นาลั่วไม่ได้อยู่ในดินแดนของสหพันธรัฐซีลั่ว แต่เป็นเพียงเมืองชายแดนเล็ก ๆ ของประเทศเพื่อนบ้านอย่างเจียหลัว
ในห้องมีข้าวของไม่มาก ส่วนใหญ่เรียบง่าย หยาบกระด้าง และเก่าโทรม
ฉินเว่ยพิงขอบหน้าต่าง เหม่อมองอันหย่าที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาเผยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“อาการบาดเจ็บของอันหย่าค่อนข้างน่าเป็นห่วง”
ตลอดสองวันที่ผ่านมา ทั้งคู่หนีเอาชีวิตรอดมาตลอด เพราะขาดยาที่จำเป็น บาดแผลของเธอจึงไม่ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม
ภารกิจครั้งนี้อยู่ภายใต้การบัญชาการโดยตรงของกองบัญชาการทหาร เขาจึงไม่ได้พกเครื่องสื่อสาร มีเพียงหลัวซา หัวหน้าทีมเท่านั้นที่มี ตามธรรมเนียมของภารกิจลับ
แต่... เมื่อนึกถึงเพื่อนร่วมทีมที่ตายกันหมดในเขตผนึก ความเศร้าหมองก็ปรากฏบนใบหน้าของฉินเว่ย
บาดแผลได้รับการพันและจัดการแล้ว เหลือเพียงคราบเลือดแห้งบนเสื้อนอกที่เปื้อนเลือดให้เห็น อันหย่าหายใจสม่ำเสมอ แต่ยังไม่ฟื้น ไม่รู้ว่าทำไมจนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ตื่น ทำให้ฉินเว่ยทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้เรื่องต่าง ๆ ในทีมล้วนเป็นหลัวซา หัวหน้าทีมที่ตัดสินใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ตามลำพัง
เมื่อครู่เขาจำใจยอมเอาเครื่องประดับทองคำแท้ชิ้นหนึ่งไปจำนำกับหมอเพียงคนเดียวในเมืองเล็ก ๆ เพื่อแลกกับการรักษาอันหย่า
“หมอหน้าเลือดเอ๊ย” ฉินเว่ยอดสบถในใจไม่ได้
ที่เรียกว่าเครื่องประดับนั้น ที่จริงเป็นเพียงก้อนทองเล็ก ๆ เจาะรูที่ปลายด้านหนึ่งแล้วทำเป็นเครื่องประดับ เขาเก็บมันไว้ได้เพราะคล้องอยู่กับสายห้อยป้ายประจำตัวทหาร ตามกฎของกองทัพ หน่วยรบพิเศษทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้นำของส่วนตัวติดตัวไปทำภารกิจ
โดยเฉพาะของส่วนตัวที่ใช้ระบุตัวตนได้
“ยังดีที่พ่อเฒ่ามองการณ์ไกล”
เครื่องประดับชิ้นนี้เป็นของที่พ่อของเขา เซอร์เกลู่ มอบไว้ให้เพื่อใช้รับมือเหตุฉุกเฉิน เพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเขา ไม่นึกเลยว่าจะได้ใช้จริง ๆ เพียงแต่กลับต้องมาใช้ที่นี่ ไม่รู้ว่าถ้าพ่อเฒ่ารู้เข้าจะคิดอย่างไร
โชคดีที่ตอนนั้นเขาทนสายตาหนักแน่นของพ่อเฒ่าไม่ไหว จึงยอมรับมันมา ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าการตัดสินใจของพ่อช่างชาญฉลาดเพียงใด
เขาหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมาอีกครั้ง ทุกอย่างราวกับความฝัน เดิมทีเป็นเพียงภารกิจค้นหาและช่วยเหลือที่ไม่ซับซ้อน ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
วันก่อนหน้า นอกเขตผนึก
ฉินเว่ยแบกอันหย่าที่หมดสติ เดินทางไปยังจุดนัดพบอย่างยากลำบาก
เมื่อไปถึงจุดนัดพบ เขาถึงพบว่ายานบินที่ต้องมารับไม่ได้อยู่ที่นั่น จุดนัดพบซึ่งนัดหมายกันไว้ไร้ผู้คน
คิดดูแล้วก็ไม่แปลก ภารกิจครั้งนี้เป็นเพียงภารกิจสำรวจ ตรวจสอบเขตผนึกที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิด และค้นหาคนที่หายตัวไปหลังเข้าไปสำรวจก่อนหน้านี้เท่านั้น
บริเวณนี้เป็นจุดบรรจบของสามประเทศ ทั้งยังเป็นเขตกันชน อยู่ใกล้เส้นแบ่งเขตที่กำหนดไว้มาก ในสถานการณ์ปกติไม่มีประเทศใดส่งทหารมาประจำการที่นี่ ต่อให้เป็นปฏิบัติการทางทหารก็ส่งมาเพียงหน่วยรบพิเศษไม่กี่หน่วย
ฐานโซหลินที่ฉินเว่ยสังกัดอยู่ห่างจากเขตผนึกกว่า 200 กิโลเมตร นับว่าไกลพอสมควร หากไม่มี ยานบิน การเดินทางกลับโดยตรงคงลำบาก
ที่นี่เป็นป่าดิบชื้นแถบใกล้เส้นศูนย์สูตร ไร้ผู้คน เขาไม่อาจติดต่อฐานให้ส่งคนมารับได้อย่างรวดเร็ว ในสภาพที่แบกอันหย่าซึ่งบาดเจ็บและหมดสติอยู่ จะให้กลับถึงฐานโดยเร็วอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้
“อย่างน้อยต้องไปให้ถึงที่ที่มีคนอยู่ก่อน” นี่เป็นทางเดียวที่ฉินเว่ยคิดออก
ยิ่งไปกว่านั้น เวลาที่กำหนดไว้ในภารกิจก็ผ่านไปแล้วหนึ่งวัน การไม่เห็นยานบินมารับจึงเป็นเรื่องปกติ บางทีพวกเขาอาจรอไม่ไหวแล้วกลับไป หรือไม่ก็ต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้ประเทศอื่นอีกสองประเทศที่อยู่รอบข้างสงสัย
ฉินเว่ยมองจุดนัดพบอันว่างเปล่าด้วยความสับสน
เขาอดเสียใจไม่ได้ “ถ้ารู้แบบนี้ ก่อนออกเดินทางน่าจะศึกษาสภาพรอบเขตผนึกให้มากกว่านี้” เขาคิดว่าคงเหมือนภารกิจทั่วไปที่มีหลัวซาเป็นหัวหน้าทีม คอยจัดการเรื่องเหล่านี้แทน ไม่ต้องให้เขากังวล แต่ไม่นึกว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
เขาพยายามนึกถึงแผนที่ที่ยังพอจำได้ จากจุดนัดพบไปยังเมืองเล็ก ๆ ที่ใกล้ที่สุดก็ยังมีระยะทางกว่าสิบกิโลเมตร ส่วนเมืองที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไป 100 กิโลเมตร หากไปถึงเมืองก็คงติดต่อฐานได้โดยตรง
อาศัยแสงดาวริบหรี่ ฉินเว่ยหันกลับไปมองอันหย่าที่ยังคงหมดสติอยู่บนหลัง แล้วออกเดินไปยังเมืองเล็ก ๆ ที่ใกล้ที่สุด
เขาหวังว่าจะหาเครื่องมือเดินทางกลับฐานที่นั่นได้ อย่างน้อยถ้ามีอุปกรณ์สื่อสารก็ยังดี
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าใกล้รุ่งแล้ว ในเขตผนึกเขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ได้แต่กะคร่าว ๆ จากความรู้สึก นาฬิกายุทธวิธีก็ทำตกไว้ในเขตผนึกแล้ว
ตอนนี้ฉินเว่ยคิดเพียงหาที่สักแห่งเพื่อประคองอาการบาดเจ็บของอันหย่าให้คงที่
เขาไม่อยากให้อันหย่าเป็นอะไรไปอีก ตอนที่เขาเข้ามาอยู่ในทีมนี้ คนอื่น ๆ ดูจะดูแคลนเขาที่ถูกผู้บังคับบัญชาส่งมา ทั้งยังไม่มีประสบการณ์รบจริง มีเพียงอันหย่า แพทย์ประจำทีม ที่คอยดูแลเขาเป็นอย่างดี
การพาอันหย่ากลับไปอย่างปลอดภัยก็เป็นคำสั่งเสียของหัวหน้าทีม แม้หลัวซาจะไม่ได้พูดออกมาตรง ๆ แต่การกระทำของเขาในตอนนั้นก็อธิบายเรื่องนี้ได้ชัดเจนแล้ว
เกราะป้องกันที่แมลงดาราปล่อยออกมาจากข้อมือซ้ายแทบจะจางหายไปแล้ว มันแนบชิดรอบตัวทั้งสองคน และสั่นไหวเป็นครั้งคราว
จริง ๆ แล้วควรยกเลิกเกราะป้องกันไปนานแล้ว พลังงานที่เหลือก็มีไม่มาก ตอนนี้ไม่มีอันตรายอะไร ย่อมไม่ควรเสียพลังไปกับเรื่องนี้
แต่เขารู้ว่าหากบาดแผลของอันหย่าถูกฝน ความเปียกชื้นอาจทำให้แผลติดเชื้อและเป็นอันตรายถึงชีวิต
เขากัดฟันแน่น ไม่ได้ยกเลิกเกราะป้องกัน
เม็ดฝนกระทบชั้นป้องกันแล้วไหลลงไปตามผิวด้านนอก แม้มันจะเป็นเพียงชั้นบาง ๆ ฉินเว่ยก็ไม่รู้ว่ามันก่อตัวขึ้นได้อย่างไร รู้เพียงว่าเย่ซิงต้องใช้พลังงานจึงจะปล่อยมันออกมาได้
ปัญหาคือ... เขาเหลือบมองแมลงดาราที่ยังคงเกาะแน่นอยู่บนหลังมือ
มองแล้วก็อดเจ็บใจไม่ได้ ร่างของเย่ซิงหม่นแสงลงและหดเล็กไปมาก ก่อนหน้านี้ต่อให้ผ่านการต่อสู้มาหลายครั้งก็ไม่เคยเป็นแบบนี้
ดูเหมือนเย่ซิงจะรู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน จึงไม่เร่งเร้าเขา แต่ฝืนประคองตัวอยู่ตลอด
ในกระเป๋าของฉินเว่ยไม่มีแท่งพลังงานเหลือแล้ว ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด “กลับถึงฐานเมื่อไหร่ ฉันจะขอของนี่จากพ่อเพิ่มให้ได้”
ฉินเว่ยสาบานอย่างขุ่นเคือง ของสิ่งนี้ช่วยชีวิตได้ในยามคับขัน
ฝนตกหนักจนแทบกลืนทุกสิ่งรอบตัวไว้ใต้ม่านฝนหนาทึบ เสียงซู่ซ่าที่ดังไม่ขาดสายยิ่งทำให้ฉินเว่ยซึ่งใช้ทั้งแรงกายและแรงใจจนแทบหมดสิ้นเหนื่อยล้าหนักกว่าเดิม
นี่นับเป็นการต่อสู้ที่เลวร้าย อันตราย และประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา แต่เขาไม่กล้าหยุด แม้แต่คิดจะพักก็ยังไม่กล้า
อันหย่าบนหลังเขาเป็นเพื่อนร่วมทีมคนสุดท้ายที่ยังรอดชีวิต เขาไม่อยากให้เธอเป็นอะไรไปอีก ไม่อย่างนั้นตลอดชีวิตที่เหลือเขาคงต้องจมอยู่กับความรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง
นอกป่าไม่มีถนน และการตัดถนนก็ไม่คุ้มค่า มิฉะนั้นจะทำให้ประเทศรอบข้างเกิดความสงสัย ที่นี่มีเพียงทางเลือนรางที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเหยียบย่ำจนเกิดขึ้น พอฝนตกก็กลายเป็นโคลนเละอย่างยิ่ง
เดินไปบนทางเช่นนี้ก็ลำบากมากอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่ฉินเว่ยยังแบกอันหย่าซึ่งหมดสติอยู่
นอกจากอันหย่าแล้ว ฉินเว่ยไม่ได้พกอุปกรณ์ใช้งานทั่วไปอย่างอื่น กระสุนปืนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงทวนยาวในมือที่ยังมีพลังงานอยู่นิดหน่อย ใช้ต่างพลองได้ ส่วนทวนของอันหย่าหดกลับเข้าสู่สภาพปลอดภัยและห้อยอยู่ที่ขาของเขา
เสบียงฉุกเฉินที่เหลือในกระเป๋ามีอยู่ไม่มาก เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่ได้ทิ้งมันไป แต่ของที่เหลือก็ไม่พอให้ทั้งสองคนกินแม้แต่มื้อเดียว
ภารกิจล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง หน่วยรบพิเศษเจ็ดคนเหลือเพียงพวกเขาสองคน นั่นเป็นเพราะเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ รวมถึงหลัวซา หัวหน้าทีม ยอมสละชีวิตขัดขวางการไล่ล่าจากด้านหลัง พวกเขาสองคนจึงหนีรอดมาได้
เมื่อนึกถึงเพื่อนร่วมทีมที่สละชีวิต ฉินเว่ยก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
เขายกอันหย่าที่รู้สึกว่าหนักขึ้นเรื่อย ๆ บนหลังให้สูงขึ้น แล้วมุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆ ที่ใกล้ที่สุดอย่างแน่วแน่
เนื่องจากอยู่ใกล้ชายแดน เมืองเล็ก ๆ ที่เคยนึกภาพไว้ว่าคงคึกคักกลับไม่มีอยู่จริง เหลือเพียงบ้านเรือนที่ถูกทิ้งร้างไปกว่าครึ่ง มีแค่ครอบครัวไม่กี่ครอบครัวที่อาศัยพึ่งพาป่าอยู่ที่นี่ เรื่องนี้หลัวซา หัวหน้าทีมผู้รอบคอบ ได้สืบทราบมาก่อนออกเดินทางแล้ว
ตามแผน ที่นี่ไม่ใช่จุดนัดพบหลังเสร็จภารกิจ และไม่ได้อยู่ในแผนการด้วย
ท้องฟ้าใกล้รุ่งแล้ว แม้ฝนยังตกอยู่ แต่ก็เห็นแสงสว่างสีซีดบนขอบฟ้าไกล ๆ ฉินเว่ยทั้งเหนื่อยทั้งง่วง สิ่งเดียวที่คิดคือรีบกลับฐาน ไปนอนบนเตียงให้เต็มอิ่มสักตื่น
ร่างกายที่ผ่านการเสริมสมรรถภาพมาไม่รู้เป็นอะไรไป ปกติการต่อสู้หนักพอ ๆ กันเขาก็ไม่เคยเป็นแบบนี้ เขาก้าวขาที่แข็งทื่อไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า สะดุดบ้างเป็นครั้งคราว
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือ ร่างซึ่งกำลังสะลึมสะลือพลันตื่นตัวขึ้น นี่คือเย่ซิงกำลังเตือนภัย ก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เมื่อใดที่มีบางอย่างคุกคามชีวิต เย่ซิงจะส่งสัญญาณเช่นนี้
เขาก้มตัวลงฉับพลัน ไม่สนโคลนเละบนพื้น ทั้งยังไม่ลืมบังร่างอันหย่าไว้ด้านหลัง
ฉินเว่ยยังไม่ทันตั้งตัว กระสุนเม็ดหนึ่งก็เฉียดใบหน้าของเขาไป ก่อนเสียงปืนที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินจะดังตามมา หากชั้นป้องกันไม่อยู่ ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาคงมีรอยเลือดกรีดเป็นทางไปแล้ว
ถูกซุ่มโจมตี?!
ฉินเว่ยถึงกับมึนงง ที่นี่เป็นเขตของสหพันธรัฐซีลั่ว ไม่ใช่ประเทศศัตรูเสียหน่อย อีกทั้งมีคนรู้เรื่องภารกิจครั้งนี้ของทีมเขาไม่มาก นอกจากผู้บัญชาการฐาน ก็มีเพียงเจ้าหน้าที่กองบัญชาการทหารที่ออกคำสั่ง
มีปัญหาที่ขั้นตอนไหนกันแน่?
ดูจากเสียงปืน นี่เป็นปืนซุ่มสังหารชนิดพิเศษของสหพันธรัฐซีลั่ว ระยะจากเมืองเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ไปถึงที่นี่อย่างน้อยก็สองถึงสามพันเมตร ยิงนัดแรกกลางสายฝนได้แม่นยำจนเกือบปลิดชีวิตเขา อีกฝ่ายต้องไม่ธรรมดาแน่
หากไม่ใช่เพราะเย่ซิงเตือนล่วงหน้าไม่กี่วินาที เขาคงแค่ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเดียว กระสุนก็คงไม่เฉียดแก้ม แต่ระเบิดหัวเขาไปแล้ว
สมองของเขาหมุนเร็วจี๋ คนที่ซุ่มยิงเขาตั้งใจทำเช่นนี้แน่นอน และต้องการเอาชีวิตเขา
เขาเพิ่งเข้าร่วมกองทัพได้เพียงครึ่งปี ก่อนหน้านั้นส่วนใหญ่ก็อยู่แต่บ้าน เพราะพ่อเฒ่าจัดการเรียนและงานทดลองให้เขามากเกินพอแล้ว
เมื่อเข้ากองทัพ เขาก็แทบไม่มีโอกาสข้องเกี่ยวกับคนนอก
ส่วนศัตรูนั้นล้วนเป็นเรื่องระดับประเทศ ตัวเขาเองไม่น่าจะมีศัตรูสักคน
ถ้าจะเป็นศัตรูที่ไปหาเรื่องระหว่างภารกิจก่อนหน้า ก็คงไม่มีทางมาซุ่มยิงเขาในเขตของสหพันธรัฐซีลั่ว โอกาสตอนออกปฏิบัติภารกิจ ต่อให้เป็นในป่าครั้งนี้ก็มีเหลือเฟือ
สมองของเขาคิดวนไปมา แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าคนที่ต้องการฆ่าเขาคือใคร หรืออยู่ฝ่ายไหน
ใครอยากฆ่าเขากันแน่? จากเป้าหมายที่ยิงดูเหมือนจะจงใจเล็งมาที่เขา แต่เขาไม่มีศัตรูจริง ๆ นี่นา
“หรือจะเป็นเพราะอันหย่า?”
พ่อของเธอเป็นถึงสมาชิกสภาสหพันธรัฐ คงมีศัตรูไม่น้อย ขณะที่ฉินเว่ยยังมีแก่ใจคิดฟุ้งซ่าน กระสุนอีกสองนัดก็พุ่งแหวกอากาศเข้ามา
เขาไม่ได้หลบ เพียงหมอบนิ่งอยู่กับพื้น นี่เป็นทางเลือกเดียวที่ทำได้
หากเขาวิ่งเข้าไปข้างหน้า ก็ต้องทิ้งอันหย่าไว้ที่นี่ เกราะป้องกันที่เย่ซิงปล่อยออกมามีเขาเป็นศูนย์กลางเท่านั้น หากห่างจากเขาไป ด้วยสภาพของอันหย่าในตอนนี้ เธอไม่มีทางรอด ไม่ว่าจะเป็นฝนที่เทกระหน่ำ บาดแผลของเธอ หรือการโจมตีของอีกฝ่าย
เธอหมดสติอยู่ ต่อให้มีกระสุนอีกนัดเดียว ผลที่ตามมาก็เกินกว่าจะรับไหว
ฝนที่ตกหนักบดบังทัศนวิสัย เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงยากจะตัดสินได้ว่าเขาถูกยิงหรือไม่ สุดท้ายคงต้องเข้ามาตรวจดู ตอนนั้นอาจจะ...
กระสุนกระทบชั้นป้องกันแล้วตกลงพื้น ตำแหน่งที่มันเล็งคือร่างของเขา จากทิศทางการยิง นอกจากเขาแล้ว อันหย่าก็อยู่ในแนวโจมตีด้วย กระสุนหนึ่งนัดพุ่งตรงไปหาเธอ
“ชักยุ่งแล้วสิ เจตนาของอีกฝ่ายชัดเจนมาก พวกเราทั้งคู่เป็นเป้าหมาย” อีกฝ่ายไม่ได้มีแค่คนเดียว มือปืนซุ่มยิงอาจมีถึงสองคนด้วยซ้ำ หากเป็นการจัดกำลังของหน่วยรบสหพันธรัฐ ก็เท่ากับว่ามีถึงสองหน่วย
ไม่รู้ทำไมฉินเว่ยถึงนึกถึงหน่วยรบของกองทัพขึ้นมา
“นี่ไม่มีทางเป็นนักฆ่ารับจ้างทั่วไปแน่!”
เขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่ถูกโจมตีครั้งแรกแล้ว นักฆ่าทั่วไปแทบไม่มีทางหาอาวุธแบบนี้มาใช้ และไม่มีทางยิงได้แม่นยำขนาดนี้ ที่สำคัญยิ่งไม่มีทางค้นหาเป้าหมายได้อย่างแม่นยำในสภาพอากาศแบบนี้
ฉินเว่ยยังไม่เข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย จากตำแหน่งที่กระสุนตก ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าพวกเขาสองคนในทันที แค่ไม่อยากให้พวกเขาเข้าใกล้เมืองเล็ก ๆ นั่น แต่ทำไมกัน? หรือเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้มีความลับอะไรซ่อนอยู่?