เผชิญหน้ากับการมาถึงของเสิ่นเฮ่อกุยและเจียงอวิ๋นถาน ซอมบี้และคนจากฐานที่มั่นไห่เฉิงต่างชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็กลับสู่ภาวะปกติและสู้กันต่อทันที
เจียงอวิ๋นถานกับเสิ่นเฮ่อกุยไม่ได้หารืออะไรกับคนฐานที่มั่นไห่เฉิง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทักทายพูดคุย
เจียงอวิ๋นถานกวาดตามองรอบ ๆ แม้อากาศตอนนี้จะมองเห็นไม่ชัดนัก แต่พอจะคาดเดาได้ว่า ที่นี่มีซอมบี้อย่างน้อยห้าร้อยถึงหกร้อยตัว
เธอปล่อยเสี่ยวจื่อกับอูหลงเผิ่งเซิ่งออกมา ให้พวกมันโจมตีซอมบี้ตามใจชอบ ตัวเธอเองก็โจมตีซอมบี้รอบตัวเช่นกัน
หยดน้ำฝนใกล้ ๆ อยู่ ๆ ก็รวมตัวกันเป็นลูกธนูน้ำจำนวนมากพุ่งเข้าใส่เธอ
เจียงอวิ๋นถานไม่รีบร้อน สร้างแผ่นไม้ขึ้นรอบตัวเพื่อป้องกัน
จากนั้น เธอสร้างร่มเถาวัลย์เหนือศีรษะ ควบคุมด้วยพลังพิเศษ ไม่ให้หยดน้ำฝนตกลงบนตัวเธอโดยตรง ลดโอกาสที่อีกฝ่ายจะใช้วิธีนี้ลอบโจมตีเธอได้
ทันทีที่ร่มเถาวัลย์ปรากฏขึ้น เจียงอวิ๋นถานรู้สึกได้ถึงสายตาร้อนผ่าวจับจ้องมาที่เธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ ประจันสายตากับผู้หญิงสวมเสื้อกันฝนสีเทาอมน้ำเงินมีฮู้ดพอดี
เธอสังเกตเห็นดวงตาสีแดงก่ำในทันที เข้าใจว่าเป็นซอมบี้ระดับสูง
เจียงอวิ๋นถานเดาว่าน่าจะเป็นอีกฝ่ายที่ลงมือกับเธอ เพียงยกมือ หนามไม้มากมายก็พุ่งเข้าใส่ฝ่ายตรงข้าม
หนามไม้พุ่งโจมตีอีกฝ่าย พลางกวาดล้างซอมบี้ที่อยู่ในเส้นทางไปด้วย