หลังออกจากโรงเรียน หรวนหยิ่งชิวก็รีบร้อนกลับไปยังที่ทำงานอีกครั้ง
เธอไม่ลืมว่าญาติของหญิงชราสองคนนั้นบอกว่าจะไปร้องเรียนเธอที่สำนักงานเขต
ไม่ว่าพวกเขาจะไปจริงหรือไม่ อย่างน้อยไปแจ้งหัวหน้าโดยตรงไว้ก่อนก็ดี
แต่พอไปถึงสำนักงาน เธอก็เดินชนเข้ากับหยางชิงหมิง หัวหน้าสำนักงานเขต และหัวหน้าสำนักงานอีกหลายคนพอดี
สำนักงานเขตไท่ผิงเฉียวไม่ใช่สถานที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็ไม่เล็กเช่นกัน
เขตนี้มีประชากรที่อาศัยอยู่เป็นประจำเกือบ 90,000 คน เป็นเขตที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในย่านใจกลางเมืองชิ่งโจว
หยางชิงหมิงดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคและผู้อำนวยการสำนักงานเขตมาหลายปีแล้ว
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นใหญ่คับสำนักงานเขตแห่งนี้เพียงคนเดียว
«สวัสดีค่ะ เลขาธิการ» หรวนหยิ่งชิวหยุดฝีเท้าแล้วเป็นฝ่ายทักทายก่อนเพื่อแสดงความเคารพ ถึงอย่างไรคนอื่นก็อยู่ด้วย
อีกฝ่ายดูสุขุมกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาหยีเล็กที่เล็กอยู่แล้วพออยู่กลางแดดยิ่งหรี่ลงไปอีก แต่ก็ยังกวาดตามองหรวนหยิ่งชิวตั้งแต่หัวจรดเท้า
«เสี่ยวหรวน ช่วงนี้งานไกล่เกลี่ยเป็นอย่างไรบ้าง? ดูผอมลงนะ»
«ขอบคุณเลขาธิการหยางที่เป็นห่วงค่ะ มีรุ่นพี่คอยแนะนำ ทุกอย่างก็ราบรื่นดีค่ะ»
«อย่างนั้นก็ดี คนหนุ่มสาวต้องฝึกฝนให้มาก งานไกล่เกลี่ยกับงานรับเรื่องร้องทุกข์ฝึกคนได้ดีที่สุดแล้ว สมัยก่อนฉันนี่นะ...»
หยางชิงหมิงเริ่มรำลึกความหลังถึงวันเก่า ๆ อย่างออกรส หรวนหยิ่งชิวยืนยิ้มเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มีเพียงบางครั้งที่พยักหน้ารับเป็นเชิงคล้อยตาม
หัวหน้าสำนักงานสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว แต่ก็ยังประจบเออออตามมารยาท
ท้ายที่สุดหัวหน้าสำนักงานการคลังก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาบอกว่าออกเดินทางได้แล้ว ทุกคนถึงเตรียมแยกย้าย
หรวนหยิ่งชิวกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใครจะรู้ว่าหยางชิงหมิงจะทิ้งท้ายอีกประโยคว่า หากงานมีปัญหาเมื่อไรก็มาหาเขาได้ เขายินดีช่วยจัดการให้
ความหมายของคำพูดนั้นตรงเกินไป หรวนหยิ่งชิวจึงชะงักไปหลายวินาที พอตั้งสติได้ เธอก็ยิ้มอย่างสุภาพแล้วเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม
«ขอบคุณเลขาธิการที่สนับสนุนค่ะ แต่ปกติคุณมีงานมากมาย ฉันจะไปรบกวนมากเกินไปได้อย่างไร ถ้าเจอปัญหาจริง ๆ ฉันจะพยายามฝ่าฟันไปให้ได้ค่ะ หากไม่ไหวจริง ๆ ก็ยังมีองค์กรคอยหนุนหลังอยู่»
พอได้ยินคำว่าองค์กร รอยยิ้มบนใบหน้าหยางชิงหมิงก็เย็นชาลงเล็กน้อย
เขาไม่คิดเลยว่าหรวนหยิ่งชิวที่ดูบอบบางอ่อนแอ จะมีนิสัยแข็งกร้าวถึงเพียงนี้
ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง เธอพูดได้คล่องปากไม่แพ้กัน แถมยังพูดถึงองค์กรต่อหน้าคนตั้งมากมาย ช่างไม่รู้จักดูสถานการณ์เอาเสียเลย...
เมื่อบรรยากาศเริ่มเย็นชา นักบัญชีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเปลี่ยนเรื่อง ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป
พอเห็นพวกเขาเดินจากไป หรวนหยิ่งชิวก็หันหลังขึ้นชั้นบนทันที ในใจอัดอั้นด้วยความหงุดหงิดที่บอกไม่ถูก จนอยากสาปส่งบรรพบุรุษของหยางชิงหมิงไปถึงสิบแปดชั่วโคตร
ชายคนนี้คอยหาเรื่องเธอมานานแล้ว แต่ยิ่งเห็นสีหน้าแบบนั้นก็ยิ่งชวนให้ชัง
แต่เธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเป็นหัวหน้าล่ะ?
ทันทีที่เธอเข้าห้องทำงาน ซ่งเจียวเจียว อดีตเพื่อนร่วมโต๊ะก็แอบย่องเข้ามา
«เมื่อกี้ฉันลงไปข้างล่าง เห็นตาเฒ่าหยางจับเธอคุยอีกแล้ว เป็นไง? เขาหาเรื่องเธออีกหรือ?»
«เปล่า เขาบอกให้ฉันตั้งใจทำงานรับเรื่องร้องทุกข์»
ในห้องทำงานไม่มีใครอยู่ แต่หรวนหยิ่งชิวกลัวว่ากำแพงจะมีหู จึงเลือกพูดเพียงเท่านั้น
«ชิ คนนี้เสแสร้งจริง ๆ»
ซ่งเจียวเจียวเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย มาทำงานที่สำนักงานเขตก็แค่ฆ่าเวลา จะได้มีงานที่ฟังดูดีและมีหน้ามีตา
เพราะครอบครัวมีเส้นสายอยู่บ้าง งานของเธอจึงสบายที่สุด เป็นงานจัดการแฟ้มเอกสาร ตอนหรวนหยิ่งชิวสอบเข้ามาใหม่ ๆ ทั้งคู่ก็อยู่ห้องทำงานเดียวกัน
ส่วนที่เธอบอกว่าหยางชิงหมิงเสแสร้ง ก็เพราะรู้ดีว่าคนคนนี้เป็นต้นเหตุที่ทำให้หรวนหยิ่งชิวถูกย้ายไปสำนักงานรับเรื่องร้องทุกข์
แล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้นน่ะหรือ?
เหตุผลชวนคลื่นไส้จริง ๆ
ก็แค่เพราะหรวนหยิ่งชิวปฏิเสธคำเกี้ยวพาราสีของลูกชายสุดที่รักของเขา
พ่อลูกคู่นั้นพอถูกปฏิเสธก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ คิดจะกลั่นแกล้งเธอในงาน หวังให้เธอยอมอ่อนข้อและรู้เสียทีว่าอำนาจที่เหนือกว่ากดคนได้ขนาดไหน
ดังนั้น ในที่ประชุมใหญ่ เขาจึงพูดว่าหรวนหยิ่งชิวจบเอกวารสารศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ต้องได้รับการฝึกฝนอย่างดี ให้ลงไปคลุกคลีกับประชาชน ถึงจะก้าวหน้าได้ดีกว่า
«เจียวเจียว...ชู่!» หรวนหยิ่งชิวดึงแขนเสื้อซ่งเจียวเจียวเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ระวังคำพูด
«จะกลัวอะไร ทุกคนก็รำคาญเขาจะแย่อยู่แล้ว»
«พอเถอะ แค่รู้กันก็พอ รีบกลับห้องทำงานไปได้แล้ว เที่ยงนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน»
ซ่งเจียวเจียวเห็นว่าเธอไม่อยากพูดต่อ จึงกลับไปหลังจากนั้นไม่นาน
หรวนหยิ่งชิวเปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมเขียนรายงานการทำงานเกี่ยวกับหญิงชราสองคนในวันนี้
โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเป็นจังหวะ
คนที่โทรมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหยางเซิ่น ลูกชายของหยางชิงหมิง
เขาทำงานรับเหมาก่อสร้าง อาศัยเส้นสายของครอบครัวคว้าโครงการปรับปรุงชุมชนเก่าในเขตไปได้หลายโครงการ ในมือก็มีเงินอยู่ไม่น้อย
ว่ากันตามเหตุผล คนแบบนี้ไม่น่าขาดแฟน แต่พ่อของเขาอย่างหยางชิงหมิงกลับหมายตาเธอไม่เลิก ที่สำคัญคือปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์
หยางเซิ่น ลูกชายของเขาก็เป็นคนประหลาดอยู่ไม่น้อย ชอบแวะมาหาหรวนหยิ่งชิวที่สำนักงานไกล่เกลี่ยเป็นครั้งคราว พูดกันไม่ถึงสามประโยคก็เริ่มโอ้อวด
อวดรถ อวดบ้าน อวดนาฬิกา อวดพ่อแม่ อวดตัวเอง บางทีก็อวดทั้งครอบครัว
คำพูดทุกคำล้วนสื่อว่า หรวนหยิ่งชิว ฉันสนใจเธอถือเป็นบุญของเธอ อย่าไม่รู้จักดีชั่ว
ครั้งหนึ่งหรวนหยิ่งชิวถูกเขาพูดจาไม่หยุดจนรำคาญ เลยตอบคล้อยตามไปเสียเลย
«ใช่ค่ะ คุณพูดถูกแล้ว คุณหยางเป็นคนที่หาได้ยากยิ่งบนฟ้าและบนดิน ต้องหาคนที่คู่ควรกับคุณให้ได้ อย่ามาหาฉันอีกเลย เราไม่เหมาะกันจริง ๆ»
แม้ถูกปฏิเสธ หยางเซิ่นก็ไม่โกรธ ยังคงตามตื๊อไม่เลิก
ครั้งหนึ่งเขาเมาหนัก ถึงกับดักรอหรวนหยิ่งชิวที่เพิ่งทำงานล่วงเวลาเสร็จและกำลังจะกลับบ้านตรงหน้าสำนักงาน ทั้งยังคิดจะใช้กำลังฉุดเธอขึ้นรถ
หรวนหยิ่งชิวตกใจจนคว้ากระบองไฟฟ้าป้องกันตัวออกมา แต่ลงมือแรงเกินไป จนทำเขาล้มลงไปกองกับพื้น
เดิมทีเธอตั้งใจจะแจ้งตำรวจ แต่เหล่าหลิว รปภ.ของสำนักงาน วิ่งเข้ามาเกลี้ยกล่อมเธอเสียก่อน
«เสี่ยวหรวน ถ้าคุณส่งเขาไปโรงพัก แล้วตำรวจถาม คุณจะพูดว่าอย่างไร?»
«ก็พูดว่าพวกคุณรู้จักกันอยู่แล้ว วันนี้เขาเมาเลยชวนคุณไปกินข้าวด้วย แต่คุณไม่ยอม»
«แต่ฉันบอกคุณไว้เลยนะ ต่อให้แจ้งตำรวจจริง ๆ สุดท้ายก็ไม่มีทางจัดการอะไรเขาได้»
«ยิ่งไปกว่านั้น พ่อเขายังเป็นหัวหน้าคุณ แล้วต่อไปคุณยังอยากทำงานที่นี่อย่างราบรื่นไหม?»
หรวนหยิ่งชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจกล้ำกลืนความโกรธครั้งนี้ลงไป
จากนั้นเธอไปเล่าเรื่องนี้ให้หยางชิงหมิงฟัง พร้อมยืนยันจุดยืนของตัวเองต่อหยางเซิ่นอย่างจริงจัง และย้ำหลายครั้งว่าเธอมีแฟนแล้ว
คราวนี้อีกฝ่ายกลับทำท่าทีเปี่ยมคุณธรรม บอกว่าจะควบคุมลูกชายให้ดี และจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายใครอีกเด็ดขาด
แต่หลังจากเกิดเรื่องนี้ คนทั้งสำนักงานเขตก็รู้กันหมดว่าลูกชายของผู้มีอำนาจตามจีบหรวนหยิ่งชิวแล้วถูกปฏิเสธ แถมยังคิดจะล่วงเกินแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายกลับถูกเธอซัดจนล้ม
ข่าวลือมีสารพัด แต่ถึงอย่างไรหรวนหยิ่งชิวก็เป็นหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ทุกคนจึงยังมองเธอด้วยความเห็นใจในฐานะผู้ที่อ่อนแอกว่า
แต่หยางชิงหมิงกลับโมโหเพราะข่าวลือเหล่านั้น ถึงขั้นคิดว่าเป็นหรวนหยิ่งชิวจงใจปล่อยข่าวออกมา
จากนั้นความเอาใจใส่ที่เคยมีก็หายไปหมด เหลือเพียงการ «กลั่นแกล้ง»
ไม่มีใครอยากหาเรื่องหัวหน้าโดยไม่จำเป็น
หรวนหยิ่งชิวเองก็ไม่อยาก แต่เธอไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับหยางเซิ่น และยิ่งไม่อยากฝืนใจตัวเองไปคบกับเขา
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา พลิกโทรศัพท์คว่ำลง ไม่เห็นก็ไม่ต้องรำคาญ
ทางด้านหยางเซิ่นเห็นว่าข้อความกับสายโทรออกไปทีละรายการกลับไร้การตอบรับ ราวกับโยนลงน้ำแล้วไม่เกิดแม้แต่ระลอกคลื่น ความขุ่นเคืองในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
เขาตามจีบหรวนหยิ่งชิวมาเกือบปีครึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังดื้อรั้นเหมือนหินในส้วม ทั้งเหม็นทั้งแข็ง
ครั้งก่อนเธอถึงกับใช้กระบองไฟฟ้าซัดเขาจนล้ม แล้วยังเดินหนีไปเฉย ๆ ช่างกล้าดีเกินไปแล้ว
แต่เขากลับชอบตามจีบคนที่ปราบยาก
ตอนแรกที่ได้ยินหยางชิงหมิงบอกว่าหรวนหยิ่งชิวเป็นคนว่านอนสอนง่าย เขายังไม่ค่อยเต็มใจนัก
คิดว่าคงเป็นสาวแว่นหัวทึบที่เอาแต่เรียน พูดจาติดสำนวนราชการไปหมด
ใครจะรู้ว่าวันนั้นพอหาเรื่องไปสำนักงานเพื่อเจอตัว ถึงได้รู้ว่านอกจากหน้าตาน่ารักแล้ว หญิงสาวยังมีบุคลิกโดดเด่นบริสุทธิ์ผุดผ่อง
เขาก็เคยเจอสาวสวยมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้ในหน่วยงานไหนมาก่อนจริง ๆ
ดังนั้นเขาจึงเริ่มลงมือ แต่ไม่นานก็เจอแรงต้าน
แต่ไม่เป็นไร เขามีวิธีอีกมากมาย