จงกงแห่งแดนหยวนหวยเคยเป็นที่พำนักสืบสายตระกูลของเหล่าผู้บำเพ็ญจากถ้ำสวรรค์ ผ่านมาหลายร้อยปี บัดนี้ได้กลายเป็นขุมกำลังที่ไม่อาจดูแคลน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้าของถ้ำสวรรค์ไม่เคยกลับคืนสู่ตำแหน่งมรรคผล วารีอ่อนยังคงลอยเด่นอยู่เบื้องบน กระทั่งจินตันคนสุดท้ายตายในสนามรบ ณ ขั้นที่หก แดนหยวนหวยทั้งผืนก็พลันตกอยู่ในความโกลาหล
ตระกูลใหญ่เหล่านั้นซึ่งเคยพึ่งพาถ้ำสวรรค์ ต่างเกิดความคิดไม่สมควรขึ้นมา ความวุ่นวายครั้งนั้นเพิ่งค่อย ๆ สงบลงหลังจากจินจวินเฉิงเยว่ขึ้นครองตำแหน่งมรรคผลลวี่สุ่ยและปกครองแดนหยวนหวย
ปัจจุบัน นอกจากท่าเรือลวี่อวี่ซึ่งพัฒนาเป็นย่านการค้าแล้ว พื้นที่ส่วนใหญ่ของจงกงตกอยู่ภายใต้การควบคุมของฝ่ายสำนักศึกษา มีเพียงมุมเล็ก ๆ ให้เหล่าคนรุ่นเก่ากับลูกหลานได้รำลึกถึงวันวาน
หลินทงเจียง ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานปลายขั้นสายข่านสุ่ย ศิษย์เอกของเจิ้งห่วนเจินเหริน และยังเป็นผู้ช่วยสอนของเจียงวั่งเสวียน
พูดแล้วก็ชวนกระอักกระอ่วน เมื่อหกปีก่อน มหาวิทยาลัยลวี่อวี่ไม่มีอาจารย์ผู้ฝึกสายไท่อินเลย แม้แต่ในถ้ำสวรรค์ก็ไม่มีเช่นกัน
กว่าจะรับผู้มีแววฝึกสายไท่อินเข้ามาได้สักคน กลับเป็นเด็กที่มีช่องวิญญาณอยู่หว่างคิ้ว แต่ทางมหาวิทยาลัยกลับจัดทีมอาจารย์คอยสนับสนุนให้ไม่ได้
เรื่องนี้ทำให้เจิ้งห่วนเจินเหรินปวดหัว สุดท้ายจึงต้องเรียกศิษย์เอกที่ฝึกอยู่ในถ้ำสวรรค์กลับมหาวิทยาลัย ให้มาช่วยสอนเจียงวั่งเสวียนด้วยตัวเอง
การที่ศิษย์เอกของอธิการบดีมหาวิทยาลัยลวี่อวี่มาประจำอยู่ที่นี่ ทำให้เจียงวั่งเสวียนได้รับสิทธิ์ต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยอย่างเต็มที่ แต่ก่อนหน้านี้คนเก่าแก่ในมหาวิทยาลัยบางคนยังเคยตำหนิ คิดว่าเจิ้งห่วนเจินเหรินอาศัยชื่อของไท่อินให้ศิษย์ตัวเองกอบโกยอำนาจ
แต่เมื่อระดับการบำเพ็ญของเจียงวั่งเสวียนสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนก็หมดคำพูด ไท่อินมีสถานะสูงส่ง อีกทั้งทรัพยากรที่เรียกใช้ก็เป็นเพียงของขั้นฝึกปราณ ไม่ถือว่าผิดระเบียบ จึงปล่อยให้เป็นไปตามนั้น
หลังจากหลินทงเจียงตรวจแก้เอกสารราชการตลอดทั้งวันเสร็จ เขาก็เหลือบมองรายชื่อผู้ติดต่อ และรู้ว่าเจียงวั่งเสวียนพาน้องสาวมารออยู่ด้านล่างแล้ว
พอพูดถึงเจียงวั่งเสวียน หลินทงเจียงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นอกจากถูกอาจารย์ใช้ข้ออ้างนี้ลากมาทำงานหนักที่มหาวิทยาลัยแล้ว ยังต้องนั่งอยู่ในห้องทำงานอธิการบดีเพื่อช่วยลงความเห็นในงานราชการอีก
ตอนแรกบอกว่าจะมาช่วยสอน แต่กลับแทบไม่ได้เห็นหน้านักศึกษาคนนี้ตลอดครึ่งปี ที่เจอกันแต่ละครั้งก็เพื่อยื่นขอวงเงินกู้ให้เด็กสายไท่อินคนนี้ทั้งนั้น
ระดับการบำเพ็ญของเจียงวั่งเสวียนเพิ่มขึ้นทีละขั้น กลิ่นอายไท่อินบนตัวเขาก็เข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ นักศึกษารุ่นเดียวกันหลายคน รวมถึงอาจารย์วัยหนุ่มสาว ต่างทนแรงกดดันจากไท่อินไม่ไหว
ผลก็คือเด็กคนนี้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยราวกับนักพรตบำเพ็ญตบะ ชวนให้นึกถึงผู้บำเพ็ญยุคโบราณ
นับตั้งแต่บรรพชนชิงเหิงตั้งกติกาชิงหวน อิทธิพลของตำแหน่งมรรคผลที่มีต่อโลกปัจจุบันก็ลดน้อยลงมาก เมื่อครั้งโบราณ หากผู้บำเพ็ญคุณธรรมวารีบรรลุมรรคา การที่แม่น้ำสายใหญ่ซึ่งปรากฏให้เห็นเพียงในยุคบรรพกาลจะผุดขึ้นกลางผืนดินทั้งเหนือใต้ก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เมื่อเข้าสู่ยุคชิงหวน พลังอำนาจของตำแหน่งมรรคผลเหล่านี้กลับแผ่ลงสู่โลกปัจจุบันโดยตรงได้ยากขึ้น สิ่งที่เข้ามาแทนคือการส่งอิทธิพลอย่างเข้มข้นต่อผู้บำเพ็ญที่เดินบนสายสืบทอดมรรคาเดียวกัน
ยิ่งผู้บำเพ็ญฝึกฝนจนสอดคล้องกับความชอบของสายสืบทอดมากเท่าไร ก็ยิ่งได้รับความโปรดปรานจากตำแหน่งมรรคผลมากขึ้นเท่านั้น ปรากฏการณ์ที่พลังอำนาจของตำแหน่งมรรคผลแผ่ล้นออกมาจากตัวผู้บำเพ็ญจะค่อย ๆ หายไปเมื่อพวกเขาเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน
ไม่ใช่ว่าตำแหน่งมรรคผลเลิกจับตามองผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเหล่านี้ แต่เป็นเพราะฐานเซียนที่พวกเขาฝึกฝนขึ้นมาสามารถเก็บซ่อนสายสัมพันธ์ระหว่างตำแหน่งมรรคผลกับตัวผู้บำเพ็ญ ไม่ให้แสดงออกภายนอกได้
หลังจากบรรพชนชิงเหิงตั้งกติกาขึ้นมา ความสัมพันธ์ระหว่างตำแหน่งมรรคผลกับฟ้าดินก็ค่อย ๆ อ่อนกำลังลง ขณะที่สายสัมพันธ์กับผู้บำเพ็ญกลับแน่นแฟ้นขึ้นทุกวัน สำหรับคนธรรมดาในชิงหวนแล้ว นี่นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง
ไม่มีใครอยากนอนหลับสบายอยู่ดี ๆ แล้วจู่ ๆ ก็มีแม่น้ำสายใหญ่ไม่รู้โผล่มาจากไหน ไหลบ่าท่วมทั้งเมืองที่ตัวเองอาศัยอยู่ หรือมีร่องหุบเหวฉีกพื้นดินจากใต้พิภพ กลืนพื้นที่ไปเกือบครึ่งมณฑล
ผู้บำเพ็ญสายสืบทอดไท่อินมีจำนวนน้อยมาแต่ไหนแต่ไร ทุกครั้งที่ปรากฏตัวขึ้นมา ย่อมได้รับความสนใจจากตำแหน่งมรรคผลไท่อินไม่มากก็น้อย เจียงวั่งเสวียนอายุเพียงยี่สิบปี แต่บรรลุขั้นฝึกปราณเก้าชั้นแล้ว ยากจะบอกว่าเขาไม่ได้รับความโปรดปรานจากไท่อิน
หลินทงเจียงลุกขึ้นยืน มองทะเลเมฆด้านนอกผ่านผนังกระจก เขาเหลือบตาลงไปก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งสะดุดตาอยู่บนลานกว้างหน้าอาคารราชการ หญิงสาวดึงชายหนุ่มหน้าตาหมดจดให้โพสท่า แล้วยังขอให้นักท่องเที่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยถ่ายรูปให้
เพ่งดูอีกที ที่แท้ก็เป็นเจียงวั่งเสวียนเด็กคนนี้เอง ไม่คิดเลยว่าเขาจะมีมุมแบบนี้ด้วย
ในความทรงจำของหลินทงเจียง เจียงวั่งเสวียนมีใบหน้างดงามล่มเมือง แต่สีหน้ากลับเรียบเฉยราวกับสวมหน้ากาก อีกทั้งกลิ่นอายไท่อินบนตัวยังเข้มข้น จึงทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้
หลินทงเจียงมองพี่น้องทั้งคู่เดินวนไปมาบนลานกว้างด้านล่าง หยอกล้อกันไปมา รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า อย่างไรเสียก็ยังเป็นแค่เด็กอายุยี่สิบปีเท่านั้น
อาคารราชการของมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ไม่ได้ตั้งอยู่บนพื้นที่มงคลด้านล่าง แต่ตั้งอยู่ตรงจงกง เป็นสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาทรงตราประทับสี่เหลี่ยมผังอักษรหุย ผสานองค์ประกอบสมัยใหม่เข้ากับสุนทรียศาสตร์สถาปัตยกรรมเซียน ครอบคลุมพื้นที่กว่าพันจั้ง และสมมาตรตามแกนกลางอย่างเคร่งครัด
ลานกว้างปูด้วยหินเมฆสีขาว สลักลวดลายค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณสีทอง พื้นฝังแผ่นหยกวิญญาณที่เปล่งแสงริบหรี่ตลอดวัน ผนังด้านนอกอาคารเรียงรายด้วยแผ่นโลหะม่านกระจกสีเขียวทอง ประทับยันต์เป็นแนวตั้ง ปีกอาคารทั้งสี่ด้านโอบล้อมเข้าหาศูนย์กลาง มีระเบียงหยกขาวลอยฟ้าหลายแห่งพาดเชื่อมอยู่เหนืออากาศ
ตัวอาคารทั้งหลังลอยอยู่เหนือพื้นดินเล็กน้อย ฐานสลักค่ายกลเมฆลอย ห่างจากพื้นสามจั้ง เบื้องล่างมีทะเลเมฆม้วนตัว
เจียงจิ่นอี๋เดินเที่ยวเล่นมาตลอดบ่ายจนหมดแรง จึงนั่งลงบนเก้าอี้หยกตรงขอบลานกว้าง ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ของทั้งสองมือทำเป็นรูปข้าวหลามตัด แล้วเล็งไปยังอาคารราชการอันโอ่อ่าตรงหน้า
“ตอนมารายงานตัวเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งแล้ว แต่ตอนนี้ได้มาดูอีกทีก็ยังรู้สึกประทับใจอยู่ดี”
เจียงวั่งเสวียนพยุงตัวครึ่งหนึ่งให้น้องสาวพิง “ดูบ่อย ๆ เดี๋ยวก็เบื่อ ข้างในทั้งใหญ่ทั้งโล่ง บางครั้งแค่ไปจัดการธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ ยังต้องเดินตั้งครึ่งวัน แถมยังใช้วิชาแทนการเดินไม่ได้อีก ยุ่งยากจะตาย”
น้องสาวส่ายหน้า “นี่แหละที่เรียกว่ามีบารมี มีระดับ แสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของลวี่อวี่ ไม่อย่างนั้นจะไปหาสิ่งก่อสร้างเซียนมหึมาแบบนี้ดูได้ที่ไหน นอกจากบนสวรรค์เร้นลับ ก็มีแต่ที่นี่แหละ”
“เออ พี่ เคยไปถ้ำสวรรค์หยวนหวยไหม? ถ้ำสวรรค์หน้าตาเป็นยังไงเหรอ?” เจียงจิ่นอี๋ถามขึ้นอย่างกะทันหัน
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นข้างกายพี่น้องทั้งคู่โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย “ถ้ำสวรรค์ก็คล้ายกับที่พี่ชายเธอพูดนั่นแหละ ทั้งใหญ่ทั้งโล่ง เป็นสถานที่ฝึกตนของจินจวิน กฎระเบียบเข้มงวด แบ่งชั้นสูงต่ำชัดเจน ไม่ผ่อนคลายเหมือนจงกงกับมหาวิทยาลัยหรอก”
หลินทงเจียงจบวันทำงานรับจ้างแล้วลงมาจากอาคาร เดินมาหาพี่น้องทั้งคู่โดยไร้สุ้มเสียง
เพียงเห็นเจียงวั่งเสวียนครั้งแรก เขาก็ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย เด็กคนนี้บรรลุขั้นฝึกปราณสมบูรณ์เมื่อไรกัน? เพิ่งทะลวงถึงขั้นฝึกปราณเก้าได้ไม่กี่เดือนเองไม่ใช่หรือ?
เห็นผู้ช่วยสอนมีท่าทีเช่นนี้ เจียงวั่งเสวียนก็รู้ทันทีว่าผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานปลายขั้นคนนี้สังเกตเห็นการทะลวงระดับของเขาแล้ว จึงตบไหล่เจียงจิ่นอี๋เบา ๆ ก่อนค้อมกายคารวะอย่างนอบน้อม
แม้ผู้ช่วยสอนหลินจะช่วยเรื่องการบำเพ็ญของเขาได้ไม่มากนัก แต่เรื่องชีวิตประจำวันกลับจัดการให้เป็นอย่างดี ตลอดหกปีมานี้เขาได้รับความช่วยเหลือจากอีกฝ่ายไม่น้อย
“ผู้ช่วยสอนหลิน ขอโทษที่มาดักรอตรงนี้ครับ”
หลินทงเจียงยิ้มพลางตบไหล่เจียงวั่งเสวียน “วั่งเสวียน เธออุตส่าห์มาดักรอฉันเอง ฉันก็ดีใจมาก ไม่อย่างนั้นฉันเป็นผู้ช่วยสอนแทบไม่มีตัวตนเอาเสียเลย”
“คนนี้คือน้องสาวแท้ ๆ ของเธอ เจียงจิ่นอี๋ใช่ไหม?”
เจียงจิ่นอี๋มีสีหน้าจริงจัง ก่อนคารวะตามธรรมเนียมศิษย์ต่อหน้าผู้ใหญ่ขั้นสร้างฐาน “คุณธรรมทองแห่งลวี่อวี่ เจียงจิ่นอี๋ขอคารวะท่านค่ะ”
หลินทงเจียงเอามือซ้ายไพล่หลัง มือขวาพาดอก รับการคารวะของนักศึกษาใหม่อย่างสง่าผ่าเผย “อายุสิบแปด กำลังงดงามสดใส เป็นช่วงเวลาที่เบิกบานที่สุด จิ่นอี๋ อยู่ลวี่อวี่ก็หมั่นคิด หมั่นเรียน แล้วก็เที่ยวเล่นให้สนุก อย่าเอาอย่างพี่ชายเธอที่เอาแต่บำเพ็ญตบะล่ะ”
“อ๊ะ!”
เจียงจิ่นอี๋เงยหน้าขึ้นมองผู้ใหญ่ขั้นสร้างฐานคนนี้ เขาแตกต่างจากยอดฝีมือขั้นสร้างฐานในจินตนาการของเธอมาก ดูเป็นกันเองเกินไปแล้ว เธอจึงรีบตอบ “ค่ะ! จิ่นอี๋จะจดจำคำสั่งสอนของท่านค่ะ”
“เอาละ คารวะกันแล้วก็ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ฉันแซ่หลิน ชื่อทงเจียง ตามกฎของถ้ำสวรรค์ ฉันยังไม่ได้รับนามมรรคา จิ่นอี๋เรียกฉันเหมือนพี่ชายเธอว่าอาจารย์ผู้ช่วยหลินก็พอ”
เจียงจิ่นอี๋ไม่ค่อยกล้ารับคำ จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชาย แต่เจียงวั่งเสวียนกลับพยักหน้าให้ “อาจารย์พูดแบบนั้นแล้ว ก็ทำตามที่อาจารย์บอกเถอะ”
น้องสาวจึงเปลี่ยนคำเรียกเป็นอาจารย์ผู้ช่วยหลิน ก่อนเผลอยิ้มออกมาเอง ดีจัง ได้รู้จักยอดฝีมือขั้นสร้างฐานเพิ่มอีกคนแล้ว
หลินทงเจียงถึงกับตาพร่าไปกับรอยยิ้มนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว พี่น้องคู่นี้มีนิสัยต่างกันสุดขั้ว
“ในเมื่อจิ่นอี๋เรียกฉันว่าอาจารย์ผู้ช่วย ฉันหลินคนนี้ก็ไม่ควรขี้เหนียวหรอกนะ”
พูดจบ หลินทงเจียงก็หยิบกล่องหยกใบหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ กล่องหยกใสสะอาด ภายในมีไอสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งไหลเวียน
ไอนั้นบางราวเส้นไหม สีสันดุจแม่คะนิ้งแรกแห่งฤดูใบไม้ร่วง เนื้อสัมผัสคล้ายเหล็กเย็นที่ยังไม่ผ่านการตีขึ้นรูป แสงไม่เจิดจ้า ประกายไม่ชัด มีเพียงปลายสุดที่วาวสีเงินเย็นจาง ๆ เจียงจิ่นอี๋มองปราดเดียวก็จำได้ว่านี่คือ “ไอพิฆาตทองขาวตุ้ย”
“ตอนนี้จิ่นอี๋อยู่ขั้นครรภ์ลมปราณสมบูรณ์ วิชาที่ได้รับจากหัวชีคือ ‘เคล็ดเก็บปราณแห่งช่องหัวใจทองตุ้ย’ วิชานี้อยู่ในระดับหก ครอบคลุมตั้งแต่ขั้นครรภ์ลมปราณจนถึงขั้นฝึกปราณสมบูรณ์ เป็นวิชาหลักของสายทองตุ้ย ไอพิฆาตทองขาวตุ้ยนี้เป็นพลังวิญญาณฟ้าดินที่ดีที่สุดสำหรับทะลวงจากวิชานี้เข้าสู่ขั้นฝึกปราณ”
หลินทงเจียงพูดพลางยิ้ม “รู้ว่าจิ่นอี๋มาลวี่อวี่แล้วยังไม่ได้ฝึกปราณ ฉันเลยตั้งใจเตรียมไว้ให้ เกือบพลาดไปแล้วเชียว สำหรับผู้บำเพ็ญ พลังวิญญาณฟ้าดินที่ใช้ตอนทะลวงสู่ขั้นฝึกปราณสำคัญมาก เกี่ยวพันกับรากฐานของเส้นทางบำเพ็ญในอนาคตทั้งหมด จะประมาทหรือทำแบบขอไปทีไม่ได้เด็ดขาด”
“ไอพิฆาตขาวแห่งซีเจ๋อที่มหาวิทยาลัยเตรียมให้เธอก็ดีจริง เป็นไอปราณชั้นยอด แต่ยังด้อยกว่าไอพิฆาตทองขาวตุ้ยของฉันอยู่หนึ่งระดับ”
“จิ่นอี๋ นี่คือของขวัญพบหน้าจากอาจารย์ ตั้งใจปรับสภาพร่างกายให้ดี แล้วค่อยดูดซับไอพิฆาตนี้เพื่อทะลวงสู่ขั้นฝึกปราณ”
เจียงจิ่นอี๋ยืนนิ่งราวกับถูกฟ้าผ่า ไอพิฆาตทองขาวตุ้ยนี้เธอเคยเห็นข้อมูลในคัมภีร์โบราณเท่านั้น ปัจจุบันหลงเหลืออยู่น้อยมาก เรียกได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีเงินก็หาซื้อไม่ได้
พลังวิญญาณอันล้ำค่าเช่นนี้ปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ เพียงยื่นมือไปรับอย่างนอบน้อม เธอก็จะได้ครอบครองพลังวิญญาณฟ้าดินหายากชิ้นนี้แล้ว
แต่เจียงจิ่นอี๋ไม่กล้ารับไว้เด็ดขาด พลังวิญญาณฟ้าดินที่ใช้ตอนทะลวงจากขั้นครรภ์ลมปราณสู่ขั้นฝึกปราณนั้นต่างจากโอสถที่ใช้ฝึกฝนทั่วไป แม้ราคาอาจไม่สูงลิบลิ่ว แต่พลังวิญญาณล้ำค่าทุกสายล้วนมีเจ้าของ
ตระกูลใหญ่ทั่วไปจะเริ่มวางแผนเตรียมพลังวิญญาณที่เหมาะสมให้ลูกหลานตั้งแต่ตรวจพบช่องวิญญาณ เมื่อเจียงจิ่นอี๋รู้ว่ามหาวิทยาลัยลวี่อวี่เตรียมไอพิฆาตขาวแห่งซีเจ๋อให้เธอ เธอก็ดีใจจนแทบนอนไม่หลับอยู่บ้านไปทั้งสัปดาห์
แล้วเธอจะมีคุณสมบัติอะไรไปรับไอพิฆาตทองขาวตุ้ยนี้ได้
“วั่งเสวียน ขอบคุณท่านมากครับ”
หลังจากอาจารย์หยิบพลังวิญญาณสายนี้ออกมา เจียงวั่งเสวียนก็รู้สึกไม่สงบอยู่ในใจ ที่จริงเขาขอให้ผู้ช่วยสอนหลินช่วยหาไอปราณที่เหมาะกับการทะลวงสู่ขั้นฝึกปราณให้น้องสาวไว้ก่อนแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าผู้ช่วยสอนจะนำสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ออกมา
พูดได้เพียงว่า ผู้ช่วยสอนหลินสมกับเป็นผู้บำเพ็ญที่ลงมาจากถ้ำสวรรค์ พลังวิญญาณเช่นนี้ใช่ว่าคนทั่วไปจะหามาได้
แต่หลินทงเจียงรีบประคองแขนเจียงวั่งเสวียนที่กำลังจะค้อมกายคารวะอย่างจริงจัง “พลังวิญญาณแค่นี้ยังไม่ถึงขั้นที่เจียงวั่งเสวียนต้องคารวะฉันใหญ่โตขนาดนั้น อีกอย่าง ของชิ้นนี้ให้จิ่นอี๋ แล้วเกี่ยวอะไรกับเธอ?”
พูดจบก็ยัดกล่องหยกใส่อ้อมแขนเจียงจิ่นอี๋ แล้วจับข้อมือเด็กสาวให้ประคองไอพิฆาตทองขาวตุ้ยไว้ให้มั่น
“กลับไปตั้งใจปรับสภาพร่างกายให้ดี วิชา ‘เคล็ดเก็บปราณแห่งช่องหัวใจทองตุ้ย’ ของเธอฝึกช้าก็จริง แต่มีน้ำหนักมาก เพียงแต่ตัวเธอเองยังไม่รู้ รอทะลวงเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้ว จะมีอาจารย์คอยสอนอย่างใกล้ชิด จิ่นอี๋ วันนี้กลับไปก่อนเถอะ ฉันขอคุยกับพี่ชายเธออีกสักพัก”
“ค่ะ!” เจียงจิ่นอี๋เงยหน้าขึ้นมองอาจารย์ที่เพิ่งรู้จักกับพี่ชาย ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา จากนั้นคารวะทั้งคู่ ก่อนกอดกล่องหยกล้ำค่า เช็ดน้ำตา แล้วหันหลังวิ่งกลับไป
หลายปีต่อมา หลินทงเจียงยังคงนึกถึงแผ่นหลังของเด็กสาวคนนั้นที่วิ่งตัดแสงอาทิตย์อัสดงอยู่เสมอ เพียงแต่ในเวลานั้น เขาไม่สะดวกจะแบ่งปันความทรงจำที่เรียกว่าความเยาว์วัยนี้กับใครอีกแล้ว