เจียงอวิ๋นถาน: ......ใครจะไปคิดว่าจะมีเหตุการณ์ชวนหัวแบบนี้
เสียงร้อง "ก้าบๆ" ของห่านขาวดังลั่นและรัวถี่ ถึงแม้ทุกคนจะฟังไม่ออกว่าพวกมันพูดอะไร แต่ก็รับรู้ได้จากน้ำเสียงถึงความโกรธและสับสนของพวกมัน
อวี้เค่อหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างอดไม่อยู่ "ฉากนี้คุ้นตาเหลือเกินนะ วนกลับมาที่เดิมเลย"
ทันทีที่พูดจบ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบหุบปาก แล้วเปลี่ยนเรื่อง "เสี่ยวจื่อกับฮวาฮวาเนี่ย ปกป้องนายดีจริงๆ เลยนะ"
สิ้นเสียง เขาก็เสียใจขึ้นมาทันที
ห่านขาวอีกสองตัวของลุงไป๋ ก็ตายเพราะปกป้องนายนั่นแหละ
"ลุงไป๋ ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น" พูดจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปใกล้ฉีรั่วสุ่ยอีกก้าวหนึ่ง ทำท่าทางเหมือนทำผิด แล้วเกาะติดเธออย่างเขินๆ
ฉีรั่วสุ่ยยิ้ม "ทุกคนรู้ว่านายไม่ได้คิดร้าย จะกลัวอะไร"
ลุงไป๋ได้ยินอวี้เค่อขอโทษขึ้นมากะทันหันก็อึ้งไป แต่พอได้ฟังคำพูดของฉีรั่วสุ่ย เขาก็เข้าใจ
"ไม่เป็นไรๆ ซานไป๋กับอู่ไป๋คงดีใจที่รู้ว่ายังมีคนคิดถึงพวกมัน"
"ไม่ว่าเมื่อไหร่ การพลัดพรากจากเป็นตายก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่ความทรงจำที่มีชีวิตชีวาจะยังคงอยู่ในใจเราเสมอ เมื่อนึกขึ้นมาทีไรก็ทำให้เรายิ้มได้ นั่นก็เพียงพอแล้ว"
อวี้เค่อพยักหน้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจ และน่าเสียดายด้วย
ภาพที่ห่านขาวหลายตัววิ่งวุ่นวาย และภาพที่พวกมันเดินอย่างเรียบร้อยเป็นระเบียบบนทางเดินในหมู่บ้าน จะยังคงอยู่ในใจพวกเขาตลอดไป