สวี่จือเซี่ยก้มมองลงไป วิธีมัดกระเป้าผ้าใบนั้นเธอคุ้นเคยดี เหมือนกับวิธีของตัวเองเป๊ะ
เธอย่อตัวลงคลี่ริบถอดใจออก ข้างในมียาสิบกว่าชนิด
สวี่จือเซี่ยหยิบหลอดหนึ่งขึ้นมา ยาทากันการติดเชื้อสำหรับแผลที่เย็บปิดแล้ว ของแบบนี้บนเกาะนี้หาไม่ได้แน่นอน
เธอเงยหน้ามองชายหนุ่ม
"นายออกจากเกาะนี้ได้?"
ชายหนุ่มพิงต้นไม้ ตอบไม่ตรงคำถาม "เอาไว้เถอะ ในเมื่อข้างนายมีคนท้อง เร็ว ๆ นี้ก็ต้องใช้"
สวี่จือเซี่ยวางยากลับลงในกระเป้า เขาเตรียมของพวกนี้มาล่วงหน้า แสดงว่าเขาจับตาสถานการณ์ของเธอมาตลอด รู้ว่าถ้ำหินปูนขาดยา รู้ว่าซูชิงเสวี่ยท้อง แถมอาจรู้ด้วยว่าซ่งหย่าก็ท้องด้วย
และอาจรู้ด้วยว่าทั้งสองคนมีพลังเหนือธรรมชาติที่ต่างกัน
เธอมองชายหนุ่มตรงหน้า "นายยังปิดบังเรื่องอะไรจากฉันอีก?"
สายตาของชายหนุ่มเลื่อนไปที่สุดป่าลึก "ตอนนี้ที่นายรู้ก็เยอะพอแล้ว ถ้าถามต่อ นายจะไม่ไหว…"
"จะไหวหรือไม่ ฉันไม่ต้องให้นายเป็นคนตัดสิน"
สวี่จือเซี่ยขัดเสียงเขา "ถ้านายตั้งใจอยากช่วยฉันจริง ก็พูดให้จบ"
ชายหนุ่มหันมา ดวงตาคู่นั้นพลันมีความรู้สึกซับซ้อนไหลผ่าน จะเรียกว่าสงสารก็ไม่แน่ใจ
ริมฝีปากของเขาอ้าออกแล้วปิดลง ลำคอเหมือนมีเสี้ยนติดคา
"ไม่พูดก็ตามใจ"
สวี่จือเซี่ยสะพายกระเป้ายา หันหลังเดินกลับตามทางเดิม
ชายหนุ่มไม่ขวาง เพียงเอ่ยขึ้น: "นายออกไปไม่ได้"
ฝีเท้าของสวี่จือเซี่ยหยุดค้าง เธอหันกลับมา "นายพูดว่าอะไรนะ?"