ชายเสื้อกันลมจ้องเขาที่ดวงตาแนวดิ่งกลางหน้าผาก คุมฟันแน่นพูดขึ้น “นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดเรื่องอะไรอยู่”
“รู้สิ!”
อาเฉิงชูกรงเล็บขึ้น ชี้ไปทางถ้ำหินปูน
“ฉันอยากเห็นให้ชัดเลย ว่าถ้ากินเด็กตัวนั้นลงไป จะได้พลังอื่นเพิ่มมาอีกไหม!”
“บางทีหลังจากกินแล้ว อาจคงความสามารถเดิมไว้ไปพร้อมกับกลับเป็นร่างเดิมก็ได้”
ชายเสื้อกันลมก้าวออกไปครึ่งก้าว ขวางทางเอาไว้
“ดอกเตอร์รู้……”
“รู้แล้วยังไง” อาเฉิงขัดขึ้นทันที หางฟาดพื้นดังตุบ
“ไม่ใช่เหรอที่ว่า ข้างตัวเฒ่าผู้เฒ่านั่นมีสิ่งที่เก่งกว่าพวกเราทุกคนซะด้วย!”
“นายเคยเห็นคนนั้นไหม”
สายตาของชายเสื้อกันลมหลุดไปที่กล้องวงจรปิดบนเพดานทางเดิน
เรื่องนี้มีแต่เฒ่าผู้เฒ่านั่นเป็นคนพูดถึง ไม่มีใครเคยเห็นตัวจริงเลยสักคน
ทุกครั้งดอกเตอร์จะบอกว่าคนนั้นอยู่ในความมืด
ไม่เคยโผล่ตัว ไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ เลย
แต่เฒ่าผู้เฒ่านั่นกลับบอกว่า อีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าพวกเขาทุกคน
ถ้อยคำแบบนั้น ชายเสื้อกันลมฝังไว้ในใจมาตลอด
“ไม่เคยเห็นงั้นสินะ” อาเฉิงเอ่ยขึ้น “แล้วนายมั่นใจได้ยังไงว่าเขาจะโผล่มา”
อาเฉิงเข้าไปใกล้ขึ้น เกล็ดบนตัวสะท้อนแสงจากดวงไฟ “บางทีคนนั้นอาจไม่มีตัวตนอยู่เลยก็ได้”
“ถ้าฉันยังอยู่ตรงนี้ ก็เหลือทางเดียวคือเป็นวัสดุทดลองต่อไป”
“ถ้ามีโอกาสได้พลังใหม่ ฉันยอมเดิมพันด้วยชีวิต”