ดวงใจดวงน้อยของท่านผู้นำใหญ่

ตอนที่ 4 หัวใจดวงน้อยของผู้มีอำนาจ

8 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังออกจากโรงเรียน หรวนหยิ่งชิวก็รีบร้อนกลับไปยังที่ทำงานอีกครั้ง

เธอไม่ลืมว่าญาติของหญิงชราสองคนนั้นบอกว่าจะไปร้องเรียนเธอที่สำนักงานเขต

ไม่ว่าพวกเขาจะไปจริงหรือไม่ อย่างน้อยไปแจ้งหัวหน้าโดยตรงไว้ก่อนก็ดี

แต่พอไปถึงสำนักงาน เธอก็เดินชนเข้ากับหยางชิงหมิง หัวหน้าสำนักงานเขต และหัวหน้าสำนักงานอีกหลายคนพอดี

สำนักงานเขตไท่ผิงเฉียวไม่ใช่สถานที่ใหญ่โตอะไร แต่ก็ไม่เล็กเช่นกัน

เขตนี้มีประชากรที่อาศัยอยู่เป็นประจำเกือบ 90,000 คน เป็นเขตที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับสองในย่านใจกลางเมืองชิ่งโจว

หยางชิงหมิงดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคและผู้อำนวยการสำนักงานเขตมาหลายปีแล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเป็นใหญ่คับสำนักงานเขตแห่งนี้เพียงคนเดียว

«สวัสดีค่ะ เลขาธิการ» หรวนหยิ่งชิวหยุดฝีเท้าแล้วเป็นฝ่ายทักทายก่อนเพื่อแสดงความเคารพ ถึงอย่างไรคนอื่นก็อยู่ด้วย

อีกฝ่ายดูสุขุมกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาหยีเล็กที่เล็กอยู่แล้วพออยู่กลางแดดยิ่งหรี่ลงไปอีก แต่ก็ยังกวาดตามองหรวนหยิ่งชิวตั้งแต่หัวจรดเท้า

«เสี่ยวหรวน ช่วงนี้งานไกล่เกลี่ยเป็นอย่างไรบ้าง? ดูผอมลงนะ»

«ขอบคุณเลขาธิการหยางที่เป็นห่วงค่ะ มีรุ่นพี่คอยแนะนำ ทุกอย่างก็ราบรื่นดีค่ะ»

«อย่างนั้นก็ดี คนหนุ่มสาวต้องฝึกฝนให้มาก งานไกล่เกลี่ยกับงานรับเรื่องร้องทุกข์ฝึกคนได้ดีที่สุดแล้ว สมัยก่อนฉันนี่นะ...»

หยางชิงหมิงเริ่มรำลึกความหลังถึงวันเก่า ๆ อย่างออกรส หรวนหยิ่งชิวยืนยิ้มเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มีเพียงบางครั้งที่พยักหน้ารับเป็นเชิงคล้อยตาม

หัวหน้าสำนักงานสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว แต่ก็ยังประจบเออออตามมารยาท

ท้ายที่สุดหัวหน้าสำนักงานการคลังก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาบอกว่าออกเดินทางได้แล้ว ทุกคนถึงเตรียมแยกย้าย

หรวนหยิ่งชิวกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใครจะรู้ว่าหยางชิงหมิงจะทิ้งท้ายอีกประโยคว่า หากงานมีปัญหาเมื่อไรก็มาหาเขาได้ เขายินดีช่วยจัดการให้

ความหมายของคำพูดนั้นตรงเกินไป หรวนหยิ่งชิวจึงชะงักไปหลายวินาที พอตั้งสติได้ เธอก็ยิ้มอย่างสุภาพแล้วเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม

«ขอบคุณเลขาธิการที่สนับสนุนค่ะ แต่ปกติคุณมีงานมากมาย ฉันจะไปรบกวนมากเกินไปได้อย่างไร ถ้าเจอปัญหาจริง ๆ ฉันจะพยายามฝ่าฟันไปให้ได้ค่ะ หากไม่ไหวจริง ๆ ก็ยังมีองค์กรคอยหนุนหลังอยู่»

พอได้ยินคำว่าองค์กร รอยยิ้มบนใบหน้าหยางชิงหมิงก็เย็นชาลงเล็กน้อย

เขาไม่คิดเลยว่าหรวนหยิ่งชิวที่ดูบอบบางอ่อนแอ จะมีนิสัยแข็งกร้าวถึงเพียงนี้

ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง เธอพูดได้คล่องปากไม่แพ้กัน แถมยังพูดถึงองค์กรต่อหน้าคนตั้งมากมาย ช่างไม่รู้จักดูสถานการณ์เอาเสียเลย...

เมื่อบรรยากาศเริ่มเย็นชา นักบัญชีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ช่วยพูดเปลี่ยนเรื่อง ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป

พอเห็นพวกเขาเดินจากไป หรวนหยิ่งชิวก็หันหลังขึ้นชั้นบนทันที ในใจอัดอั้นด้วยความหงุดหงิดที่บอกไม่ถูก จนอยากสาปส่งบรรพบุรุษของหยางชิงหมิงไปถึงสิบแปดชั่วโคตร

ชายคนนี้คอยหาเรื่องเธอมานานแล้ว แต่ยิ่งเห็นสีหน้าแบบนั้นก็ยิ่งชวนให้ชัง

แต่เธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเป็นหัวหน้าล่ะ?

ทันทีที่เธอเข้าห้องทำงาน ซ่งเจียวเจียว อดีตเพื่อนร่วมโต๊ะก็แอบย่องเข้ามา

«เมื่อกี้ฉันลงไปข้างล่าง เห็นตาเฒ่าหยางจับเธอคุยอีกแล้ว เป็นไง? เขาหาเรื่องเธออีกหรือ?»

«เปล่า เขาบอกให้ฉันตั้งใจทำงานรับเรื่องร้องทุกข์»

ในห้องทำงานไม่มีใครอยู่ แต่หรวนหยิ่งชิวกลัวว่ากำแพงจะมีหู จึงเลือกพูดเพียงเท่านั้น

«ชิ คนนี้เสแสร้งจริง ๆ»

ซ่งเจียวเจียวเป็นคุณหนูตระกูลร่ำรวย มาทำงานที่สำนักงานเขตก็แค่ฆ่าเวลา จะได้มีงานที่ฟังดูดีและมีหน้ามีตา

เพราะครอบครัวมีเส้นสายอยู่บ้าง งานของเธอจึงสบายที่สุด เป็นงานจัดการแฟ้มเอกสาร ตอนหรวนหยิ่งชิวสอบเข้ามาใหม่ ๆ ทั้งคู่ก็อยู่ห้องทำงานเดียวกัน

ส่วนที่เธอบอกว่าหยางชิงหมิงเสแสร้ง ก็เพราะรู้ดีว่าคนคนนี้เป็นต้นเหตุที่ทำให้หรวนหยิ่งชิวถูกย้ายไปสำนักงานรับเรื่องร้องทุกข์

แล้วทำไมถึงเป็นแบบนั้นน่ะหรือ?

เหตุผลชวนคลื่นไส้จริง ๆ

ก็แค่เพราะหรวนหยิ่งชิวปฏิเสธคำเกี้ยวพาราสีของลูกชายสุดที่รักของเขา

พ่อลูกคู่นั้นพอถูกปฏิเสธก็ทั้งอับอายทั้งโกรธ คิดจะกลั่นแกล้งเธอในงาน หวังให้เธอยอมอ่อนข้อและรู้เสียทีว่าอำนาจที่เหนือกว่ากดคนได้ขนาดไหน

ดังนั้น ในที่ประชุมใหญ่ เขาจึงพูดว่าหรวนหยิ่งชิวจบเอกวารสารศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชั้นนำ ต้องได้รับการฝึกฝนอย่างดี ให้ลงไปคลุกคลีกับประชาชน ถึงจะก้าวหน้าได้ดีกว่า

«เจียวเจียว...ชู่!» หรวนหยิ่งชิวดึงแขนเสื้อซ่งเจียวเจียวเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ระวังคำพูด

«จะกลัวอะไร ทุกคนก็รำคาญเขาจะแย่อยู่แล้ว»

«พอเถอะ แค่รู้กันก็พอ รีบกลับห้องทำงานไปได้แล้ว เที่ยงนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน»

ซ่งเจียวเจียวเห็นว่าเธอไม่อยากพูดต่อ จึงกลับไปหลังจากนั้นไม่นาน

หรวนหยิ่งชิวเปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมเขียนรายงานการทำงานเกี่ยวกับหญิงชราสองคนในวันนี้

โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเป็นจังหวะ

คนที่โทรมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหยางเซิ่น ลูกชายของหยางชิงหมิง

เขาทำงานรับเหมาก่อสร้าง อาศัยเส้นสายของครอบครัวคว้าโครงการปรับปรุงชุมชนเก่าในเขตไปได้หลายโครงการ ในมือก็มีเงินอยู่ไม่น้อย

ว่ากันตามเหตุผล คนแบบนี้ไม่น่าขาดแฟน แต่พ่อของเขาอย่างหยางชิงหมิงกลับหมายตาเธอไม่เลิก ที่สำคัญคือปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์

หยางเซิ่น ลูกชายของเขาก็เป็นคนประหลาดอยู่ไม่น้อย ชอบแวะมาหาหรวนหยิ่งชิวที่สำนักงานไกล่เกลี่ยเป็นครั้งคราว พูดกันไม่ถึงสามประโยคก็เริ่มโอ้อวด

อวดรถ อวดบ้าน อวดนาฬิกา อวดพ่อแม่ อวดตัวเอง บางทีก็อวดทั้งครอบครัว

คำพูดทุกคำล้วนสื่อว่า หรวนหยิ่งชิว ฉันสนใจเธอถือเป็นบุญของเธอ อย่าไม่รู้จักดีชั่ว

ครั้งหนึ่งหรวนหยิ่งชิวถูกเขาพูดจาไม่หยุดจนรำคาญ เลยตอบคล้อยตามไปเสียเลย

«ใช่ค่ะ คุณพูดถูกแล้ว คุณหยางเป็นคนที่หาได้ยากยิ่งบนฟ้าและบนดิน ต้องหาคนที่คู่ควรกับคุณให้ได้ อย่ามาหาฉันอีกเลย เราไม่เหมาะกันจริง ๆ»

แม้ถูกปฏิเสธ หยางเซิ่นก็ไม่โกรธ ยังคงตามตื๊อไม่เลิก

ครั้งหนึ่งเขาเมาหนัก ถึงกับดักรอหรวนหยิ่งชิวที่เพิ่งทำงานล่วงเวลาเสร็จและกำลังจะกลับบ้านตรงหน้าสำนักงาน ทั้งยังคิดจะใช้กำลังฉุดเธอขึ้นรถ

หรวนหยิ่งชิวตกใจจนคว้ากระบองไฟฟ้าป้องกันตัวออกมา แต่ลงมือแรงเกินไป จนทำเขาล้มลงไปกองกับพื้น

เดิมทีเธอตั้งใจจะแจ้งตำรวจ แต่เหล่าหลิว รปภ.ของสำนักงาน วิ่งเข้ามาเกลี้ยกล่อมเธอเสียก่อน

«เสี่ยวหรวน ถ้าคุณส่งเขาไปโรงพัก แล้วตำรวจถาม คุณจะพูดว่าอย่างไร?»

«ก็พูดว่าพวกคุณรู้จักกันอยู่แล้ว วันนี้เขาเมาเลยชวนคุณไปกินข้าวด้วย แต่คุณไม่ยอม»

«แต่ฉันบอกคุณไว้เลยนะ ต่อให้แจ้งตำรวจจริง ๆ สุดท้ายก็ไม่มีทางจัดการอะไรเขาได้»

«ยิ่งไปกว่านั้น พ่อเขายังเป็นหัวหน้าคุณ แล้วต่อไปคุณยังอยากทำงานที่นี่อย่างราบรื่นไหม?»

หรวนหยิ่งชิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจกล้ำกลืนความโกรธครั้งนี้ลงไป

จากนั้นเธอไปเล่าเรื่องนี้ให้หยางชิงหมิงฟัง พร้อมยืนยันจุดยืนของตัวเองต่อหยางเซิ่นอย่างจริงจัง และย้ำหลายครั้งว่าเธอมีแฟนแล้ว

คราวนี้อีกฝ่ายกลับทำท่าทีเปี่ยมคุณธรรม บอกว่าจะควบคุมลูกชายให้ดี และจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายใครอีกเด็ดขาด

แต่หลังจากเกิดเรื่องนี้ คนทั้งสำนักงานเขตก็รู้กันหมดว่าลูกชายของผู้มีอำนาจตามจีบหรวนหยิ่งชิวแล้วถูกปฏิเสธ แถมยังคิดจะล่วงเกินแต่ไม่สำเร็จ สุดท้ายกลับถูกเธอซัดจนล้ม

ข่าวลือมีสารพัด แต่ถึงอย่างไรหรวนหยิ่งชิวก็เป็นหญิงสาวตัวเล็ก ๆ ทุกคนจึงยังมองเธอด้วยความเห็นใจในฐานะผู้ที่อ่อนแอกว่า

แต่หยางชิงหมิงกลับโมโหเพราะข่าวลือเหล่านั้น ถึงขั้นคิดว่าเป็นหรวนหยิ่งชิวจงใจปล่อยข่าวออกมา

จากนั้นความเอาใจใส่ที่เคยมีก็หายไปหมด เหลือเพียงการ «กลั่นแกล้ง»

ไม่มีใครอยากหาเรื่องหัวหน้าโดยไม่จำเป็น

หรวนหยิ่งชิวเองก็ไม่อยาก แต่เธอไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับหยางเซิ่น และยิ่งไม่อยากฝืนใจตัวเองไปคบกับเขา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอก็ผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมา พลิกโทรศัพท์คว่ำลง ไม่เห็นก็ไม่ต้องรำคาญ

ทางด้านหยางเซิ่นเห็นว่าข้อความกับสายโทรออกไปทีละรายการกลับไร้การตอบรับ ราวกับโยนลงน้ำแล้วไม่เกิดแม้แต่ระลอกคลื่น ความขุ่นเคืองในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เขาตามจีบหรวนหยิ่งชิวมาเกือบปีครึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังดื้อรั้นเหมือนหินในส้วม ทั้งเหม็นทั้งแข็ง

ครั้งก่อนเธอถึงกับใช้กระบองไฟฟ้าซัดเขาจนล้ม แล้วยังเดินหนีไปเฉย ๆ ช่างกล้าดีเกินไปแล้ว

แต่เขากลับชอบตามจีบคนที่ปราบยาก

ตอนแรกที่ได้ยินหยางชิงหมิงบอกว่าหรวนหยิ่งชิวเป็นคนว่านอนสอนง่าย เขายังไม่ค่อยเต็มใจนัก

คิดว่าคงเป็นสาวแว่นหัวทึบที่เอาแต่เรียน พูดจาติดสำนวนราชการไปหมด

ใครจะรู้ว่าวันนั้นพอหาเรื่องไปสำนักงานเพื่อเจอตัว ถึงได้รู้ว่านอกจากหน้าตาน่ารักแล้ว หญิงสาวยังมีบุคลิกโดดเด่นบริสุทธิ์ผุดผ่อง

เขาก็เคยเจอสาวสวยมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้ในหน่วยงานไหนมาก่อนจริง ๆ

ดังนั้นเขาจึงเริ่มลงมือ แต่ไม่นานก็เจอแรงต้าน

แต่ไม่เป็นไร เขามีวิธีอีกมากมาย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป