ปัง ปัง! เสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด
กระสุนพวกนั้นไม่ได้เป็นภัยต่อฉินเว่ย เขาจึงไม่สนใจ ปล่อยให้กระสุนกระแทกชั้นป้องกันจนแรงปะทะเบาลง ก่อนตกกระทบดินโคลนข้างกายจนกระเซ็นเป็นหยดน้ำ
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มองเย่ซิงที่เกาะอยู่บนข้อมือ แล้วลองสัมผัสพลังของมัน เมื่อแน่ใจว่ายังพอทนไหว เขาก็ก้มตัวลงหมอบราบกับพื้นอีกครั้ง
“ถือว่าได้พักก็แล้วกัน”
หลังเสียงปืนเงียบลง ทุกอย่างก็กลับสู่ความสงัด เหลือเพียงเสียงฝนตกกระทบดินโคลนและใบไม้รอบข้างดังถี่ไม่ขาดสาย ฝนยังคงตกหนัก
ฉินเว่ยนอนนิ่งอยู่บนพื้น แต่ในหัวกลับครุ่นคิดว่าคนที่ลอบโจมตีพวกเขาเป็นใคร ทว่าหลังจากยิงมาไม่กี่นัดก็ไม่มีเสียงใดอีก
เขาไม่ขยับ และไม่กล้าขยับ ความอดทนคือจุดแข็งของพลซุ่มยิง อีกฝ่ายอาจกำลังจับตาดูพวกเขาอยู่เช่นกัน เขารู้ว่าในที่สุดอีกฝ่ายจะต้องเข้ามาตรวจสอบ
นอกจากนัดแรกแล้ว กระสุนที่ยิงตามมาอีกหลายชุดดูเหมือนจะเกินจำเป็น สำหรับพลซุ่มยิงที่ลอบสังหารจากระยะไกลแล้ว การยิงซ้ำเช่นนี้ไม่จำเป็นเลย น่าจะเป็นการยิงย้ำให้แน่ใจ หรือไม่ก็หยั่งเชิง
ทางฝั่งเขา อันหย่าได้รับบาดเจ็บ แต่ลมหายใจยังสม่ำเสมอ แม้อาการจะหนัก แต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายต่อชีวิต เธอคงเห็นคนรักตายต่อหน้าต่อตา จึงได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนไม่ยอมฟื้น
เขาหมอบอยู่บนพื้น พลางรอ รอให้อีกฝ่ายเข้ามา
การยื้อเวลาไม่เป็นผลดีต่อเขาหรืออันหย่า แต่หากเขาผลีผลามขยับ พอถูกบีบให้หลบหนี อันหย่าอาจอยู่ห่างจากเขาเกินไปจนพ้นการคุ้มครองของเย่ซิง หากปล่อยให้เธอที่บาดเจ็บสาหัสตกอยู่ใต้ห่ากระสุนของอีกฝ่าย เธอต้องตายแน่
แข่งกันที่ความอดทน!
ตั้งแต่เข้าร่วมหน่วยรบพิเศษของหลัวซา ฉินเว่ยก็ได้เรียนรู้อะไรมากมาย พัฒนาการของเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ต้องยกความดีความชอบให้การอบรมอย่างเข้มงวดของเซอร์เกลู่ เขาปรับตัวเข้ากับการฝึกหน่วยรบพิเศษได้ในเวลาไม่นาน และได้รับการยอมรับจากสมาชิกในหน่วย
เขาเรียนรู้ยุทธวิธีหลากหลาย ฝึกฝนความอดทนและเสริมความมั่นใจ นี่คงเป็นเหตุผลที่เซอร์เกลู่ส่งเขามาที่นี่
ฉินเว่ยไม่ขาดความอดทน ขอแค่อีกฝ่ายเป็นฝ่ายหมดความอดทนก่อนก็พอ อย่างไรเสียอันหย่าก็บาดเจ็บสาหัส ต้องได้รับการรักษาจากผู้เชี่ยวชาญ
ผ่านไป 15 นาทีพอดี ไม่ขาดไม่เกิน กระสุนอีกนัดพุ่งมา ตัดความคิดฟุ้งซ่านของฉินเว่ยขาดสะบั้น
ฉินเว่ยนึกว่าอีกฝ่ายกำลังหยั่งเชิงเป็นครั้งที่สอง แต่แล้วห่ากระสุนหนาแน่นก็สาดเข้ามา เขาชะงักไป หรือเขาแกล้งทำไม่แนบเนียนกันนะ?
หรือว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะฆ่าพวกเขาจริง ๆ?
จากนั้นเขาก็หัวเราะออกมา ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าปัญหาอยู่ตรงไหน อีกฝ่ายใช้ปืนซุ่มยิงยิงมา ในระยะห่างขนาดนี้ กระสุนนัดเดียวก็น่าจะระเบิดส่วนที่โดนยิงของเขาจนแหลก แต่ทั้งเขาและอันหย่ากลับยังอยู่ครบ นี่แหละคือจุดพิรุธ
ระยะทางค่อนข้างไกล คนทั่วไปอาจมองไม่ชัด แต่พลซุ่มยิงที่ยิงสังหารได้ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา พวกนั้นต้องสังเกตเห็นเรื่องนี้แล้วแน่
เขารีบลุกขึ้นท่ามกลางห่ากระสุน แบกอันหย่าขึ้นหลัง แล้ววิ่งหนีสุดฝีเท้า หากปล่อยให้อีกฝ่ายยิงต่อไปจนพลังของเย่ซิงหมดเกลี้ยง พวกเขาก็เหลือเพียงความตายเท่านั้น
หนีเอาตัวรอด!
ฉินเว่ยพอถนัดเรื่องนี้อยู่บ้าง ตั้งแต่ก่อนจะได้เย่ซิงมา เขาก็ฝึกวิ่งหนีจนชำนาญแล้ว นี่เรียกว่าถอยเชิงยุทธวิธี
กระสุนพุ่งวูบวาบอยู่รอบตัว กระสุนธรรมดาไม่เป็นภัยต่อฉินเว่ย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ แม้ยังอยู่ไกล แต่ก็ห่างออกไปเพียงราว 1,000 เมตร กระสุนจากปืนซุ่มยิงสร้างปัญหาให้เขาไม่น้อย
ถ้าอีกฝ่ายไม่ใจร้อน รอให้เขาวิ่งลึกเข้าไปอีกสักหน่อย ตอนนี้เขาคงหนีไม่พ้นแล้ว เขายังพอเอาตัวรอดได้ แต่ยังต้องแบกอันหย่าที่บาดเจ็บสาหัสและหมดสติอยู่ด้วย
เมื่อเห็นลายวงแหวนบนตัวเย่ซิงเลือนรางจนแทบดับ ฉินเว่ยก็เริ่มร้อนใจ เขาวิ่งสุดแรงมุ่งหน้าไปทางป่าที่จากมา
อีกฝ่ายไม่ได้คิดจะปล่อยเขาไป บางทีอาจมีแผนอื่นด้วย
รถลำเลียงพลสองคันพุ่งออกมาจากทางเมืองเล็ก
รถแต่ละคันติดตั้งปืนซุ่มยิงไว้ด้านหน้า ชายสองคนหมอบอยู่บนส่วนหน้ากว้างของรถ แม้รถจะโคลงเคลงขณะแล่น แต่พวกเขายังคงยิงตามจังหวะเฉพาะตัว ทั้งคู่คือพลซุ่มยิงสองคนที่เปิดฉากโจมตีฉินเว่ยก่อนหน้านี้
ยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ
ด้านหลังยังมีรถรบภาคพื้นดินอีกคันตามมา เครื่องยนต์คำรามสนั่น
เขาไม่รู้ว่าปืนใหญ่หลักด้านหน้าของรถรบภาคพื้นดินเป็นอาวุธพลังงานหรือไม่ ถ้าใช่ วันนี้เขาคงหนีไม่รอดแน่ เอาของที่พ่อออกแบบมาเล่นงานตัวเอง เขาอดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้
เสียงเครื่องยนต์ของรถที่ตามมาทำให้ฉินเว่ยหงุดหงิดอย่างยิ่ง
การจัดกำลังแบบนี้เกินมาตรฐานของหน่วยรบสองหน่วยในสหพันธรัฐไปมาก ต้องมีคนจงใจจัดการแน่
ถ้าแรกสุดอีกฝ่ายเอารถรบภาคพื้นดินมาเล่นงานเขาตรง ๆ พลังที่มีอยู่บนตัวคงทนได้ไม่กี่วินาทีก่อนถูกยิงจนเป็นผุยผง
“แม่งเอ๊ย พวกนี้บ้าไปแล้วหรือไง ถึงกับโจมตีพวกเดียวกันเอง!” ฉินเว่ยวิ่งพลางด่า ความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้หายไปหมด
“รอกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะบอกพ่อให้จำกัดการผลิตของบ้าแบบนี้”
ตูม! กระสุนปืนใหญ่ยิงมาอย่างที่คิด ระเบิดโคลนด้านหลังเขากระจายขึ้นฟ้า โชคดีที่เป็นเพียงปืนใหญ่ธรรมดา แต่ฉินเว่ยก็เกือบถูกแรงระเบิดซัดจนล้มคว่ำ
โชคดีที่เขาหลบได้เร็ว
ตอนนี้ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด แทบไม่รู้สึกด้วยซ้ำว่ามีคนอยู่บนหลัง เขารู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาพดีกว่าตอนฝึกตามปกติเสียอีก
เขาวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง จนกลับมาถึงผนังเขตผนึกอีกครั้ง บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่อีกฝ่าย “ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ” จะทำ บีบให้เขากลับเข้าไปในเขตผนึก
แต่ทำไปเพื่ออะไร?
เมื่อกระสุนปืนใหญ่อีกนัดพุ่งเข้ามา ฉินเว่ยก็ทำได้เพียงแบกอันหย่าแล้วทะลุผ่านผนังเขตผนึกเข้าไปอีกครั้ง แม้ภายในเขตผนึกจะอันตรายไม่แพ้กัน แต่อย่างน้อยก็ไม่ตายทันที
ทันทีที่เข้าไปในเขตผนึก ชั้นป้องกันก็สลายวูบ การฝืนทะลุผ่านผนังทำให้พลังที่เหลืออยู่ของเย่ซิงหมดลงในพริบตา
ฉินเว่ยทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงเข้ามาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้ ต่อให้มองเห็นเขาผ่านผนังเขตผนึก ก็ยังเข้ามาไม่ได้ในระยะเวลาอันสั้น
ฉินเว่ยทรุดฮวบลงอย่างกะทันหัน จนเกือบทำอันหย่าที่อยู่บนหลังร่วงลงมา แต่การล้มครั้งนี้กลับทำให้อันหย่าฟื้นขึ้นมา
“อันหย่า ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว” เห็นอันหย่าลืมตาขึ้น ฉินเว่ยก็โล่งใจไปมาก
“ที่นี่ที่ไหน?” อันหย่าอาศัยแสงสลัวใกล้ผนังเขตผนึก ฝืนหันมองรอบ ๆ แล้วถาม
ฉินเว่ยได้ยินแล้วสีหน้าก็ย่ำแย่ลง เขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้อันหย่าฟังอย่างรวบรัด
อันหย่าจมอยู่ในความคิด ปกติเธอเป็นคนที่มีหัวคิดที่สุดในหน่วย หากจะมีใครเกลี้ยกล่อมหัวหน้าหน่วยอย่างหลัวซาได้ คนนั้นก็ต้องเป็นอันหย่า แต่ตอนนี้แม้แต่เธอก็ยังมองสถานการณ์ไม่ออก
“อันหย่า เราควรทำยังไงดี?”
อันหย่าอ่อนแรง เธอขยับพิงต้นไม้ใหญ่ด้านหลังเล็กน้อย หลังฟังฉินเว่ยเล่าจบก็พอเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ “มีคนไม่อยากให้เรากลับไป ทิศทางอื่นของสหพันธรัฐก็คงเป็นแบบเดียวกัน” เธอใช้เวลาคิดเพียงครู่เดียวก็พอจะเข้าใจภาพรวม
เมื่อไม่มีศึกกับคนนอก ก็จะเกิดการแก่งแย่งชิงดีภายในไม่รู้จบ นี่คือธรรมชาติของมนุษย์
“แล้วเราจะไปที่ไหน?” ฉินเว่ยหมดหนทาง หากพูดถึงประสบการณ์ เขาเทียบอันหย่าที่เข้าร่วมหน่วยรบพิเศษมานานไม่ได้เลย
คำถามของฉินเว่ยทำให้อันหย่าชะงักไปเช่นกัน ปัญหานี้แก้ยากจริง ๆ เจียหลัวปิดกั้นคนนอกและเป็นปรปักษ์กับคนจากประเทศอื่นอย่างมาก ส่วนราชอาณาจักรฝ่าหลูตัวก็เป็นเหมือนกัน แถมยังเป็นประเทศที่ปกครองด้วยศาสนา ยิ่งยากจะกลมกลืนเข้าไป
แต่ไม่นานเธอก็ตระหนักว่าตัวเองคิดผิด ตอนนี้ไม่ใช่การหนีไปเข้ากับฝ่ายอื่น แค่หลบซ่อนชั่วคราวเท่านั้น เรื่องก็ง่ายขึ้นมาก
“ฉันเคยดูแผนที่แถวนี้แล้ว ไปเจียหลัวกันเถอะ ออกไปทางนี้แล้วน่าจะมีเมืองเล็กอยู่แห่งหนึ่ง” เธอพูดพลางฝืนชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง
หลายวันก่อน ในป่า
หน่วยรบพิเศษติดอาวุธครบมือกำลังคืบหน้าไปอย่างระมัดระวังและยากลำบาก วัชพืชกับพุ่มไม้ที่ขึ้นหนาทึบตรงชายป่ากีดขวางพวกเขาไม่น้อย จำต้องใช้มีดสั้นกับปืนยาวในมือเปิดทาง
ท้องฟ้าเริ่มมืด พอเข้าไปในป่าก็ยิ่งมืดสลัว โชคดีที่นี่เป็นหน่วยรบพิเศษ ทุกคนมีอุปกรณ์มองกลางคืนติดตัว แถมยังเป็นรุ่นคุณภาพสูงมาก
“พักตรงนี้”
หลัวซาส่งสัญญาณมือแล้วสั่งสั้น ๆ ด้วยเสียงแผ่ว “ซีม่าย ระวังรอบนอก”
เมื่อได้รับคำสั่ง ซีม่ายก็วางสัมภาระหนักอึ้งบนหลัง แล้วเลือนหายเข้าไปในม่านหมอกจาง ๆ รอบตัว เทเรย์ พลซุ่มยิง ก็เลือกจุดที่เหมาะสม ก่อนกลืนหายไปอย่างไร้เสียง
ฉินเว่ยถอนหายใจเบา ๆ แล้วทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หลัวซามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่แสดงความไม่พอใจ หากไม่มีฉินเว่ย หน่วยของพวกเขาคงทะลุผ่านผนังเขตผนึกได้ยากในเวลาอันสั้น
ในป่าทึบ แม้แต่หน่วยรบพิเศษที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดฝีมือของสหพันธรัฐซีลั่วก็ยังแทบรับมือไม่ไหว
พวกเขาไม่คิดว่าผนังเขตผนึกจะขยายออกไปอีกมากในครั้งนี้ จึงต้องทิ้งยานพาหนะแล้วเดินเท้าไปไกลกว่าสิบกิโลเมตร
เดิมทีพวกเขายังน่าจะขับรถไปได้อีกช่วงหนึ่งนอกผนังเขตผนึก แต่ตอนนี้ทำได้เพียงเดินเท้าเข้าไป
โชคดีที่พื้นที่รอบนอกเขตผนึกไม่ได้เป็นป่าทั้งหมด ไม่อย่างนั้นอย่าว่าแต่สิบกว่ากิโลเมตรเลย ต่อให้แค่สองสามกิโลเมตรก็ยังยาก
หลัวซาเดินไปหาเฉินเว่ยแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ เห็นฉินเว่ยยังลูบแมลงตัวหนึ่งบนข้อมือ ซึ่งมีลายวงแหวนสีฟ้ากะพริบวูบวาบอยู่ เขาก็ยิ้มแล้วเตือน
“เก็บแรงไว้”
ฉินเว่ยขานรับเบา ๆ ก่อนรับอาหารกับน้ำจากอันหย่า
อันหย่าเป็นแพทย์สนามของหน่วย และยังมีความลับที่ทุกคนในหน่วยรู้กันดีอยู่อีกเรื่อง เธอเป็นคู่หมั้นของหลัวซา อย่าคิดว่าอันหย่าเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในหน่วยแล้วจะอ่อนแอ ฝีมือการต่อสู้ของเธอไม่ด้อยไปกว่าใคร ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เข้าร่วมหน่วยที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นยอดฝีมือของสหพันธรัฐ
ส่วนฉินเว่ยเพิ่งเข้าร่วมหน่วยได้ไม่นานที่สุด มองสหายร่วมหน่วยที่คอยคุ้มกันเขาอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง มุมปากของฉินเว่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เขาหยิบอาหารขึ้นมากัดคำหนึ่ง อาหารแห้งแข็งจนเศษที่แทบจะเคี้ยวไม่ละเอียดติดคอ เขารีบดื่มน้ำตามไปอึกใหญ่
ที่นี่ก่อไฟไม่ได้ แม้จะไม่ใช่ช่วงสงคราม ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องระวังถึงขนาดนี้ แต่ความประหลาดพิกลของสถานที่แห่งนี้ทำให้พวกเขาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เผลอเพียงนิดเดียวก็อาจพลาดท่าตายได้
“ภารกิจบ้าอะไรวะเนี่ย” เคอหลี่ที่เป็นคนตรงไปตรงมาบ่นเสียงเบา พอเห็นหลัวซาหันมามองก็รีบหุบปาก
“ที่นี่แปลกมาก ทุกคนต้องระวังให้ดี”
หลัวซาหยิบอาหารขึ้นมากินด้วยตัวเอง พลางคอยฟังความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระแวดระวัง
“ฉินเว่ย เย่ซิงไม่มีปฏิกิริยาอะไรใช่ไหม?” เขาหันไปถามฉินเว่ยที่กำลังกินอยู่เหมือนกัน
ทุกคนพลันเงี่ยหูฟัง ราวกับเรื่องนี้สำคัญกับพวกเขามาก ประสบการณ์หลายครั้งก่อนหน้านี้บอกพวกเขาว่า คำตอบของฉินเว่ยบางครั้งเกี่ยวพันกับชีวิตและความสำเร็จของภารกิจ
ฉินเว่ยมองแมลงที่ยังเกาะแน่นอยู่บนข้อมือแล้วส่ายหน้า
“ไม่มี เย่ซิงไม่ตอบสนอง”
ฉินเว่ยเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษนี้เมื่อครึ่งปีก่อน ส่วนเหตุผลนั้นง่ายมาก เขาถูกยัดเข้ามา
ตอนแรกหลัวซาต่อต้านเรื่องนี้อย่างมาก เพราะหน่วยรบพิเศษของเขาไม่ใช่ที่ให้คุณชายจากสหพันธรัฐเข้ามาสร้างผลงาน ภารกิจแต่ละครั้งอาจทำให้เสียหัวได้ทุกเมื่อ เอาคุณชายเสเพลเข้ามาคนหนึ่งก็มีแต่จะเป็นภาระ แถมยังต้องแบ่งสมาธิมาคอยปกป้องเขาตลอดเวลา
แต่เขาปฏิเสธไม่ได้ และไม่มีอำนาจพอจะปฏิเสธ
เขารู้ว่าพ่อของฉินเว่ยคือบุคคลที่มีชื่อเสียงที่สุดในสหพันธรัฐ ไม่สิ เป็นผู้มีชื่อเสียงอย่างยิ่งทั่วสหพันธรัฐและดาวลู่ซั่วทั้งดวง นั่นคือเซอร์เกลู่
สหพันธรัฐซีลั่วไม่มีระบบบรรดาศักดิ์
ระบบนี้เสนอขึ้นโดยหนึ่งในสามประเทศหลักของดาวลู่ซั่ว โดยเฉพาะราชอาณาจักรฝ่าหลูตัวซึ่งยังคงปกครองด้วยระบอบกษัตริย์โบราณ แน่นอนว่านี่เป็นธรรมเนียมเก่าแก่ที่ผู้คนทั่วดาวดวงนี้ยึดถือร่วมกัน ใช้มอบยศให้แก่ผู้ที่สร้างคุณูปการสำคัญและมีคุณค่าอย่างยิ่ง
อย่าคิดว่ายศเซอร์เป็นเพียงคำนำหน้าชื่อ ไม่ว่าประเทศใดในโลกก็ให้ความสำคัญและให้ความเคารพอย่างสูง