เจียงอวิ๋นถานหันไปมองเสิ่นเฮ่อกุยโดยสัญชาตญาณ เสิ่นเฮ่อกุยส่งสายตาให้เธออย่างมั่นใจ
ประตูถูกผลักเปิดอย่างช้า ๆ ด้วยมือของเสิ่นเฮ่อกุย
เจียงอวิ๋นถานเห็นภาพแรกคือกุหลาบน้ำแข็งบานสะพรั่งเต็มตา พร้อมด้วยเพื่อน ๆ ของเธอ และท่านอาเฉิ่นกับครอบครัว
เธอเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
เสิ่นเฮ่อกุยจูงมือเธอเดินขึ้นไปบนเวที พลางกล่าวว่า "เดิมทีฉันตั้งใจจะให้เพื่อน ๆ พาเธอเดินมาตามเส้นทางนี้ สิ่งที่รอเธออยู่คือเซอร์ไพรส์ที่ไม่รู้ล่วงหน้า"
"แต่ตอนที่เรากำลังสร้างฉากนี้ขึ้นมา ในหัวฉันมีเพียงความคิดเดียว นั่นคือไม่อยากให้เธอเดินเส้นทางนี้เพียงลำพัง"
"เส้นทางต่อจากนี้ ฉันก็อยากเดินเคียงข้างเธอไปด้วยกัน"
"เราไม่ต้องการเซอร์ไพรส์ที่คาดเดาไม่ได้ หากแต่เป็นการยืนยันที่หนักแน่นแน่วแน่"
เสิ่นเฮ่อกุยกล่าวช้า ๆ สิ้นคำพูด ทั้งคู่ก็มายืนอยู่บนแท่นโลหะที่เขาสร้างขึ้นพอดี
เจียงอวิ๋นถานมองเห็นด้านหนึ่งของเธอคือภาพจิตรกรรมฝาผนังที่งดงามประณีต เธอจำได้ว่าในนั้นมีเซียนเซียน เสี่ยวจื่อ และอู่หลงเผิ่งเชิ่ง
อีกด้านหนึ่งคือประติมากรรมน้ำพุเพชรที่เปล่งประกายระยิบระยับ กุหลาบถูกจัดวางลดหลั่นบนน้ำพุเพชร งดงามราวกับความฝัน
เธอเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเสิ่นเฮ่อกุยกำลังจะทำอะไร
วินาทีต่อมา เสิ่นเฮ่อกุยหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา คุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ "อวิ๋นถาน ฤดูใบไม้ผลิผลัดเปลี่ยนสู่ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วงเก็บเกี่ยวฤดูหนาวพักพิง ข้าพเจ้าปรารถนาจะร่วมเดินผ่านทุกฤดูกาลกับท่านในวันข้างหน้า"