิบัติ บิดามารดาล่วงลับ ไม่มีญาติพี่น้อง จึงอยู่ในจวนแม่ทัพใหญ่ต่อไป หลังจากคุณชายรองแต่งงานอย่างเป็นทางการแล้ว ผ่านไปหลายปีจึงได้รับการยกฐานะเป็นอนุภรรยา
นางมีนิสัยใจกว้าง รอบคอบระมัดระวัง ทำงานละเอียดถี่ถ้วน หลัวฮุ่ยหรานสังเกตอยู่ระยะหนึ่ง เมื่อเห็นว่านางไว้ใจได้ จึงมอบหมายเรื่องเก็บค่าเช่าที่ดินจากไร่นาให้จัดการ
ส่วนอนุภรรยามู่ เป็นน้องสาวของสหายร่วมรบในกองทัพของหลิงสิงจือ นางร่าเริงแจ่มใส ชอบพูดชอบหัวเราะ หลัวฮุ่ยหรานจึงมอบหมายเรื่องจัดซื้อสิ่งของบางอย่างให้นางดูแล
อนุภรรยามู่ทำได้ดีไม่น้อย ต่อรองราคาจนพ่อค้าทั้งหลายพากันร้องทุกข์ นางยังหัวเราะแล้วกล่าวว่า “ข้ากำลังช่วยให้พวกท่านประหยัดแรงและประหยัดเวลาไม่ใช่หรือ? ขายของหมดในคราวเดียว จะได้ไม่ต้องเที่ยวหาลูกค้าให้เหนื่อยปากเหนื่อยกาย”
ทำเอาพ่อค้าทั้งหลายพูดไม่ออก
ก่อนความทรงจำจะกลับมา ปมที่หลัวฮุ่ยหรานเคยรู้สึกขัดใจหรือคิดไม่ตก ล้วนผ่านพ้นและคลี่คลายไปแล้ว
เมื่อเข้ามาอยู่ในถิ่นนี้ นางก็ไร้กำลังจะต่อต้านธรรมเนียมของสังคมทั้งหมด มิสู้เลือกอนุภรรยาที่เข้ากับตนได้ด้วยตนเอง
หากจะกล่าวเกินจริงสักหน่อย เวลาที่นางใช้ร่วมกับเหล่าอนุภรรยาในเรือนหลัง ยังมากกว่าเวลาที่อยู่กับหลิงสิงจือเสียอีก!
หากเลือกคนที่คิดคด ชอบยุยงให้เกิดเรื่องบาดหมาง วัน ๆ เอาแต่แก่งแย่งกันภายใน แล้วจะเหลือเรี่ยวแรงที่ไหนไปจัดการเรื่องอื่น?
ยามนี้อนุภรรยาถังกับอนุภรรยามู่ก็ดีอยู่แล้ว
ทั้งสองถูกนางส่งออกไปจัดการธุระ บัดนี้กลับมาแล้ว เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นเต็มไปหมด ใบหน้าก็อิดโรย
อนุภรรยาถังเอ่ยก่อน “ค่าเช่าที่ดินจากไร่นาเก็บได้เกือบครบแล้ว มีอยู่หลายครอบครัวประสบความลำบาก คนในบ้านล้มป่วยหนัก จึงยังนำค่าเช่ามาส่งไม่ได้ บ่าวไปตรวจสอบด้วยตนเองแล้ว จึงลดหย่อนให้ตามธรรมเนียมเดิมเจ้าค่ะ”
หลัวฮุ่ยหรานพยักหน้า ผ่อนปรนอย่างมีหลักการ ดีมาก
อนุภรรยามู่รับคำ “ผ้าฝ้าย ผืนผ้า และถ่านที่ต้องใช้ในฤดูหนาว ล้วนตกลงจำนวนกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งลงสัญญาและวางเงินมัดจำ รอเพียงพ่อค้านำของมาส่งเท่านั้นเจ้าค่ะ”
“ฮูหยินวางใจเถิด หากมีของด้อยคุณภาพแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะไปเอาเรื่องพ่อค้าหน้าเลือดด้วยตนเอง”
หลัวฮุ่ยหรานอดหัวเราะไม่ได้ “อย่าทำให้คนนอกตกใจเสียก่อนก็แล้วกัน”
นิสัยนี้ใจร้อนเกินไปจริง ๆ
“ในเมื่อจัดการงานเสร็จแล้ว พวกเจ้าก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อย บุตรทั้งสองยังรอพบมารดาอยู่”
หลัวฮุ่ยหรานสั่งเสียงเบา นางไม่ใช่เจ้าของที่ดินใจดำที่จะใช้คนทำงานไม่หยุดหย่อน
“ขอบคุณฮูหยินที่เมตตาเจ้าค่ะ”
ทั้งสองเอ่ยขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนกลับไปพักที่เรือนเล็กของตน
*
อนุภรรยาถังกับอนุภรรยามู่อยู่ในลานเดียวกัน อนุภรรยาถังมีอาวุโสกว่า จึงได้ครอบครองเรือนฝั่งซ้ายที่ดีกว่า
ภายในห้องเป็นระเบียบเรียบร้อย เงียบสงบสะอาดสะอ้าน อบอวลด้วยกลิ่นมะลิจาง ๆ สาวใช้แต่ละคนทำหน้าที่ของตน แม่นมกำลังเล่นกับบุตรสาวคนเล็กของอนุภรรยาถัง เด็กหญิงยื่นมือบนพรม ร้องหาให้อุ้ม
เมื่อเห็นภาพนี้ อนุภรรยาถังก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าทั่วร่างมลายหายไป นางกอดบุตรสาวแน่น หอมแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ภาพเดียวกันเกิดขึ้นในเรือนฝั่งขวาเช่นกัน บุตรชายของอนุภรรยามู่อายุน้อยกว่า เพิ่งขวบกว่า กำลังอ้วนกลมน่ารัก อนุภรรยามู่หอมเขาไม่หยุด
“เด็กดี คิดถึงแม่หรือไม่?”
เด็กน้อยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
แต่รอยยิ้มนั้นทำให้อานุภรรยามู่ชื่นใจจนสุดขีด
การเดินทางเหน็ดเหนื่อยอยู่ข้างนอก เมื่อกลับมาแล้วได้เห็นทุกอย่างเรียบร้อย ลูกน้อยก็รออยู่ ช่างเป็นความสุขที่งดงามเหลือเกิน
อนุภรรยามู่รู้แก่ใจว่า ที่ตนมีชีวิตดีเช่นนี้ เพราะได้พบฮูหยินใหญ่ที่ดี หากเป็นผู้อื่น เพียงยื่นมือออกมาเบา ๆ ก็ทำให้นางทุกข์ทรมานไปทั้งตัวได้แล้ว
ฮูหยินใหญ่ที่ดีมีค่ากว่าสามีที่ดีเสียอีก
*
สาวใช้ใกล้ชิดของหลัวฮุ่ยหรานล้วนรู้หนังสือและเขียนอ่านได้ ยามนางพักฟื้น พวกนางเพียงทำตามธรรมเนียมเดิมก็พอ ดังนั้นกิจการในจวนจึงไม่วุ่นวาย คล้ายเครื่องจักรที่เที่ยงตรง ค่อย ๆ ดำเนินไป
ชิงเหมี่ยวไปยังห้องบัญชีคราหนึ่ง เมื่อเห็นว่าฮูหยินว่าง จึงกระซิบบอกเรื่องที่เสมียนบัญชีเล่าให้นางฟัง
“อะไรนะ น้องชายของพี่สะใภ้ใหญ่ใช้เงินไปหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง เพื่อซื้อช้างหรือ?”
หลัวฮุ่ยหรานถามกลับอย่างประหลาดใจ