ฟังคำของเฉินฉางเซิง หย่วนซานก็เอ่ยขึ้นทันทีว่า “พี่ฉางเซิง ในเมื่อผู้อาวุโสท่านนั้นทิ้งมรดกสืบทอดไว้”
“แล้วเหตุใดที่นี่ถึงไม่มีการทดสอบใด ๆ เขาไม่กลัวว่าสิ่งของของตนจะถูกคนอื่นเก็บไปตามอำเภอใจหรือ?”
“ใครบอกว่าไม่มีการทดสอบเล่า เขตต้องห้ามไร้ขอบเขตทั้งหมดนี่แหละคือการทดสอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”
“เหตุที่ได้ชื่อว่า‘ไร้ขอบเขต’ก็เพราะเขตต้องห้ามนี้แทบจะไร้ที่สิ้นสุด”
“ที่นี่ทุก ๆ ห้าสิบปีจะเปิดได้ครั้งหนึ่ง เขตต้องห้ามนี้มีอยู่ตั้งแต่แรกก่อตั้งราชวงศ์ต้าเฉียนแล้ว”
“เวลาล่วงเลยมากว่าพันปี สมบัติที่นี่ก็ยังไม่ถูกเก็บไปจนหมด”
“เมื่อเผชิญกับภูเขาทองคำที่ไม่มีวันพร่องแบบนี้ ใครจะมาสนใจทุ่งดอกไม้อันงดงามไร้ประโยชน์แห่งนี้เล่า?”
“พวกเราฝึกฝนก็เพื่อแสวงหาเต๋า บ้างก็แสวงหาเต๋ายุทธ บ้างก็แสวงหาเต๋าอมตะ”
“ไม่ว่าจะไขว่คว้าเต๋าใด สิ่งสำคัญที่สุดคืออย่าถูกวัตถุภายนอกล่อลวง”
“แต่เจ้าดูผู้คนที่เข้ามาในเขตต้องห้ามนี้ล้วนถูกสมบัติที่นี่บดบังดวงตา ใครจะยังจดจำปณิธานแรกเริ่มของตนได้”
“คนที่ลืมปณิธานแรกเริ่ม จะยอมหยุดเท้ามองทุ่งดอกไม้นี้ได้อย่างไร?”
เมื่อฟังคำของเฉินฉางเซิง หย่วนซานก็พยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“พี่ฉางเซิง เช่นนั้นผู้อาวุโสท่านนี้มีนามว่าอะไรหรือ?”
“ไม่ทราบ ข้างบนไม่มีการระบุ เปิดดูอาจมีเบาะแส”
“ได้เลย!”
เมื่อได้ยินว่าจะเปิดโลงหิน หย่วนซานก็เริงร่าขึ้นมาทันที
“เอี๊ยด~”
พร้อมกับเสียงเสียดสีจนเสียวฟันดังขึ้น โลงหินหนักอึ้งก็ถูกคนทั้งสองง้างออกเป็นช่องแคบ ๆ