หลัวจงถูไถวหนวดเคราที่งอกออกมาใหม่ ๆ คิ้วขมวดแน่น “ไม่รู้จัก?”
เขาเดินไปข้างหน้าอีกสองก้าว “คนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนสักหน่อย เขาลูกสาวเขาจะมาปกป้องนายทำไม?”
หลินฟานไม่ตอบ
คำถามนี้ตัวเขาเองก็ยังไม่หาคำตอบได้ ไม่มีทางเพราะเขากับลูกสาวเขามีอะไรกันแน่นอน
ยังไม่ทันเสียงพูดของหลัวจงจางหาย รองหัวหน้าก็แทรกตัวมาจากด้านหลัง
เขาผลักบอดี้การ์ดที่ยืนขวางออกไป “หัวหน้าหลัว ไม่ต้องคิดมาก”
หลัวจงหันหน้าไปมอง “ความหมายยังไง?”
“วันนั้นที่อาเฉิงเข้ามาที่นี่ เขาพูดประโยคหนึ่งไว้ คนที่อยู่ในที่นั้นได้ยินกันหมด”
“เขาบอกว่า บนเกาะนี้มีดอกเตอร์อยู่คนหนึ่ง แถมเขาดูเหมือนจะกลัวดอกเตอร์คนนั้นมาก”
คิ้วของสวี่จือเซี่ยกระตุกขึ้นเล็กน้อย
“และหมอสวี่คนนี้เพิ่งยอมรับเองว่า พ่อของเธออยู่บนเกาะแห่งนี้มาเป็นเวลา 7 ปีแล้ว”
รองหัวหน้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “หมอสวี่ พรสวรรค์ด้านเภสัชวิทยาของเธอสูงขนาดนั้น ผมเชื่อว่าพรสวรรค์ของบิดาเธอก็ไม่น้อยหน้าเธอ”
“และน้ำยาวิเศษเหล่านั้น ผมเดาว่าคนที่รู้เรื่องเภสัชวิทยาเท่านั้นถึงจะคิดค้นออกมาได้”
บรรยากาศในถ้ำหินปูนเปลี่ยนไป
“นายหมายความว่ายังไง?” เสียงของสวี่จือเซี่ยต่ำลง
“ผมหมายความชัด ๆ” รองหัวหน้าจ้องเข้าตาเธอ “พ่อของเธอก็คือดอกเตอร์คนนั้น ส่วนเธอคือหมุดที่เขาฝังไว้ในหมู่พวกเรา”
ประโยคนี้พุ่งออกมา โจวไข่กระโดดลุกขึ้นทันที “นายเอามั่วอีกแล้วสินะ?”