สิ้นคำของเฉินฉางเซิง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขาด้วย
"เมื่อเจ้าภาพมีข้อกังขาในใจ ไฉนไม่ออกไปค้นหาความจริงด้วยตนเองเล่า"
ได้ยินดังนั้น เฉินฉางเซิงก็กลอกตา ก่อนจะโบกมือกล่าว
"อย่าก่อกวน ข้าไม่ทำเรื่องอันตรายเช่นนี้ใส่ตนเองหรอก"
"หากพลาดพลั้งไปแม้แต่น้อย ไม่ขาดทุนยับเยินหรือ"
"อีกอย่าง ข้าเองก็ไม่อยากเป็นเช่นทวดโลหิตจ้าวปีศาจที่ถูกคนตามล่าไปตลอดชีวิต"
"เจ้าภาพ ความหมายของข้าคือ เจ้าสามารถหาวิธีที่ปลอดภัยและมั่นคงที่สุดได้"
ได้ฟังคำนี้ เฉินฉางเซิงก็ชะงักไปเล็กน้อย
"ปลอดภัยที่สุด มั่นคงที่สุด มีวิธีเช่นนั้นด้วยหรือ"
"เหตุใดเจ้าภาพจึงคิดว่าไม่มี ในโลกนี้มิเคยมีสิ่งใดแน่นอนตายตัว"
"เหตุที่ทวดโลหิตจ้าวปีศาจเลือกใช้วิธีที่เร่งร้อนหวังผลเร็ว ก็เพราะเวลาชีวิตของเขาใกล้ถึงจุดจบ"
"แต่เจ้าภาพไม่เหมือนใคร เจ้ามีอายุขัยที่แทบจะเป็นนิรันดร์"
"สั่งสมทีละน้อยไปเรื่อยๆ ใช่ว่าจะแก้ปัญหาไม่ได้"
เมื่อเผชิญคำตอบของระบบ เฉินฉางเซิงก็เอียงศีรษะคิด แล้วกล่าวว่า "มีเหตุผล เวลานั้นดูไร้เรี่ยวแรง แต่มันคือคมมีดที่แหลมคมที่สุดในโลก"
"ไม่ว่าเจ้าจะเป็นบรรพชนขั้นแปลงเทพ หรือเป็นศาสตราวิเศษเพียงใด ล้วนไม่อาจต้านทานการกัดกร่อนของเวลาได้"
"ทุกสิ่งตรงหน้าเวลาล้วนกลายเป็นเรื่องเล็กน้อย ปัญหาการฝึกฝนเพียงน้อยนิดนี้ย่อมไม่ต่างกัน"
รากวิญญาณประดิษฐ์เป็นสมมติฐานอีกข้อที่ทวดโลหิตจ้าวปีศาจเสนอขึ้นมา เขาต้องการนำวัตถุภายนอกมาปลูกถ่ายเข้าร่างกายมนุษย์ เพื่อก่อเกิดเป็นรากวิญญาณ