หลังหย่า ประธานสาวคุกเข่าขอให้ฉันหันกลับ

ตอนที่ 2 งานประจำแบบนี้ ไม่ทำแล้ว

9 นาที· 2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ยามเช้าแปดโมง เย่หานลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงเดี่ยวที่ไม่คุ้นเคย

อพาร์ตเมนต์แห่งนี้เขาเพิ่งเช่าเมื่อคืน เป็นห้องหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ผนังเริ่มเหลืองซีด ในห้องนั่งเล่นมีเพียงโซฟาเก่ากับโต๊ะพับที่เจ้าของห้องทิ้งไว้ เมื่อเทียบกับบ้านพักตระกูลเซี่ย ที่นี่เรียบง่ายจนแทบจะเรียกว่ายากจนข้นแค้น แต่กลับทำให้เขาหลับสนิทที่สุดในรอบสามปี

ในโทรศัพท์มีสายที่ไม่ได้รับสิบกว่าสาย ทั้งหมดมาจากคนรับใช้ของตระกูลเซี่ย

เย่หานไม่ได้โทรกลับ เพียงส่งข้อความหนึ่งฉบับไปหาเซี่ยหวานหลี

“เก้าโมง หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์”

ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับ

เย่หานล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ใส่เอกสารสำคัญลงในซองเอกสาร ส่วนกล่องเครื่องมือเก่าถูกวางไว้ข้างเตียง ตัวล็อกกล่องมีรอยด่างพร้อยและขึ้นสนิม แต่กลับสำคัญยิ่งกว่าข้าวของใด ๆ ที่เขานำออกมาจากตระกูลเซี่ย

เก้าโมงตรง รถมายบัคของเซี่ยหวานหลีจอดหน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์

คนขับลงจากรถมาเปิดประตูเบาะหลัง เซี่ยหวานหลีในชุดสูททำงานสีเทาเข้มก้าวลงมา ฉู่จิ่งเชินก็ลงจากอีกฝั่งเช่นกัน ในมือยังถือกาแฟสองแก้ว

เย่หานมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตากลับมา

เป็นกาแฟแบบที่เซี่ยหวานหลีชอบดื่มที่สุด หวานสามส่วน ไม่ใส่นม ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุกวันทำงานล้วนเป็นเขาที่ชงให้ด้วยมือตัวเอง

ฉู่จิ่งเชินยื่นกาแฟให้เซี่ยหวานหลี จากนั้นก็ยิ้มพลางอธิบายว่า “ผมจะไปบริษัทกับหวานหลี พอดีเลยแวะมาส่งเธอ คุณอย่าเข้าใจผิดล่ะ”

“ไม่จำเป็นต้องอธิบายกับผม”

เย่หานหันหลังเดินเข้าไปในโถง “ไปกดคิวเถอะ”

เซี่ยหวานหลียืนนิ่งอยู่ที่เดิม สีหน้าเย็นชาลงหลายส่วน เมื่อคืนเธอแทบไม่ได้นอน เธอคิดมาตลอดว่าเย่หานแค่กำลังงอน ขอเพียงให้เวลาเขาสงบสติอารมณ์สักคืน เขาก็คงเป็นฝ่ายเสนอให้กลับมาคุยกันใหม่

ทว่า ตั้งแต่พบหน้ากันจนถึงตอนนี้ เย่หานแทบไม่แม้แต่จะมองเธออีกสักครั้ง

ฉู่จิ่งเชินเตือนเสียงเบา “หวานหลี ประชุมคณะกรรมการเริ่มสิบโมงครึ่ง อย่าเสียเวลานานเกินไป”

เซี่ยหวานหลีรับกาแฟมา แล้วเดินตามเข้าไปในโถง

ขั้นตอนดำเนินไปอย่างราบรื่น

เจ้าหน้าที่สอบถามตามขั้นตอนว่าทั้งสองฝ่ายสมัครใจหรือไม่ เย่หานตอบอย่างเด็ดขาด ส่วนเซี่ยหวานหลีกลับชะงักไปครู่หนึ่ง จนเจ้าหน้าที่ถามย้ำอีกครั้ง เธอจึงกล่าวเสียงเย็นชาว่าสมัครใจ

หลังประทับตราเอกสารแล้ว ใบหย่าสองเล่มก็ถูกส่งให้ทั้งคู่

เย่หานเก็บใบหย่าของตัวเอง ก่อนลุกขึ้นกล่าวว่า “คุณเซี่ย ร่วมงานกันมาสามปี ถึงเวลาสิ้นสุดแล้ว”

“เย่หาน!”

เซี่ยหวานหลีเรียกเขาไว้ แล้วลดเสียงลง “คุณต้องพูดกับฉันด้วยท่าทีแบบนี้เลยหรือ”

เย่หานหยุดฝีเท้า “ไม่อย่างนั้นจะให้ทำอย่างไร เรียกคุณว่าหวานหลีต่อไป ให้คุณฉู่เข้าใจผิดหรือ”

สีหน้าฉู่จิ่งเชินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างจนใจ “ถ้าคุณไม่พอใจผมก็บอกมาตรง ๆ อย่าระบายอารมณ์ใส่หวานหลีเลย เธอเองก็แบกรับอะไรไว้มากมายในชีวิตแต่งงานครั้งนี้”

“คุณฉู่เข้าใจชีวิตแต่งงานของเราดีขนาดนั้นเชียวหรือ”

“ผมแค่รู้ดีกว่าคุณว่าหวานหลีต้องการอะไร”

เย่หานมองเขาแล้วตอบอย่างสงบนิ่งว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ขอให้คุณสมปรารถนา”

กล่าวจบ เขาก็เดินออกจากโถงโดยไม่หันกลับไปมอง

เซี่ยหวานหลีมองแผ่นหลังของเขา กาแฟในมือพลันไร้รสชาติ เธอยัดแก้วให้คนขับ แล้วสั่งเสียงเย็นว่า “ไปบริษัท”

สิบโมง เย่หานปรากฏตัวที่ฝ่ายบุคคลของกลุ่มเซี่ย

เพื่อนร่วมงานในแผนกสนับสนุนเห็นเขา ต่างมีสีหน้าแปลก ๆ เย่หานเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าตระกูลเซี่ย มีตำแหน่งเจ้าหน้าที่ธุรการฝ่ายสนับสนุนในกลุ่ม แต่แทบไม่เคยรับผิดชอบงานสำคัญ งานที่ทำเป็นประจำที่สุดคือจัดการเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันให้เซี่ยหวานหลี

ทุกคนรู้ว่าเขามีสถานะพิเศษ และก็รู้ว่าเขาไม่มีอำนาจที่แท้จริง

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลรับใบลาออกมา มองเขาด้วยความประหลาดใจ “คุณเย่ ตำแหน่งของคุณเป็นคุณเซี่ยจัดให้ด้วยตัวเอง ขั้นตอนลาออกต้องให้เธอลงนาม คุณลองคุยกับคุณเซี่ยก่อนดีไหมครับ”

“ผมแจ้งเธอแล้ว ยื่นตามขั้นตอนได้เลย”

“เอ่อ...”

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลกำลังลังเล ทันใดนั้นก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังมาจากด้านนอก

เซี่ยหวานหลีผลักประตูเข้ามา ฉู่จิ่งเชินเดินตามหลังเธอมา ที่อกเสื้อมีป้ายคล้องคอของที่ปรึกษาอาวุโสกลุ่มเซี่ยเพิ่มขึ้นมา

เธอหยิบใบลาออกบนโต๊ะขึ้นมา เพียงกวาดตามองก็วางกระแทกกลับลงไป “ฉันไม่อนุมัติ”

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลรีบก้มหน้า “คุณเซี่ย”

“คุณออกไปก่อน”

ไม่นานในห้องทำงานก็เหลือเพียงสามคน

เย่หานเหลือบมองป้ายคล้องคอของฉู่จิ่งเชิน แล้วพูดเสียงเรียบว่า “กลุ่มเซี่ยอนุญาตให้ที่ปรึกษาอาวุโสนั่งฟังบทสนทนาส่วนตัวตั้งแต่เมื่อไร”

ฉู่จิ่งเชินถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างว่าง่าย “ผมไปรอคุณที่ห้องประชุม”

หลังประตูปิดลง เซี่ยหวานหลีก็เดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน “การหย่าเป็นจุดจบของความสัมพันธ์ส่วนตัวระหว่างเรา ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องออกจากกลุ่ม คุณทำงานที่นี่มาสามปี ลาออกกะทันหันไม่เป็นผลดีกับประวัติการทำงานของคุณ”

“ประวัติการทำงานของผมไม่จำเป็นต้องมีชื่อกลุ่มเซี่ยเพิ่มเข้ามา”

“คุณรู้ไหมว่าหางานข้างนอกยากแค่ไหน”

เซี่ยหวานหลีเปิดใบลาออกดู เห็นเหตุผลในการลาออกมีเพียงคำสั้น ๆ ว่า “วางแผนส่วนตัว” น้ำเสียงของเธอจึงยิ่งเย็นชาแข็งกระด้าง “คุณไม่มีวุฒิการศึกษาที่โดดเด่น ทั้งยังไม่มีประสบการณ์ด้านบริหาร ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณทำแต่งานจิปาถะของฝ่ายสนับสนุน พอออกจากที่นี่แล้วจะมีบริษัทไหนรับคุณ”

เย่หานฟังคำพูดเหล่านั้น สีหน้าไม่เผยความกระอักกระอ่วนแม้แต่น้อย

สามปีก่อน ประโยคเฒ่าแห่งตระกูลเซี่ยกำเริบจากโรคเก่า เขาบังเอิญช่วยชีวิตอีกฝ่ายไว้ พอประโยคเฒ่าทราบว่าเขาอยู่เพียงลำพัง ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะผลักดันให้ทั้งคู่แต่งงานกัน ตอนนั้นเซี่ยหวานหลีเพิ่งเข้ามารับช่วงบริหารกลุ่ม ต้องเผชิญศึกทั้งภายในและภายนอก เย่หานจึงพักงานของตัวเองไว้ชั่วคราว เพื่อช่วยเธอจัดการเรื่องจุกจิกภายในบ้านให้มั่นคง

นานวันเข้า ทุกคนต่างลืมไปแล้วว่าเดิมทีเขาทำอะไรเป็นบ้าง

รวมถึงเซี่ยหวานหลีด้วย

“เรื่องนี้เป็นเรื่องของผม”

เย่หานยื่นมือไปหยิบใบลาออกกลับมา “ตามสัญญาจ้าง พนักงานประจำยื่นใบลาออกเป็นลายลักษณ์อักษรล่วงหน้าสามสิบวันก็พอ เมื่อครบกำหนด ต่อให้คุณไม่อนุมัติ ผมก็ออกไปได้”

เซี่ยหวานหลีจ้องเขา “คุณจำเป็นต้องตัดขาดกันให้หมดจดขนาดนี้เลยหรือ”

“สัญญาหย่าเป็นสิ่งที่คุณเตรียมไว้เอง ตอนนี้กลับมาตำหนิว่าผมตัดขาดหมดจด คุณเซี่ยไม่คิดว่ามันขัดแย้งกันหรือ”

ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ

เซี่ยหวานหลีเปิดลิ้นชัก หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะ “รองหัวหน้าแผนกสนับสนุน เงินเดือนเพิ่มเป็นสามเท่า พร้อมเพิ่มเงินช่วยเหลือค่าที่พักกับโบนัสปลายปี ในบัตรนี้มีเงินหนึ่งล้าน ถือเป็นเงินเดือนที่จ่ายล่วงหน้าเพื่อให้คุณทำงานต่อ”

เธอไม่เชื่อว่าเย่หานจะไม่สนใจเงินจริง ๆ

เมื่อคืนเขาปฏิเสธเงินห้าล้าน จะอ้างว่าเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบก็ได้ แต่ตอนนี้เมื่อเขาสงบลงแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะเข้าใจว่า หากไม่มีตระกูลเซี่ยคอยคุ้มครอง เขาอาจอยู่ในอพาร์ตเมนต์โทรม ๆ นั่นได้ไม่นานด้วยซ้ำ

เย่หานกวาดตามองบัตรธนาคาร แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับ “เก็บไว้ให้ที่ปรึกษาอาวุโสคนใหม่เถอะ เขาต้องการแรงสนับสนุนจากคุณเซี่ยมากกว่าผม”

“คุณยังติดใจเรื่องจิ่งเชินอยู่หรือ”

“สิ่งที่ผมติดใจคือการเสียเวลา”

เซี่ยหวานหลีชะงักหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “เย่หาน ฉันยื่นบันไดให้คุณแล้ว อย่าทำให้เรื่องที่งอนกันชั่วคราวกลายเป็นเรื่องน่าขันจนลงเอยไม่ได้!”

พนักงานหลายคนที่เดินผ่านด้านนอกได้ยินเสียง ต่างชะลอฝีเท้าลง

เย่หานถอดป้ายพนักงานที่คล้องอยู่บนอก วางลงข้างบัตรธนาคาร “ตลอดสามปีที่ผ่านมา ผมช่วยคุณเลี่ยงงานเลี้ยงที่ไม่จำเป็น ดูแลเสี่ยวหน่วน จัดการเรื่องต่าง ๆ ในชีวิตประจำวันของคนในตระกูลเซี่ย ส่วนเงินเดือนจากแผนกสนับสนุน ผมไม่เคยรับเกินแม้แต่สักหยวน”

“ตั้งแต่วันนี้ไป เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับผมอีกแล้ว งานสบายไร้สาระตำแหน่งนี้ ผมไม่ทำต่อแล้ว”

เซี่ยหวานหลีมองป้ายพนักงาน บนใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเริ่มปรากฏรอยร้าว “พอคุณออกจากบริษัทไปแล้ว อย่าใช้ชื่อของตระกูลเซี่ยไปหางานอีก ฉันก็จะไม่ช่วยพูดกับใครแทนคุณทั้งนั้น!”

“ยินดีเสียอีก”

เย่หานหันหลังเปิดประตูห้องทำงาน

พนักงานที่อยู่ด้านนอกหลบไม่ทัน จึงได้แต่ยืนเก้ออยู่กับที่ ทุกคนคิดว่าจะได้เห็นลูกเขยที่เงียบขรึมมาโดยตลอดก้มหัวขออ่อนข้อ แต่ใครจะคิดว่าเย่หานจะไม่แม้แต่จะแตะบัตรธนาคารที่มีเงินเป็นล้าน

เขาเดินฝ่าฝูงคนเข้าไปในลิฟต์

ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ฉู่จิ่งเชินก็รีบเดินเข้ามา ยกมือกั้นประตูไว้ “เย่หาน ตอนนี้คุณกลับไปขอโทษยังทันนะ หวานหลียอมจัดตำแหน่งให้คุณ ก็นับว่าทำดีที่สุดแล้ว”

เย่หานกดปุ่มปิดประตูค้างไว้ “ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”

“ถ้าไม่มีตระกูลเซี่ย คุณก็ไม่มีอะไรเลย”

“ถ้าอย่างนั้นก็เบิกตาดูให้ดี”

ประตูลิฟต์ปิดสนิท ตัดขาดสีหน้าแข็งค้างของฉู่จิ่งเชินไว้ด้านนอก

ภายในห้องทำงาน เซี่ยหวานหลีหยิบใบลาออกขึ้นมา ฉีกออกเป็นสองส่วนทันที กระดาษร่วงลงบนโต๊ะ แต่เธอยังรู้สึกว่าไม่พอ จึงปัดเอกสารกองหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ตกลงไปบนพื้น

ผู้ช่วยได้ยินเสียง จึงเปิดประตูเข้ามาอย่างระมัดระวัง “คุณเซี่ย กรรมการมาถึงกันหมดแล้วค่ะ ยังรอให้คุณประกาศแต่งตั้งคุณฉู่เป็นที่ปรึกษาอยู่”

“ให้พวกเขารอไป!”

ผู้ช่วยตกใจจนรีบถอยออกไป

เซี่ยหวานหลีมองป้ายพนักงานบนโต๊ะ คนที่เคยเรียกหาเมื่อไรก็พร้อมปรากฏตัว ครั้งนี้กลับไม่เหลือช่องทางให้เขาหันหลังกลับเลยสักนิด เธอคิดว่าหลังหย่าแล้ว เย่หานจะยังอยู่ในที่ที่เธอมองเห็นได้ แต่เขากลับตัดแม้กระทั่งสายสัมพันธ์เพียงน้อยนิดนี้

ที่โถงชั้นล่าง เย่หานคืนสิทธิ์ผ่านประตู ก่อนเดินออกจากกลุ่มเซี่ย

แสงแดดส่องเข้าตา เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ลบกลุ่มงานทั้งหมดของแผนกสนับสนุน จากนั้นก็เลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อจนถึงท้ายสุด ชื่อหนึ่งที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานปรากฏขึ้นตรงหน้า

ถังเส้าเซวียน

เย่หานกดโทรออก อีกฝ่ายรับสายแทบจะทันที “เหล่าเย่? เป็นคุณจริง ๆ ด้วย! หายไปสามปี ผมนึกว่าคุณลืมเพื่อนคนนี้ไปแล้ว!”

“ว่างเจอกันสักหน่อยไหม”

“ผมอยู่ที่สตูดิโอบนถนนโบราณวัตถุ คุณแวะมาได้ทุกเมื่อ แต่ทางนี้มีเรื่องเกิดขึ้นนิดหน่อย คงดูแลต้อนรับคุณไม่ไหว”

เสียงเครื่องกระเบื้องกระทบกันดังมาจากปลายสาย ต่อมาก็มีเสียงตะโกนวุ่นวายตามมา

เย่หานชะงักฝีเท้า ก่อนเรียกรถแท็กซี่ริมถนนและบอกจุดหมายว่าเป็นถนนโบราณวัตถุ

กล่องเครื่องมือเก่าที่เก็บเงียบมาสามปี ถึงเวลาเปิดมันขึ้นมาอีกครั้งแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป