ห้าทุ่มแล้ว แต่วิลล่าตระกูลเซี่ยยังคงสว่างไสว
กลางโต๊ะอาหารมีอาหารหกจานกับซุปหนึ่งถ้วยวางอยู่ ข้างกันยังมีเค้กที่ไม่ได้แกะกล่อง คำว่า “สุขสันต์วันครบรอบสามปี” บนหน้าครีมละลายไปบ้างแล้ว เย่หานนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ก้มมองโทรศัพท์
ไม่มีสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีข้อความใหม่
สามชั่วโมงก่อน เลขาของเซี่ยหวานหลีบอกเขาว่าการประชุมเลิกแล้ว หนึ่งชั่วโมงก่อน เขาส่งข้อความถามเซี่ยหวานหลีว่าจะกลับกี่โมง แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ตอบจนถึงตอนนี้
เย่หานหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา แล้วเทไวน์แดงที่ทิ้งไว้นานจนหมดสภาพลงในอ่างล้างจาน
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานสามปีของพวกเขา และเป็นวันที่เขาสัญญากับตัวเองว่าจะรอเป็นครั้งสุดท้าย
ในที่สุดก็มีเสียงเปิดประตูดังมาจากโถงทางเข้า
เย่หานเงยหน้ามอง เซี่ยหวานหลีในชุดกระโปรงยาวสีดำเดินเข้ามาในห้องรับแขก บนใบหน้ามีร่องรอยของฤทธิ์สุราจาง ๆ ชายที่เดินตามหลังเธอมีรูปร่างสูงโปร่ง เสื้อโค้ตสีอ่อนพาดอยู่บนแขน เขาถือกระเป๋าถือให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ
ฉู่จิ่งเชิน
ดอกเตอร์ด้านจิตวิทยาที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศเมื่อสามเดือนก่อน และเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่เติบโตมาด้วยกันกับเซี่ยหวานหลี
ฉู่จิ่งเชินเห็นอาหารเต็มโต๊ะก็ยิ้มอย่างรู้สึกผิด “เย่หาน ขอโทษด้วยนะ คืนนี้หวานหลีไปงานเลี้ยงต้อนรับผม ดื่มไปมากหน่อย ผมเป็นห่วงว่าถ้าเธอกลับคนเดียวจะไม่ปลอดภัย เลยต้องมาส่งด้วยตัวเอง”
คำพูดของเขาสุภาพ แต่กลับเดินผ่านเย่หานอย่างคุ้นเคย แล้ววางกระเป๋าถือของเซี่ยหวานหลีลงบนโซฟา
เย่หานไม่ได้ตอบ เพียงมองไปทางเซี่ยหวานหลี “ตอนบ่ายผมเตือนคุณแล้วนะว่าคืนนี้เป็นวันอะไร”
เซี่ยหวานหลียกมือคลึงขมับ น้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้า “บริษัทเพิ่งได้โครงการสำคัญมา จิ่งเชินยังช่วยนัดนักลงทุนจากต่างประเทศให้ฉันด้วย มื้อนี้เลื่อนไม่ได้จริง ๆ”
“ถึงขั้นไม่มีเวลาตอบข้อความสักข้อความเลยหรือ?”
“เย่หาน คุณก็รู้ว่าทุกวันฉันต้องจัดการเรื่องมากมายแค่ไหน ช่วยอย่ามาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้ได้ไหม?”
เย่หานมองเธอ แล้วเงียบไปสองวินาที
ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน เขาจำกำหนดการสำคัญของเซี่ยหวานหลีได้ทั้งหมด รู้ว่าเธอดื่มกาแฟโดยไม่ใส่น้ำตาล เวลาปวดท้องกินได้แค่โจ๊กอุ่น ๆ แม้แต่ยาช่วยนอนที่เธอต้องพกไปทุกครั้งเวลาเดินทางไปทำงานต่างเมือง เขาก็จำได้อย่างแม่นยำ
แต่ในสายตาของเซี่ยหวานหลี วันครบรอบแต่งงานเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย
ฉู่จิ่งเชินเหลือบมองโต๊ะอาหาร ก่อนยิ้มไกล่เกลี่ย “หวานหลียุ่งมาตลอดทั้งวันจริง ๆ เย่หาน คุณอยู่บ้านตลอด อาจไม่ค่อยเข้าใจว่าเธอต้องแบกรับความกดดันจากข้างนอกมากแค่ไหน อาหารพวกนี้พรุ่งนี้เอามาอุ่นก็ยังกินได้ ไม่จำเป็นต้องทำให้บรรยากาศเสียเพราะเรื่องนี้หรอก”
คำพูดฟังดูอ่อนโยน แต่กลับทำให้เย่หานกลายเป็นคนว่างงานที่หาเรื่องไม่เลิก
เซี่ยหวานหลีไม่ได้โต้แย้ง เห็นได้ชัดว่าเธอก็เห็นด้วยกับคำพูดของเขา
เย่หานลุกขึ้น โยนเค้กลงถังขยะ จากนั้นก็ยกจานบนโต๊ะขึ้นมาเททิ้งทีละจาน
สีหน้าเซี่ยหวานหลีขรึมลง “คุณกำลังอาละวาดอะไร?”
“มันเย็นแล้ว กินไม่ได้แล้ว”
“กินไม่ได้ก็ให้คนรับใช้จัดการสิ จำเป็นต้องทำหน้าบึ้งใส่ฉันต่อหน้าด้วยหรือไง?”
เย่หานหยุดมือ มองเธออย่างสงบนิ่ง “ผมไม่ได้ทำหน้าบึ้ง แค่กำลังจัดการของไร้ประโยชน์”
ฉู่จิ่งเชินได้ยินแล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ “หวานหลี ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ก็บอกเขาให้ชัดเจนเสียแต่เนิ่น ๆ เถอะ ยื้อไปก็ไม่ดีต่อทั้งสองฝ่าย”
ห้องรับแขกเงียบลง
เซี่ยหวานหลีมองเย่หาน ความหงุดหงิดบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเย็นชาอย่างที่เคยเป็น เธอเดินไปข้างโซฟา หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าถือ แล้ววางลงบนพื้นที่ว่างบนโต๊ะอาหาร
ตัวอักษรสีดำตัวหนาห้าตัวบนกระดาษขาวเด่นชัดบาดตา
สัญญาหย่า
“เดิมทีฉันคิดว่าจะคุยกับคุณพรุ่งนี้ แต่ในเมื่อคืนนี้กลายเป็นแบบนี้แล้ว งั้นก็คุยกันตอนนี้เลย”
เซี่ยหวานหลีนั่งลงตรงข้ามเย่หาน กลับมาสงบนิ่งสมกับตำแหน่งประธานกลุ่มเซี่ย “แต่งงานกันต่อไปก็ไม่มีความหมาย ฉันต้องการคู่ชีวิตที่ช่วยเหลือฉันเรื่องงานได้ ไม่ใช่ผู้ชายที่เอาแต่ขลุกอยู่ในครัวกับลูกทุกวัน”
เย่หานก้มมองสัญญา แต่ไม่ได้ยื่นมือไปหยิบ
เซี่ยหวานหลีคิดว่าเขาทำใจยอมรับไม่ได้ จึงผ่อนน้ำเสียงลงเล็กน้อย “คุณดูแลบ้านนี้มาตลอดสามปี ถึงไม่มีความชอบก็มีความเหนื่อยยาก ห้องชุดในเมืองใต้ยกให้คุณได้ ฉันจะชดเชยให้อีกห้าล้าน ตำแหน่งในฝ่ายสนับสนุนของกลุ่มก็เก็บไว้ให้ได้”
“ห้าล้าน?”
เย่หานทวนคำ สีหน้าไร้อารมณ์
“ถ้าคิดว่าน้อยไปก็คุยกันได้”
ฉู่จิ่งเชินนั่งอยู่บนเก้าอี้เดี่ยวข้าง ๆ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างเหมาะเจาะ “เย่หาน หวานหลีเห็นแก่ความรู้สึกของคุณมากแล้ว ด้วยความสามารถในการทำงานของคุณ หลังออกจากตระกูลเซี่ยไปคงรักษาชีวิตแบบเดิมไว้ได้ยาก เงินห้าล้านก็พอให้คุณใช้ชีวิตอย่างมั่นคงไปได้อีกหลายปี”
ในที่สุดเย่หานก็ยื่นมือไปหยิบสัญญาฉบับนั้น แล้วพลิกอ่านทีละหน้า
การแบ่งทรัพย์สิน กรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์ และสิทธิในการเลี้ยงดูลูกสาว ทุกข้อระบุไว้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่าสัญญาฉบับนี้ไม่ได้เพิ่งเตรียมขึ้นคืนนี้
เมื่อพลิกไปถึงหน้าสุดท้าย เขาก็เห็นข้อกำหนดเกี่ยวกับเซี่ยเสี่ยวหน่วน
ลูกสาวอยู่ในความดูแลของเซี่ยหวานหลี ส่วนเขามีสิทธิ์มาเยี่ยมตามกำหนด
เย่หานหยุดสายตาอยู่ครู่หนึ่ง “เสี่ยวหน่วนรู้หรือยัง?”
เซี่ยหวานหลีหลบสายตาเขา “แกยังเด็ก ไม่จำเป็นต้องให้มาเกี่ยวข้องกับการตัดสินใจของผู้ใหญ่ อีกอย่าง ช่วงนี้แกสนิทกับจิ่งเชินมาก วันนี้ยังพูดเลยว่าอยากให้คุณอาจิ่งเชินมาอยู่เป็นเพื่อนบ่อย ๆ”
จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากบันได
เย่หานเงยหน้าขึ้น เห็นเซี่ยเสี่ยวหน่วนวัยหกขวบกอดตุ๊กตาผ้าขนฟูยืนอยู่ตรงมุมบันได เด็กน้อยคงได้ยินบทสนทนาของพวกเขาแล้ว แต่ไม่ได้วิ่งมาหาเขา กลับมองฉู่จิ่งเชินแทน
ฉู่จิ่งเชินกวักมือเรียกเธอ “เสี่ยวหน่วน ทำไมยังไม่นอนอีก?”
เซี่ยเสี่ยวหน่วนเดินลงบันไดมาอย่างว่าง่าย แล้วไปยืนข้างฉู่จิ่งเชิน “คุณอาจิ่งเชินบอกว่าพรุ่งนี้จะพาหนูไปสวนสนุก”
พูดจบเธอถึงหันมามองเย่หาน ก่อนบ่นเสียงเบา “อาหารที่พ่อทำมีแต่เมนูเดิม ๆ ทุกวัน หนูไม่อยากกิน คุณอาจิ่งเชินจะพาหนูไปกินมื้อใหญ่”
เย่หานมองลูกสาว ความผูกพันเพียงน้อยนิดที่ยังเหลืออยู่ในใจพลันจมดิ่งลงในวินาทีนั้น
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาวางมือจากงานของตัวเอง ปฏิเสธงานบูรณะทุกชิ้น ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการดูแลครอบครัว เสี่ยวหน่วนมีร่างกายแพ้ง่าย ทุกครั้งที่ป่วย เขาต้องเฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งคืน
แต่สิ่งเดียวที่ลูกจำได้ คือฉู่จิ่งเชินรับปากว่าจะพาเธอไปสวนสนุก
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเขา เซี่ยหวานหลีก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล “เสี่ยวหน่วนแค่พูดตามประสาเด็ก คุณอย่าทำหน้าแบบนั้น หลังหย่ากันแล้วคุณก็ยังเป็นพ่อของแกอยู่ดี”
“ในเมื่อพวกคุณคิดว่าฉู่จิ่งเชินเหมาะกว่า งั้นก็ทำตามสัญญาเถอะ”
เย่หานหยิบปากกาที่วางอยู่ข้างโต๊ะ แล้วพลิกไปหน้าสุดท้าย
เซี่ยหวานหลีชะงักไป ก่อนจะนั่งตัวตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “คุณเอาสัญญากลับไปอ่านก่อนได้ ถ้าไม่พอใจเรื่องค่าชดเชย ก็ให้ทนายมาคุยได้”
ในความคิดของเธอ เย่หานจะต้องซักถาม โกรธเกรี้ยว หรืออาจใช้เสี่ยวหน่วนมาเหนี่ยวรั้งเธอ
เธอเตรียมพร้อมรับมือกับการรั้งทุกแบบไว้แล้ว มีเพียงอย่างเดียวที่ไม่เคยคิดถึง คือเขาจะสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้
“ไม่จำเป็น”
เย่หานเขียนชื่อของตัวเองลงในช่องลงนามฝ่ายชาย ลายเส้นฉับไว ไม่มีลังเลแม้แต่น้อย
เซี่ยหวานหลีจ้องมองชื่อสองคำนั้น ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ “คุณอ่านให้ชัดหรือยัง? พอลงนามแล้ว ชีวิตแต่งงานนี้ก็จบลงนะ”
“นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการหรือ?”
“ฉันแค่เตือนให้คุณคิดให้รอบคอบ!”
เย่หานวางปากกา แล้วเลื่อนสัญญากลับไปตรงหน้าเธอ “ผมไม่เอาทั้งบ้านทั้งเงินห้าล้าน ส่วนตำแหน่งในกลุ่มเซี่ย พรุ่งนี้ผมจะไปลาออก นอกจากของใช้ส่วนตัวแล้ว ของของตระกูลเซี่ยสักชิ้นผมก็จะไม่เอาไป”
แววตาฉู่จิ่งเชินเผยความลำพองใจวูบหนึ่ง แต่ปากกลับเกลี้ยกล่อมว่า “เย่หาน การประชดประชันแก้ปัญหาไม่ได้หรอก คุณไม่มีรายได้มั่นคง ออกจากบ้านตัวเปล่ามีแต่จะทำให้ตัวเองลำบาก”
“ชีวิตของผม ยังไม่ถึงตาคุณมาจัดการ”
น้ำเสียงของเย่หานไม่ได้หนักแน่นอะไร แต่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าฉู่จิ่งเชินแข็งค้างไปชั่วขณะ
เซี่ยหวานหลีพลิกไปยังหน้าการแบ่งทรัพย์สิน เห็นว่าเย่หานเขียนไว้ในข้อกำหนดเพิ่มเติมแล้วว่าเขาสละสิทธิ์รับค่าชดเชยทั้งหมดด้วยความสมัครใจ ความรู้สึกไม่สบายใจในอกของเธอยิ่งหนักขึ้น
เธอพูดเสียงเย็น “คุณอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน”
เย่หานไม่ตอบอะไร แล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบน
ของของเขาในห้องนอนมีไม่มาก เสื้อผ้าธรรมดาไม่กี่ชุด หนังสือโบราณสำหรับบูรณะสองเล่ม และกล่องเครื่องมือเก่าที่มีฝุ่นจับใบหนึ่ง หลังแต่งงาน เซี่ยหวานหลีรังเกียจว่าเครื่องมือพวกนี้สกปรก เขาจึงเก็บมันไว้ในตู้และไม่เคยเปิดอีกเลย
เขาเช็ดฝุ่นบนฝากล่อง แล้วเก็บของสองสามชิ้นใส่กระเป๋าเดินทาง
บนหัวเตียงมีรูปถ่ายคู่เพียงใบเดียวของพวกเขา ในรูป เซี่ยหวานหลีมีสีหน้าเหินห่าง ส่วนเขายืนอยู่ข้างเธอ แววตายังคงมีความคาดหวังต่ออนาคต
เย่หานหยิบกรอบรูปขึ้นมามองแวบหนึ่ง จากนั้นก็วางกลับไว้ที่เดิม
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาลากกระเป๋าเดินทางลงมาชั้นล่าง
เซี่ยเสี่ยวหน่วนถูกคนรับใช้พากลับห้องไปแล้ว ฉู่จิ่งเชินยังคงนั่งอยู่ในห้องรับแขก ตรงหน้ามีชาที่คนรับใช้เพิ่งชงให้แก้เมาค้าง ที่นั่งซึ่งควรเป็นของเจ้าบ้าน เขากลับนั่งได้อย่างเป็นธรรมชาติ
เซี่ยหวานหลียืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่จรดพื้น เมื่อได้ยินเสียงล้อกระเป๋าเดินทางครูดไปกับพื้น เธอก็หันกลับมาถาม “ดึกป่านนี้แล้ว คุณจะไปไหน?”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“เย่หาน ตอนนี้เรายังไม่ได้ทำเรื่องหย่าอย่างเป็นทางการ คุณไม่จำเป็นต้องรีบร้อนแสดงละครแบบนี้”
เย่หานเดินไปถึงโถงทางเข้า หยิบกุญแจวิลล่ากับกุญแจรถออกมา วางไว้บนเคาน์เตอร์ “รถเป็นของตระกูลเซี่ย ผมคืนกุญแจให้ พรุ่งนี้เก้าโมง เจอกันที่สำนักงานกิจการพลเรือน”
เซี่ยหวานหลีจ้องแผ่นหลังตั้งตรงของเขา แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยขึ้น “ถ้าคืนนี้คุณเดินออกจากประตูบานนี้ไป ก็อย่าหวังว่าฉันจะเชิญคุณกลับมาอีก!”
เย่หานเปิดประตู ลมกลางคืนพัดเข้ามาในห้องรับแขก
เขาไม่หันกลับไปมอง ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว “วางใจเถอะ ผมไม่กลับมาแน่”
ประตูใหญ่ของวิลล่าปิดลงด้านหลังเขา
เซี่ยหวานหลีมองกุญแจสองดอกตรงโถงทางเข้า ความโล่งใจอย่างที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เธอหยิบสัญญาขึ้นมา สายตากลับไปหยุดอยู่บนลายเซ็นของเย่หานอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าเรื่องราวหลุดจากการควบคุมของตัวเอง
ด้านนอกประตู เย่หานลากกระเป๋าเดินออกจากตระกูลเซี่ย ชีวิตที่กักขังเขาไว้ตลอดสามปีถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างสิ้นเชิง