“น้าครับ~”
แม้คำพูดนั้นจะเจือแววอ้อนวอนอยู่บ้าง แต่ก็ยังไม่อาจทำให้ชายหนุ่มแสดงความอ่อนโยนออกมาได้มากนัก
“กลับบ้านแล้วค่อยว่ากัน”
เฝิงหล่างหันไปมองคุณลุงผู้อำนวยการที่ยืนอยู่ข้างน้าอีกครั้ง แต่กลับได้รับเพียงสายตาที่บอกให้ดูแลตัวเองให้ดี
เมื่อรถของเฝิงติ้งหวยแล่นออกจากประตูโรงเรียน ผู้อำนวยการหลิวจึงค่อยถอนหายใจโล่งอกได้จริง ๆ
แต่ยังไม่ทันได้โล่งใจสักเท่าไร ผู้นำอาวุโสท่านหนึ่งก็โทรมาอีกแล้ว ชีวิตช่างลำบากเสียเหลือเกิน...
ภายในรถเอสยูวีสีดำ เฝิงหล่างกอดกระเป๋านักเรียนนั่งอยู่เบาะหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เขาคิดถึงห้องเรียนอันน่าเบื่อที่มีเสียงดังจอแจเป็นประจำเหลือเกิน ถ้าเลือกได้ เขาอยากกลับไปเรียนในห้องเรียน ต่อให้เป็นวิชาภาษาจีนก็ไม่เป็นไร...
ในเวลาเดียวกัน ภายในรถอีกคันหนึ่ง
หรวนหยิ่งชิวนั่งอยู่ในรถ ปล่อยให้หนูน้อยหานถังร้องไห้จนพอใจ
เธอรู้ว่าเด็กน้อยรู้สึกน้อยใจ เสียใจ และคิดถึงพ่อแม่ ทั้งยังรู้ด้วยว่ากำลังเสียใจและโทษตัวเองที่ทำอะไรหุนหันพลันแล่น ดังนั้นจึงต้องปล่อยให้อารมณ์พรั่งพรูออกมาให้หมดก่อน ถึงจะคุยกันดี ๆ ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ในเวลานี้เธอเองก็คิดถึงผู้หญิงที่คอยปกป้องเธอจากลมฝนมาตั้งแต่เด็กมากเหลือเกิน
ไม่ไกลนัก เหล่าผู้บริหารโรงเรียนต่างก้มหัวประจบประแจง ส่งชายที่เพิ่งอยู่ในห้องทำงานขึ้นรถ
แววเข้าใจวาบผ่านดวงตาของหรวนหยิ่งชิว ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย้ยหยันจาง ๆ ที่เอ่อล้นขึ้นมา
เมื่อคนกลุ่มนั้นลับหายไปจนหมด เธอจึงเรียกชื่อหานถัง
“ถังถัง อย่าร้องแล้วนะ ได้ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไหล่ที่สั่นกระเพื่อมของหานถังค่อย ๆ สงบลง เธอเงยหน้าขึ้นมองน้าสาวด้วยดวงตาแดงก่ำและชุ่มไปด้วยน้ำตา
“น้าคะ ขอโทษค่ะ”
“เด็กโง่ จะมาขอโทษน้าทำไมกัน”
หรวนหยิ่งชิวพูดพลางเช็ดน้ำตาที่หางตาและแก้มของหานถังเบา ๆ “แต่น้าอยากรู้ว่าเรื่องวันนี้เกิดขึ้นได้ยังไง?”
เมื่ออารมณ์สงบลงแล้ว หานถังก็เล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ทว่าแววตายังคงเต็มไปด้วยความน้อยใจ
“ถังถัง หนูไม่ได้ทำผิดเลยสักนิด น้าไม่โกรธหนูหรอก”
“ตรงกันข้าม น้าดีใจมากด้วยซ้ำ เพราะถังถังโตขึ้นแล้ว รู้จักปกป้องคนในครอบครัว ทั้งยังแยกแยะถูกผิดได้ด้วย”
“แต่ครั้งหน้าเราต้องระวังวิธีการด้วยนะ ไม่ว่าจะพูดอย่างไร การลงไม้ลงมือก็ไม่ถูกอยู่ดี”
หานถังก้มหน้าพยักอย่างละอายใจเล็กน้อย
“น้าคะ ต่อไปหนูจะไม่ทำอีกแล้ว”
“เก่งมาก ส่วนเรื่องที่เฝิงหล่างพูดไม่ดีถึงพ่อแม่ของหนู เขาผิดจริง ๆ แต่น้าคิดว่าต่อไปเขาคงไม่กล้าอีกแล้ว”
“แล้วถ้าเกิดขึ้นอีกล่ะคะ...?”
“ถ้าเกิดขึ้นจริง ๆ ก็บอกคุณครูกับน้า แล้วเราค่อยไปคุยกับผู้ปกครองของเขา แต่ไม่ว่าอย่างไร ถังถังก็ห้ามตีคนอีกนะ”
...
“เอาละ ตอนนี้กลับห้องเรียนได้หรือยัง?” หรวนหยิ่งชิวรู้สึกปลื้มใจมาก เมื่อเห็นหลานสาวสงบลงอย่างสมบูรณ์แล้วก็อดยิ้มไม่ได้
“ค่ะ”
“งั้นไปเถอะ ตอนเลิกเรียนตอนบ่ายน้าจะมารับ”
“น้าคะ แล้วเจอกันค่ะ”
ตอนนี้แผ่นหลังของหานถังดูเบาสบายขึ้นมากแล้ว เด็กก็เป็นแบบนี้แหละ ความทุกข์ใจไม่อยู่กับพวกเขานานนัก ความเศร้าก็เช่นกัน
ส่วนเฝิงหล่างนั้น เห็นได้ชัดว่ายังคงจมอยู่กับความเศร้า แถมยังเศร้ายิ่งกว่าเดิมเสียอีก
ห้องหนังสือชั้นสองของสวนฟางฮวา
ข้างโต๊ะหนังสือไม้แดง ชายหนุ่มถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก แล้วค่อย ๆ แขวนไว้บนพนักเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน
“คุกเข่าลง” น้ำเสียงเรียบสงบของเฝิงติ้งหวยแฝงความเด็ดขาดที่ไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
“น้าครับ...”
แม้จะไม่เต็มใจ แต่เฝิงหล่างก็ยอมคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย สายตาคอยเหลือบมองไปทางประตูไม่หยุด
เมื่อครู่ตอนถูกหิ้วขึ้นมาชั้นบน เขาฉวยโอกาสสุดท้าย วิงวอนให้พี่เลี้ยงกับคนขับรถที่เห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เล็กรีบไปบอกคุณยายว่า
น้าจะลงมือกับเขาแล้ว
หวังว่าคุณยายจะมาช่วยปลุกน้าที่ “ขาดสติ” ให้ได้ทันในวินาทีสุดท้าย
“ยื่นมือมา”
“น้าครับ ขอร้องล่ะ ผมผิดไปแล้ว ตีที่อื่นได้ไหมครับ อย่าตีมือเลย”
“ผิดตรงไหน?”
“...ผิดทุกตรงเลยครับ”
“ยื่นมือมา!”
คำตอบเมื่อครู่ขอไปทีอย่างยิ่ง ชายหนุ่มถือไม้เรียวแล้วฟาดลงบนมือเด็กน้อยทันทีโดยไม่ลังเล
“อ๊าก!!!”
เสียงกรีดร้องดังสนั่นแทบสะเทือนหลังคา คิ้วของเฝิงติ้งหวยขมวดลึกกว่าเดิม
พี่เลี้ยงกับคนขับรถด้านนอกเดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจ แม้จะโทรติดหาคุณนายผู้เฒ่าแล้ว แต่กว่าจะมาถึงก็ช่วยอะไรไม่ได้
ปกติเฝิงติ้งหวยดูเย็นชาและห่างเหิน ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้ แต่โดยทั่วไปก็ไม่ค่อยโมโห คนรอบข้างแทบคาดเดาอารมณ์ของเขาไม่ออก
แต่วันนี้กลับลงมือทันทีที่กลับมา ดูท่าเฝิงหล่างคงทำให้เขาโกรธจริง ๆ
ถึงจะลงมือก็เถอะ แต่ช่วยเบามือหน่อยไม่ได้หรือไง ถ้าตีจนบาดเจ็บจริง ๆ คุณนายผู้เฒ่ากลับมาก็คงบ่นยกใหญ่
บ่นใครน่ะหรือ?
คุณนายผู้เฒ่าไม่เคยตำหนิเฝิงติ้งหวย และไม่กล้าตำหนิเขาด้วย ถ้าอย่างนั้นก็ต้องโทษคนรับใช้ในบ้านที่ตอนนั้นไม่ยอมขวางสุดกำลังน่ะสิ
จะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้?
หลังฟาดไปครั้งที่ห้า เฝิงติ้งหวยก็วางไม้เรียวลง
แต่เด็กที่อยู่บนพื้นยังคงร้องไห้ แถมเสียงยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ
“เฝิงหล่าง ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม”
แต่คำว่า “สาม” ยังไม่ทันหลุดจากปากชายหนุ่ม เสียงร้องไห้ของเด็กน้อยก็หยุดลงเสียก่อน...
“ลุกขึ้นมายืนแล้วพูดดี ๆ ผิดตรงไหน?”
เฝิงหล่างเช็ดตา พลางคิดในใจว่าน้าไม่เคยปล่อยผ่านเรื่องเล็กน้อย ถ้าถามแบบนี้ก็แปลว่าต้องรู้อะไรมาแน่ เขาจึงตัดสินใจสารภาพให้หมดเปลือก
“เอ่อ...ผมไม่ควรพูดถึงพ่อแม่ของหานถัง”
“ไม่ควรถอนต้นกล้าที่โรงเรียนเพิ่งปลูกด้วย”
“ยิ่งไม่ควรเอากบไปใส่ในกระเป๋าคุณครูภาษาจีน จนทำให้คุณครูตกใจร้องไห้”
“ที่ไม่ควรทำที่สุดคือเอากำไลหยกสีเขียวของคุณยายไปให้เพื่อนผู้หญิง”
...
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เฝิงติ้งหวยก็มั่นใจว่าเมื่อครู่ตัวเองตีเบาไป
“คุณยายรู้หรือยัง?”
“รู้แล้วครับ กำไลนั่นเอากลับมาแล้ว”
เมื่อเห็นสีหน้าของน้าขรึมลงอีกครั้ง เฝิงหล่างนึกว่าเขากำลังเป็นห่วงกำไล จึงรีบอธิบาย
...
“เรื่องอื่น ๆ คุณยายก็รู้ด้วยหรือ?”
“รู้บ้างครับ”
คำตอบนั้นทำให้เฝิงติ้งหวยเงียบไปนาน ระหว่างนั้นเขาพิจารณาเด็กคนนี้อย่างละเอียด ความคิดนับพันแล่นผ่านเข้ามาในหัว สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงเสียงถอนหายใจ
“เฝิงหล่าง ต่อไปอยากเป็นคนแบบไหน?”
เด็กที่ถูกถามชะงักไป เขามองน้า แล้วกลับเห็นความอ่อนโยนในดวงตาของอีกฝ่าย
แต่คำถามนี้ช่าง...
สองชั่วโมงต่อมา ประตูห้องหนังสือก็เปิดออกอีกครั้ง
เฝิงติ้งหวยเดินออกมาก่อน ข้างหลังไม่มีเจ้าตัวเล็กเดินตามติดมา มุมคิ้วแววตาของเขาเจือความพอใจอยู่เล็กน้อย
ตอนเดินลงบันได เขาสบหน้ากับคุณเหลียงที่เพิ่งเข้ามา สีหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความร้อนใจและเป็นห่วง
“ติ้งหวย หล่างหล่างอยู่ไหน?”
“อยู่ในห้องหนังสือ ไม่ต้องสนใจ เดี๋ยวเขาก็ลงมาเอง”
“คุณตีเขาหรือ?”
“อืม”
“โธ่ เขายังเด็ก มีอะไรก็คุยกันดี ๆ สิ คุณตีเขาทำไม?”
“แม่ ถ้าอยากเลี้ยงเขาไว้ข้างตัว ก็ช่วยอบรมเขาให้ดี ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่รังเกียจที่จะส่งเขากลับไปบ้านตระกูลต้วน”
“พูดให้ชัดกว่านั้น ต่อให้เขาต้องลำบากอยู่บ้านตระกูลต้วน ผมก็ยังยอมดีกว่าปล่อยให้โตมาเป็นคนไร้ค่าอยู่ใต้สายตาผม แล้วสุดท้ายกลับมาทำร้ายตระกูลเฝิง”
เหลียงอวิ๋นชะงักงัน
“ติ้งหวย เขาเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของติ้งฉีนะ”
“เด็กผู้หญิงที่เขาด่าวันนี้ก็เป็นสายเลือดเพียงคนเดียวของครอบครัวเหมือนกัน แถมพ่อแม่ยังเสียชีวิตทั้งคู่”
เมื่อเห็นความประหลาดใจเต็มดวงตาของเหลียงอวิ๋น เฝิงติ้งหวยก็พูดเพียงเท่านั้น ไม่ได้พูดต่อ แล้วเดินออกไปทันที
ส่วนเฝิงหล่างในห้องหนังสือ ยืนอยู่หน้ากำแพงสีขาวนวลนั้นเป็นเวลานาน บนพื้นไม้ข้างเท้ามีรอยน้ำหลายจุดอย่างเห็นได้ชัด