ก้าวเท้าของหลินฟานค่อย ๆ ช้าลง
ช่วงแรกที่เดินมาไม่มีปัญหา ทิศทางถูก เส้นทางก็ถูก
แต่ตั้งแต่โค้งที่สามเป็นต้นไป พื้นใต้เท้าก็ผิดไปจากเดิม
ดินสีน้ำตาลออกเหลือง ปะปนกับกรวดและกิ่งไม้แห้ง ย่ำแล้วแข็งกรับ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยสีแดงสักนิด
ตามหลักแล้ว เมื่อมาถึงจุดนี้ กลิ่นคาวของแดนดินแดงควรซึมออกมาเรื่อย ๆ แล้ว
ยืนต้นไม้ก็ไม่ใช่ ความหนาใกล้เคียงกับรอบนอก เป็นขนาดปกติ หนาแค่ไหนก็หนาเท่านั้น ไม่มีต้นไหนที่ห้าถึงหกคนโอบไม่ทันเลย
หลินฟานหยุดเท้า "จือเซี่ย นายแน่ใจว่าเป็นเส้นทางนี้?"
สวี่จือเซี่ยหันกลับมา มองกวาดสภาพรอบ ๆ แล้วขมวดคิ้ว "แน่ใจ ตอนฉันออกมาเดินผ่านต้นนี้ ที่โคนต้นมีรอยแผลเป็น ฉันจำไว้โดยเฉพาะ"
หลินฟานมองตามทิศที่เธอชี้ ที่โคนต้นไม้นั้นมีรอยแตกร้าวเก่าจริง ๆ เหมือนถูกฟ้าผ่ามาก่อน
"เดินจากต้นนี้เข้าไปประมาณ 20 นาที พื้นจะเริ่มนุ่ม ต้นไม้จะหนาขึ้น แสงก็จะทึบลง"
หลินฟานไม่พูดอะไร เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ย่อตัวลงควักดินขึ้นมากำหนึ่งกำมือ
ดินสีน้ำตาลออกเหลือง แห้งกรอบ ไม่มีกลิ่นคาว เส้นทางนี้ไม่น่าจะนำไปถึงเขตแดนดินแดง
เขาลุกขึ้น ตอนนี้มีทางเลือกเดียวคือเชื่อสวี่จือเซี่ย "ไป"
ทั้งสองคนเดินหน้าต่อ
20 นาทีผ่านไป พื้นไม่นุ่ม ต้นไม้ไม่หนา แสงก็ยังเหมือนเดิม
30 นาที 40 นาที
ดินใต้เท้ายังคงเป็นสีน้ำตาลออกเหลืองตลอด