ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่า สำหรับคนพวกนี้ สถาบันวิจัยอาหารคือผู้ทรงอำนาจ คำตอบของสถาบันย่อมถูกต้องเสมอ ไม่แปลกที่สตรีมเมอร์คนนี้จะเชื่อมั่นในวิธีทำแบบนั้นอย่างสนิทใจ
ช่างเถอะ เธอพูดคนเดียวคงเอาชนะพวกเขาไม่ได้ จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่
“เรามาทำวัตถุดิบที่คุ้นเคยอย่างอื่นกันดีกว่า”
ขณะที่เธอกำลังพูดไม่ออก ห้องครัวก็ถูกจัดใหม่เรียบร้อยแล้ว สตรีมเมอร์สาวเร่งมือ หยิบถังใบหนึ่งออกมาจากตู้
เมื่อเห็นของสิ่งนี้ ผู้ชมเก่าในห้องถ่ายทอดสดก็ลืมเรื่องเมื่อครู่ไปอย่างรวดเร็ว แล้วหันมาสนใจมันแทน
【คราวนี้ชิงอวี่จะทำด้วยวิธีไหนอีกนะ?】
【ของนี่แพงขนาดนี้ ทุกครั้งที่เห็นก็อดถอนใจไม่ได้ ชิงอวี่ใจกว้างจริง ๆ】
【สถาบันวิจัยรับคนไหม รีบมาดูชิงอวี่ของพวกเราสิ โฆษณาให้ฟรีเลย!】
ความรู้สึกที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ทำให้เย่จื่อสนใจขึ้นมา
สตรีมเมอร์สาว หรือก็คือชิงอวี่ ใช้ช้อนตักของในถังขึ้นมาหนึ่งช้อน
เย่จื่อเพ่งมองให้ชัด เม็ดสีขาวอวบพวกนี้ไม่ใช่ข้าวสารหรอกหรือ?
เธอตื่นเต้นจนลุกขึ้นจากเก้าอี้
ถ้ามีข้าวสารล่ะก็ อาหารที่ช่วยให้อิ่มเป็นอย่างแรกของเธอก็มีแล้ว!
ถึงตอนนั้นแค่ทำกับข้าวง่าย ๆ สักอย่าง ยังดีกว่าดื่มสารอาหารเหลวตั้งเยอะ!
ความตกตะลึงและพูดไม่ออกเมื่อครู่มลายหายไป เย่จื่อมองชิงอวี่ลงมืออย่างคาดหวัง
เม็ดข้าวสารขาวอวบกลิ้งลงหม้อทีละเม็ด เปลวไฟแรงลุกพรึ่บ เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น เม็ดข้าวก็กระโดดไปมาในหม้อ ไม่นานก็เริ่มเกรียมเป็นสีน้ำตาล กลิ่นข้าวเกรียบหอมคุ้นเคยลอยมา
เย่จื่อขยับปลายจมูกสูดกลิ่นหอมคุ้นเคยนั้น ความหิวทำให้เธอแทบอยากร้องไห้
น้ำลายแห่งความตื่นเต้นกำลังจะไหลออกจากมุมปาก ทว่าเธอกลับเห็นชิงอวี่เทเม็ดข้าวออกมา หยิบขึ้นหนึ่งเม็ดใส่ปากเคี้ยว ก่อนหลับตาพริ้มอย่างเพลิดเพลิน
“อืม กลิ่นนี้แหละ ทุกคนลองกินดูได้นะ”
ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดไม่ต้องรอให้เธอบอก พวกเขาลงมือกันไปก่อนแล้ว ข้อความชื่นชมหลายข้อความปรากฏขึ้นในช่องแสดงความคิดเห็นทันที
เย่จื่อได้ยินเสียงกรุบกรอบดังมาจากปากชิงอวี่อย่างใกล้ชิด จนรู้สึกปวดฟันขึ้นมา
เห็นพวกเขากินกันอย่างเอร็ดอร่อย เย่จื่อก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวจนสมองเพี้ยนหรืออย่างไร ถึงได้หยิบเม็ดข้าวขึ้นมาใส่ปากอย่างกับถูกมนตร์สะกด
พอเสียง “กร๊อบ” ดังขึ้น เธอถึงได้สติ
“ถุย ๆ ๆ”
เย่จื่อรีบคายข้าวดิบออกมาจนหมด
เธอผิดเอง ไม่ควรคาดหวังกับชาวดาวดวงนี้ที่เอามะระไปคั้นน้ำดื่มมากเกินไป
ไม่ได้แล้ว เธอทนดูต่อไม่ไหว
วิธีทำพวกนี้มันดูหมิ่นอาหารชัด ๆ!
เธอพิมพ์ข้อความลงบนหน้าจอสาธารณะ:【นี่มันยังไม่สุกเลย กินไม่ได้! ปกติข้าวสารดิบต้องต้มในน้ำประมาณ 30 นาทีถึงจะสุก นี่มันแข็งอยู่เลย กินเข้าไปก็ไม่ดีต่อกระเพาะด้วย】
ใครจะคิดว่าคราวนี้เธอจะโดนโต้กลับหนักกว่าเดิม
【ขอร้องล่ะ ไปซื้อข้าวมากินก่อนเถอะ ไม่งั้นก็หุบปากไปเลย ผู้ชมทางไกลอย่างนั้นเหรอ?】
【ไม่เคยกินก็ปิดไมค์ไปได้ไหม ยัยบ้านนอกจากดาวชั้นต่ำ ยังจะมาบอกว่ากินไม่ได้อีก นี่มันของดีราคาแพง เธอเคยเห็นหรือไงถึงได้พูดมั่ว ๆ?】
……
มองข้อความเยาะเย้ยเต็มหน้าจอ เย่จื่อเม้มริมฝีปาก
ความดันขึ้นแล้ว
ปิดการถ่ายทอดสด ออกจากเครือข่ายดวงดาว
ทุกขั้นตอนลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
คราวนี้ไม่ต้องกังวลแล้วว่าจะหิวหรือเปล่า โมโหจนท้องอิ่มไปแล้ว
วิธีหลอกให้หายกระหายด้วยการนึกถึงผลไม้เปรี้ยว ยังสู้ลงมือหาทางเองไม่ได้!
เย่จื่อส่ายหน้า สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วลากรองเท้าแตะเดินเอื่อย ๆ เข้าไปในห้องน้ำ
เธอล้างหน้าแปรงฟันส่ง ๆ แล้วขึ้นเตียงนอนต่อทันที
ราตรีมืดมิด เสียงหายใจของเย่จื่อค่อย ๆ สม่ำเสมอ
หญิงสาวที่หลับสนิทไม่รู้เลยว่า จู่ ๆ บริเวณข้อมือที่เคยเรียวบางขาวผ่องของตนก็ส่องแสงสีเขียวอ่อนนุ่มวาบขึ้นมา
แสงนั้นแผ่กระจาย ก่อนเลือนหายไปในราตรีอันมืดมิด
……
เย่จื่อตื่นขึ้นท่ามกลางเสียงริงโทนที่ดังถี่และอึกทึก
เมื่อไม่ได้ตื่นเองตามธรรมชาติ แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยจิตสังหาร
พอเปิดสมองกลดู หน้าจอก็แสดงบัญชีทางการที่ได้รับการยืนยันของธนาคารจักรวรรดิ
เย่จื่อที่ยังหงุดหงิดเพราะถูกปลุก พลันตื่นเต็มตา
ทำไมคนจากธนาคารจักรวรรดิถึงโทรหาเธอ?
หรือเย่จื่อคนเดิมจะมีเรื่องอะไรที่ความทรงจำของเธอยังไม่ได้รับมาอีก?
เย่จื่อผู้รักเงินยิ่งชีพรับสายอย่างระมัดระวัง
“...ฮัลโหล?”
อีกฝ่ายพูดด้วยท่าทีเป็นงานเป็นการ น้ำเสียงเป็นทางการอย่างยิ่ง
“สวัสดีค่ะคุณเย่ เงินกู้ 2 ล้านที่คุณกู้จากธนาคารของเรายังเหลือ 1 ล้าน 5 แสน กรุณาชำระให้หมดภายในสิ้นปีนี้ มิฉะนั้นจะส่งผลต่อวงเงินเครดิตของคุณ และในเวลานั้นคุณจะใช้อินเทอร์เน็ต รวมถึงโดยสารรถบัสลอยฟ้าและยานอวกาศตามปกติไม่ได้”
อีกฝ่ายพูดจบก็วางสายไปทันที ไม่สนใจคำตอบของเย่จื่อแม้แต่น้อย
เย่จื่อมองข้อความที่ธนาคารส่งมา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ริมฝีปากชุ่มชื้นอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ
ยอดเงินคงเหลือ: 36.00
ยอดหนี้ที่เหลือ: 1,500,000.00
เย่จื่อ:???
นี่มันความทุกข์ยากอะไรกันเนี่ย?
เย่จื่อที่เพิ่งทะลุมิติมาได้วันเดียว หลังตายเพราะทำงานล่วงเวลา ใจแทบพังทลาย!
ไหนบอกว่าจะได้นอนซังกะตายไง ปล่อยให้เธอมีความสุขต่ออีกสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
เย่จื่อโมโหจนอกกระเพื่อม รีบดื่มน้ำรวดเดียวเต็มแก้วแล้วฟาดแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระทบดังใสจนฟังแล้วปวดหัว
เธอกำลังจะเดินหนี จู่ ๆ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ทะลักเข้ามาในสมองจนรู้สึกตื้อ ๆ เธอหลับตาลงอย่างคุ้นเคย แล้วสัมผัสความรู้สึกแบบเดียวกับเมื่อวันก่อนที่เพิ่งมาถึงอีกครั้ง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครา ความโกรธเมื่อครู่ก็ไปรวมอยู่ในดวงตากลมใสคู่นั้นทั้งหมด
เย่จื่อในยุคดวงดาวฆ่าตัวตายด้วยการผูกคอ
เธอเกิดบนดาวชั้นต่ำที่ล้าหลังแห่งนี้ ตอนเด็กพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิต เธอยังเล็กมากก็ต้องหอบเงินชดเชยของพ่อแม่ไปอยู่กับป้าที่ดาวหลัก เงินไม่ทันได้ตกถึงมือเธอ คนทั้งบ้านก็ปฏิบัติต่อเธอไม่ดีเสียแล้ว
กว่าจะพยายามจนสอบเข้าโรงเรียนทหารจักรวรรดิได้สำเร็จ เธอก็หนีออกจากบ้านที่คอยกลั่นแกล้งมาตั้งแต่เด็กได้
ใครจะคิดว่าใกล้จะถึงเส้นชัยอยู่แล้ว ลูกพี่ลูกน้องผู้ไม่เอาไหนของเธอกลับติดพนันเป็นหนี้ ร้องไห้ตีหน้าเศร้ามาขอให้เธอช่วยค้ำประกันเงินกู้ เจ้าของร่างเดิมใจอ่อนจึงรับปาก
ความใจอ่อนครั้งนั้นทำให้ชีวิตของเธอพลิกผันไปโดยสิ้นเชิง
ลูกพี่ลูกน้องเห็นว่าเธอไม่ประสีประสา จึงวางแผนเสียจนกลายเป็นเธอที่กู้เงิน ส่วนเงินทั้งหมดก็ถูกลูกพี่ลูกน้องหอบหนีไปไกล
จนถึงตอนนี้เงินก้อนนั้นก็ยังใช้ไม่หมด บ้านที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก็ถูกนำไปจำนอง เงินเก็บของเธอติดลบมาตลอด
ถ้าถึงสิ้นปีแล้วยังหาเงินมาคืนไม่ได้ สถานการณ์คงไม่ใช่แค่ส่งผลต่อเครดิตอย่างที่อีกฝ่ายพูดอย่างสุภาพเมื่อครู่
กรณีเลวร้ายที่สุด เธอจะถูกส่งไปดาวเหมืองเพื่อขุดแร่!
ที่นั่นผู้คนปะปนกันสารพัด สภาพความเป็นอยู่เลวร้ายอย่างยิ่ง ร่างกายผอมบางขาดทั้งสารอาหารและการออกกำลังกายของเย่จื่อจะมีชีวิตรอดถึงวันรุ่งขึ้นหรือเปล่าก็ยังไม่แน่!
เพราะอย่างนั้น วันหนึ่งในยุคดวงดาว เย่จื่อจึงจิตใจพังทลายระหว่างทำงานล่วงเวลา แล้วผูกคอตายไป ส่วนเย่จื่อที่ตายกะทันหันเพราะทำงานล่วงเวลากลางดึกก็ทะลุมิติมาแทน
ดังนั้นตอนนี้เธอต้องหาทางทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นก็จะถูกส่งไปขุดแร่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยพายุฝุ่น!
ที่ผ่านมา นอกจากปลูกพืชผักในที่ดินบ้านตัวเองและเก็บผลไม้ เธอก็ไม่เคยทำงานใช้แรงต่อเนื่องเป็นเวลานานเลย
“เฮ้อ...” ชีวิตช่างลำบาก เย่จื่อถอนหายใจ
เธอกัดเล็บพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด
ต้องทำอย่างไรถึงจะใช้หนี้ก้อนมหึมานี้หมดกันนะ?
ก่อนหน้านี้เจ้าของร่างเดิมเก็บเงิน 500,000 จากทุนการศึกษา แล้วทำงานงก ๆ เพื่อหาเงินเพิ่ม เดิมทีคิดว่าพอเรียนจบและได้งานแล้ว ชีวิตจะดีขึ้นสักหน่อย
แต่เพราะมัวแต่ทำงานทุกวัน ผลการเรียนจึงตกฮวบ สุดท้ายโรงเรียนทหารจักรวรรดิที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดก็สั่งให้เธอพ้นสภาพนักเรียนโดยตรง
“ถึงเวลาอาหารเช้าแล้วค่ะ เชิญนายท่านดื่มสารอาหารเหลวสำหรับเช้านี้”
จู่ ๆ สมองกลก็ส่งเสียงเตือน เย่จื่อที่กำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองสะดุ้งโหยง
เธอหยิบสารอาหารเหลวสำหรับอาหารเช้ามา ดื่มไปหนึ่งอึก ทันใดนั้นก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา
เธอคิดวิธีหาเงินออกแล้ว!