"กระสุนปืนใหญ่? ยิงเครื่องบินตกเนี่ยนะ?" เสิ่นชิงซานแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ฟังดูเข้าใจได้ทีละคำ แต่พอเอามารวมกัน เขากลับเริ่มไม่แน่ใจ
ใช้กระสุนปืนใหญ่ยิงเครื่องบินตกเนี่ยนะ? ล้อกันเล่นรึเปล่า ตอนพวกเขาออกมาไม่ได้เอาอะไรที่เรียกว่ากระสุนปืนใหญ่ยิงเครื่องบินมาด้วยสักหน่อย ตอนเหอเฉินเฮ่อกับพวกไปไล่ตามคนก็ไม่มีเวลาหยิบมาเหมือนกัน
เสิ่นเฮ่อกุยรู้ว่าพ่อไม่กล้าเชื่อ ถ้าไม่เห็นกับตาตัวเอง เขาก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน เขาพูดเน้นทีละคำ "พ่อฟังไม่ผิดหรอก อวิ๋นถานใช้กระสุนปืนใหญ่ยิงเครื่องบินของหลินไห่เชิงที่กำลังขึ้นบินร่วงลงมา"
เสิ่นชิงซานยังฟังดูงุนงง แต่พวกเขาก็ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินไห่เชิงจะหนีแบบหมดรูปถึงขนาดนั้น แถมยังคิดจะนั่งเครื่องบินหนีอีก
หลายคนเคยเห็นวัตถุขนาดมหึมาบินอยู่บนฟ้า แต่มันเร็วมาก มองไม่ทันว่าคืออะไรกันแน่ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยคิดจะใช้ยานพาหนะทางอากาศติดต่อฐานที่มั่นอื่นเลยตั้งแต่แรก
บางทีหลินไห่เชิงอาจจะอยากลองเสี่ยงดูก็ได้
เสิ่นเฮ่อกุยรู้ว่าสิ่งที่พ่อไม่เชื่อคืออะไร เขาจงใจไม่บอก ก็อยากให้พ่อได้งงเล่นสักพัก
แต่ไม่คิดว่าอวี้เค่อที่อยู่ข้างหลังจะกระโดดออกมาพูด "ผมรู้ๆ ตอนนั้นน้องสาวเห็นเครื่องบินพวกนั้นขึ้นฟ้า เธอก็วิ่งออกไปนอกสนามบิน คาดการณ์ทิศทางที่พวกมันจะบินขึ้น"
"แล้วก็เอาหุ่นแปลงร่างสูงตั้งห้าเมตรออกมา หรือจะเรียกว่าหุ่นยนต์รบก็ได้ จากนั้นก็ยิงกระสุนนำวิถีอัตโนมัติที่จับจ้องได้แม่นยำสุดๆ ใส่เครื่องบินจนระเบิดตกไปเลย"