ชายหน้าตาลามกยิ้มหน้าบาน รีบวิ่งไปคุกเข่าใต้ต้นไม้อีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ
“อาจารย์ ผมแค่อยากถามว่าเมื่อไรถึงจะไปรายงานตัวที่ยมโลกได้ครับ ผมเป็นผีเร่ร่อนที่ล่องลอยอยู่ในโลกมนุษย์ทุกวัน ไม่มีใครเซ่นไหว้ เลยต้องแอบขโมยของไหว้มากิน แถมผีแก่ตัวอื่นยังรังแกผมอีก ฮือ ๆ ชีวิตผมน่าสงสารเหลือเกิน…”
“บอกวันเดือนปีเกิดมา”
ชายหน้าตาลามกรีบแจ้งตามจริง
เจียงฉือคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง “อายุขัยของคุณคือ 72 ปี ก่อนตายเพิ่งอายุครบ 23 ปี อายุขัยยังไม่หมด ต้องรอให้อายุขัยครบก่อนถึงจะลงไปได้”
ชายหน้าตาลามกทำหน้าเหลือเชื่อ “งั้นผมต้องล่องลอยอยู่ในโลกมนุษย์อีก 49 ปีเลยเหรอ! อ๊ากกก ทำไมชีวิตผมถึงได้ขมขื่นขนาดนี้!”
เจียงฉือเอ่ย “คุณตายกะทันหันเพราะอุบัติเหตุสินะ”
ชายหน้าตาลามกพยักหน้ารัว “ใช่ครับ ๆ ผมตายกะทันหันจริง ๆ ตอนล้มลงไปหัวกระแทกคีย์บอร์ด ปากก็เลยแตกด้วย”
ถึงได้มีฟันเปื้อนเลือดเต็มปากอย่างไรล่ะ
เจียงฉือมองเขาด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนหัวเราะเย็นชา “สิ่งที่ตัวเองทำไว้ ไม่รู้ตัวเลยหรือไง?”
“ผม…ผมทำอะไรไว้เหรอ?”
“กรรมจากคำพูดของคุณหนักหนาสาหัสมาก”
“กรรมจากคำพูด…” ชายหน้าตาลามกนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จนตัวสั่นสะท้าน “ตอนมีชีวิตอยู่ผมชอบด่าคนในอินเทอร์เน็ตก็จริง แต่ก็แค่พิมพ์ระบายไม่กี่คำเอง ไม่ได้ใช้มีดใช้ปืนทำร้ายใครสักหน่อย แบบนี้ยังต้องได้รับผลกรรมด้วยเหรอครับ?”
เจียงฉือปรายตามองเขา “กรรมมีสามทาง ทั้งกาย วาจา และใจ กรรมจากวาจาเป็นบาปที่ได้รับผลหนักที่สุด”
“ในโลกมนุษย์ไม่ได้มีคำกล่าวหรือว่า คำพูดดีเพียงคำเดียวทำให้ใจอุ่นตลอดฤดูหนาว ส่วนคำพูดร้ายทำร้ายใจคนได้แม้ในเดือนหก”