ส่วนทางฝั่งชาวไห่เฉิงนั้นไม่โชคดีเช่นนั้น
หลังการต่อสู้กับซอมบี้จบสิ้น เสียงร่ำไห้คร่ำครวญดังไม่หยุดหย่อน บ้างร่ำไห้ให้กับสหายที่ตายจาก บ้างพยายามตามหาสหายของตนด้วยความลนลาน
เจียงอวิ๋นถานเห็นภาพนี้แล้วใจคอไม่ค่อยดีนัก
ดูเหมือนว่านี่จะเป็นฉากอันน่าสลดหดหู่ที่สุดที่พวกเขาได้เห็นนับตั้งแต่โลกวันสิ้นโลกมาเยือน
แม้ก่อนหน้านี้จะเคยผ่านเหตุการณ์พลัดพรากจากกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่มีครั้งไหนที่สะเทือนใจเท่าวันนี้
แม้ฝนจะยังตกพรำ แต่พื้นที่ทั้งหมดก็ถูกย้อมเป็นสีแดง เลือดดำของซอมบี้กับเลือดแดงของมนุษย์ผสมปนเปกันไปทั่ว
บรรยากาศคืนฝนพรำยิ่งขยายความโศกเศร้าให้ถึงขีดสุด หลายคนร่ำไห้เสียงดังจนแทบขาดใจ
เจียงอวิ๋นถานล้วงมือเข้าไปในมิติ หยิบยาห้ามเลือดออกมาหนึ่งร้อยเม็ด ให้เฉิ่นเฮ่อกุยเอาไปแจกจ่าย
โชคดีที่ตอนนางฝึกปรือมือใหม่ได้ผลิตยาห้ามเลือดเก็บไว้มากมาย
พวกเขาลองมาหลายครั้งแล้ว ยาห้ามเลือดแม้จะกินเพียงครึ่งเม็ด หรือแม้แต่หนึ่งในสี่เม็ดก็ยังใช้ได้ผลดีนัก
หนึ่งร้อยเม็ดเพียงพอแล้ว
เฉิ่นเฮ่อกุยรับยาห้ามเลือดมาแล้วไม่ถามอะไรเพิ่มเติม ตรงไปจัดการตามความเห็นของนางทันที
เจียงอวิ๋นถานพาผู้มีพลังพิเศษธาตุไม้ที่มีพลังรักษาจำนวนหนึ่งไปช่วยรักษาบาดแผล
ในสถานการณ์ตอนนี้ทำได้เพียงช่วยได้สักคนก็ยังดี
ระหว่างนั้น เจียงอวิ๋นถานเห็นใครบางคนทรุดตัวลงนั่งต่อหน้าสหายที่ตายจากไปด้วยความโศกเศร้า เอ่ยรำพันถึงเรื่องราวในอดีตและอนาคตที่เคยสัญญากันไว้ครั้งแล้วครั้งเล่า
มาบัดนี้ ทุกอย่างกลายเป็นเพียงภาพลวงตา