พอทั้งสองคนเข้าหมู่บ้านมาได้ไม่นาน ก็เจอกลุ่มป้า ๆ น้า ๆ ยืนคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้
แค่เห็นก็รู้แล้วว่าทั้งคู่เข้าอำเภอไปซื้อของมา พวกป้า ๆ น้า ๆ จึงอดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้ ปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทสองคนนี้ทั้งสร้างบ้านทั้งซื้อของ ช่างมีเงินจริง ๆ
คนในเมืองนี่โชคดีจริง ๆ พวกเธอตรากตรำทำงานมาตั้งครึ่งชีวิต ยังสู้คนพวกนั้นทำงานสิบปีไม่ได้ด้วยซ้ำ
ในกลุ่มนั้นมีสะใภ้ตัวแสบที่ขึ้นชื่อไปทั่วหมู่บ้าน ทุกคนเรียกเธอว่าป้าสี่หลี่ เพราะหลี่ไล่จื่อเป็นลูกคนที่สี่ของบ้าน
อย่างที่เขาว่า คนแบบเดียวกันย่อมอยู่ด้วยกันได้ หลี่ไล่จื่อเป็นคนไม่น่าคบ ขี้เกียจสันหลังยาว ชอบกินแต่ไม่ชอบทำงาน ทั้งยังหาเรื่องไม่เลิก ตอนหนุ่ม ๆ จะมีลูกสาวบ้านดีที่ไหนยอมแต่งกับเขา เขาจึงได้ภรรยาเป็นลูกสาวบ้านที่มีชื่อเสียงไม่ดีพอกัน นั่นก็คือป้าสี่หลี่ในตอนนี้
ป้าสี่หลี่ก็ไม่ทำให้ใครผิดหวัง เธอทั้งขี้เกียจหน้าด้าน แถมมือไม้ยังไม่สะอาด เพื่อนบ้านแทบทุกหลังล้วนเคยถูกเธอฉกของ
นานวันเข้าก็ยิ่งไม่มีใครในหมู่บ้านชอบหน้า แต่เธอหน้าด้าน ไม่เห็นจะใส่ใจ ตรงไหนมีเรื่องครึกครื้นก็พุ่งเข้าไปตรงนั้น
ครั้นเห็นหลินอวี้จู๋กับหวังเสี่ยวเหมยหิ้วของกลับมา เธอก็พุ่งปราดเข้าไปทันที
“โธ่เอ๊ย พวกปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบทนี่มีเงินจริง ๆ นะ ซื้อของมาไม่น้อยเลยนี่” ป้าสี่หลี่พูดพลางมองของด้วยสายตาละโมบ มือก็เริ่มยื่นมายุ่งย่าม
หวังเสี่ยวเหมยเห็นท่าทางอิจฉาตาร้อนของเธอแล้วก็ขมวดคิ้ว เธอมาอยู่หมู่บ้านซ่านสุ่ยตั้งกี่ปี จะไม่รู้ได้ยังไงว่าป้าสี่หลี่มีชื่อเรื่องเป็นตัวน่ารำคาญ ใครถูกหมายตาเข้าก็ต้องโดนฉกของไปบ้าง
ผู้หญิงคนนี้หาเรื่องเก่งนัก หวังเสี่ยวเหมยไม่อยากสนใจ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายยืนขวางอยู่ตรงหน้า พวกเธอจึงต้องเดินอ้อม
หวังเสี่ยวเหมยคิดในใจว่าซวยจริง ๆ แล้วตั้งใจจะอ้อมป้าสี่หลี่ไป
ป้าสี่หลี่ที่ยังไม่ได้ดั่งใจจะยอมปล่อยพวกเธอไปง่าย ๆ ได้ยังไง เธอหันขวับตามไป มือไวคว้าถุงผ้าของหวังเสี่ยวเหมยไว้แน่น
ตอนกำลังออกแรงดึง เธอก็เผลอชนหลินอวี้จู๋เข้า หม้อดองผักใบนี้หนักอยู่แล้ว แบกมาตลอดทางจนมือสั่น พอประคองไม่อยู่ หม้อในมือก็หล่นใส่เท้าป้าสี่หลี่