ทักษะเอาตัวรอดของสาวนักเสพข่าวหลังทะลุเข้าไปในนิยายยุคเจ็ดศูนย์

ตอนที่ 33 เรื่องเล็ก ๆ อย่างการถีบประตู

11 นาที· 2.5K คำ

หวังเสี่ยวเหมยไม่รับคำ เอ่ยขึ้นเองว่า “ฉันต้มโจ๊กไว้ด้วย รอแป๊บนะ เดี๋ยวไปเอามาให้”

โทสะที่หลินอวี้จู๋มีอยู่ในใจมลายหายไปจนหมด!

เธอได้แต่มองหวังเสี่ยวเหมยจัดแจงอาหารกับถ้วยชามตะเกียบจนเรียบร้อย ก่อนจะพูดกับอีกฝ่ายว่า “ดูท่าเธอคงทำกับข้าวไม่ไหวแล้ว ฉันเลยทำเผื่อเธอตอนทำกับข้าวน่ะ”

จู่ ๆ หลินอวี้จู๋ก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมานิดหน่อย หวังเสี่ยวเหมยไม่รู้ว่าเธอแกล้งทำเป็นบาดเจ็บ เธอจึงไม่คิดจะบอก ยุคนี้เรื่องเล็กน้อยแค่นิดเดียวก็อาจถูกขยายเป็นเรื่องใหญ่ได้

ครั้งนี้แกล้งบาดเจ็บแล้ว ก็ต้องแสดงให้เหมือนบาดเจ็บจริง

“ขอบใจนะ!” หลินอวี้จู๋กลับรู้สึกกระดากใจขึ้นมาเล็กน้อย

เธอนั่งกินข้าวไม่ได้ เลยยืนกินแทน ส่วนหวังเสี่ยวเหมยก็นั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวในห้องอย่างเป็นธรรมชาติ

พอได้ยินหลินอวี้จู๋ขอบคุณ หวังเสี่ยวเหมยกลับประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แล้วพูดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ว่า “เรื่องกับข้าวฉันไม่คิดมากก็ได้ แต่ข้าวของฉันเธอต้องชดใช้ให้ด้วยนะ”

“เดี๋ยวเธอไปหยิบเอง” วันนี้ทำเอาเธอเหนื่อยแทบแย่ ตอนนี้พอกินหมั่นโถวแป้งข้าวโพดกลับรู้สึกว่าหอมอร่อยไม่น้อย มองหม้อผักตุ๋นแล้วก็คิดว่า อืม ใส่พริกไม่กี่เม็ดเอง ดูท่าหวังเสี่ยวเหมยจะตั้งใจทำอยู่เหมือนกัน

“เดี๋ยวฉันให้ลูกอมแข็งเธอเอากลับไปอีกหน่อยนะ!”

“จริงเหรอ? ห้ามกลับคำล่ะ!” หวังเสี่ยวเหมยตาเป็นประกาย

หลินอวี้จู๋เหลือบมองเธออย่างดูแคลน “กับข้าวนี่นอกจากเผ็ดแล้วก็ไม่มีรสชาติอื่นเลย ไม่แปลกที่จางเยี่ยนชิวจะเลือกกิน เฮ้อ”

หวังเสี่ยวเหมยได้ยินก็ไม่ยอมทันที เธอโวยวายว่า “ถ้าฉันมีน้ำมันกับซีอิ๊ว กับข้าวจะออกมาแย่แบบนี้ได้ยังไง!”

หลินอวี้จู๋พยักหน้า คำพูดนี้ก็มีเหตุผลอยู่เหมือนกัน แต่แล้วก็กลอกตาใส่ “คราวหน้าจะเข้ามาก็บอกกันก่อนหน่อยได้ไหม? ถีบประตูเข้ามาแบบนี้ ไม่อวดดีเกินไปหน่อยเหรอ?”

หวังเสี่ยวเหมยเคี้ยวหมั่นโถวพลางกะพริบตาปริบ ๆ มองหลินอวี้จู๋อย่างงุนงง ก่อนจะพูดว่า “จู้จี้จริง ๆ เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์เป็นห่วงเธอ”

หลินอวี้จู๋กลอกตาตอบ

มื้อนั้นทั้งสองคนเถียงกันไปกินกันไปตลอดมื้อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป