หวังเสี่ยวเหมยไม่รับคำ เอ่ยขึ้นเองว่า “ฉันต้มโจ๊กไว้ด้วย รอแป๊บนะ เดี๋ยวไปเอามาให้”
โทสะที่หลินอวี้จู๋มีอยู่ในใจมลายหายไปจนหมด!
เธอได้แต่มองหวังเสี่ยวเหมยจัดแจงอาหารกับถ้วยชามตะเกียบจนเรียบร้อย ก่อนจะพูดกับอีกฝ่ายว่า “ดูท่าเธอคงทำกับข้าวไม่ไหวแล้ว ฉันเลยทำเผื่อเธอตอนทำกับข้าวน่ะ”
จู่ ๆ หลินอวี้จู๋ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมานิดหน่อย หวังเสี่ยวเหมยไม่รู้ว่าเธอแกล้งทำเป็นบาดเจ็บ เธอจึงไม่คิดจะบอก ยุคนี้เรื่องเล็กน้อยแค่นิดเดียวก็อาจถูกขยายเป็นเรื่องใหญ่ได้
ครั้งนี้แกล้งบาดเจ็บแล้ว ก็ต้องแสดงให้เหมือนบาดเจ็บจริง
“ขอบใจนะ!” หลินอวี้จู๋กลับรู้สึกกระดากใจขึ้นมาเล็กน้อย
เธอนั่งกินข้าวไม่ได้ เลยยืนกินแทน ส่วนหวังเสี่ยวเหมยก็นั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวในห้องอย่างเป็นธรรมชาติ
พอได้ยินหลินอวี้จู๋ขอบคุณ หวังเสี่ยวเหมยกลับประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แล้วพูดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ว่า “เรื่องกับข้าวฉันไม่คิดมากก็ได้ แต่ข้าวของฉันเธอต้องชดใช้ให้ด้วยนะ”
“เดี๋ยวเธอไปหยิบเอง” วันนี้ทำเอาเธอเหนื่อยแทบแย่ ตอนนี้พอกินหมั่นโถวแป้งข้าวโพดกลับรู้สึกว่าหอมอร่อยไม่น้อย มองหม้อผักตุ๋นแล้วก็คิดว่า อืม ใส่พริกไม่กี่เม็ดเอง ดูท่าหวังเสี่ยวเหมยจะตั้งใจทำอยู่เหมือนกัน
“เดี๋ยวฉันให้ลูกอมแข็งเธอเอากลับไปอีกหน่อยนะ!”
“จริงเหรอ? ห้ามกลับคำล่ะ!” หวังเสี่ยวเหมยตาเป็นประกาย
หลินอวี้จู๋เหลือบมองเธออย่างดูแคลน “กับข้าวนี่นอกจากเผ็ดแล้วก็ไม่มีรสชาติอื่นเลย ไม่แปลกที่จางเยี่ยนชิวจะเลือกกิน เฮ้อ”
หวังเสี่ยวเหมยได้ยินก็ไม่ยอมทันที เธอโวยวายว่า “ถ้าฉันมีน้ำมันกับซีอิ๊ว กับข้าวจะออกมาแย่แบบนี้ได้ยังไง!”
หลินอวี้จู๋พยักหน้า คำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน แต่แล้วก็กลอกตาใส่ “คราวหน้าจะเข้ามาก็บอกกันก่อนหน่อยได้ไหม? ถีบประตูเข้ามาแบบนี้ ไม่อวดดีเกินไปหน่อยเหรอ?”
หวังเสี่ยวเหมยเคี้ยวหมั่นโถวพลางกะพริบตาปริบ ๆ มองหลินอวี้จู๋อย่างงุนงง ก่อนจะพูดว่า “จู้จี้จริง ๆ เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงเธอ”
หลินอวี้จู๋กลอกตาตอบ
มื้อนั้นทั้งสองคนเถียงกันไปกินกันไปตลอดมื้อ