โครม! ซ่งซือเป่ยล้มลงไปตามเสียงนั้น
ดวงตาเบิกกว้างคู่นั้นดิ้นรนอยู่ครู่ใหญ่ราวกับตายตาไม่หลับ ก่อนจะค่อย ๆ ปิดลง
“คุณชายซ่ง เรียบร้อยแล้วครับ!”
ลูกน้องทั้งหลายยิ้มประจบเจียงฉือ
ในสายตาของพวกเขาตอนนี้ เจียงฉือคือซ่งซือเป่ย ส่วนซ่งซือเป่ยกลับมีหน้าตาเป็นเจียงฉือ
นี่คือยันต์สลับเงา ใช้เงาของตัวเองสลับกับอีกฝ่าย เพื่อหลอกตาศัตรู
เจียงฉือรู้ดีว่าพลังของเธอในตอนนี้ยังอ่อนด้อย ยันต์สลับเงาคงอยู่ได้ไม่นาน
อย่างมากก็หลอกลูกน้องพวกนี้ได้แค่ 10 นาที เธอจึงต้องรีบส่งซ่งซือเป่ยเข้าห้องผ่าตัดให้เร็วที่สุด
“รีบส่งเขาเข้าห้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้ ถ้ากล้าถ่วงเวลาแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะถลกหนังพวกแก!” เธอตวาดเสียงเข้ม
แต่สิ่งที่ลูกน้องเห็นคือ ‘ซ่งซือเป่ย’ ผู้สง่างามและเย็นชา พวกเขาจึงรีบห่อ ‘เจียงฉือ’ ที่นอนอยู่บนพื้นแล้วแบกออกไป
“ยัยตัวแสบ ดูผอมแห้งแทบไม่มีเนื้อ ทำไมตัวหนักชะมัด เหมือนผู้ชายร่างบึกบึนเลย?”
“ชู่ อย่าพูดมาก ระวังคุณชายซ่งซ้อมเอา”
เจียงฉือเดินตามพวกเขาไปอย่างไม่รีบร้อน กลับถึงโรงพยาบาลพร้อมกัน
เธอต้องเห็นกับตาว่าซ่งซือเป่ยเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้ว ถึงจะวางใจ
“ผู้อำนวยการจาง รีบเตรียมผ่าตัดเดี๋ยวนี้! ผ่าตัดปลูกถ่ายให้ประธานทันที!”
ผู้อำนวยการจางเห็นซ่งซือเป่ยนอนอยู่บนเตียงก็สะดุ้งอย่างแรง “ทำไมถึงเป็นคุณชายซ่ง เขาไม่ได้...”
ลูกน้องคนหนึ่งเร่งอย่างหงุดหงิด “นี่เป็นคำสั่งจากคุณชายซ่งเอง กล้าขัดคำสั่งหรือไง? คนก็อยู่ตรงนี้แล้ว รีบลงมือผ่าตัดให้ไว!”