เจ้าพุงพลุ้ยพูดจบก็ยังคงงุนงงอยู่ เสิ่นป๋อจวิ้นนั่งอย่างสงบนิ่ง เอ่ยเสียงเย็นว่า “ปกติบอกให้ลดน้ำหนักก็ไม่ยอมลด ตอนนี้แม้แต่เด็กยังจำเธอได้เลย”
หลี่พ่างจึกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ก็ไม่แน่ว่าเป็นเพราะฉันอ้วนนะ!”
เสิ่นป๋อจวิ้นเหลือบมองเขา หรือจะเป็นเพราะเขาจริง ๆ?
เจ้าพุงพลุ้ยรู้สึกผิดอยู่บ้าง ก่อนรีบประจบอย่างซื่อ ๆ ว่า “พี่ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวผมไปถามที่อื่นดูไหม คนนี้หน้าตาไม่คุ้น เผื่อมีคนจำได้บ้าง!”
“ช่างเถอะ ไม่จำเป็นต้องเสียแรงต่อแล้ว!” ของนั่นถึงจะดี แต่ก็ไม่ได้ต่างจากที่ขายตามตลาดเท่าไร ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขากำลังหา
หลินอวี้จู๋ฟังทั้งสองพูดกันคลุมเครือไม่กี่ประโยค ก็พอจะเข้าใจเรื่องราวคร่าว ๆ แม้เธอจะทำให้คนพวกนั้นสนใจ แต่ก็ไม่ได้ถูกจับตามองมากนัก
เธอถอนหายใจโล่งอกในใจ อย่างไรเสียโอกาสที่เธอจะเข้าเมืองก็มีไม่มาก รอให้กระแสเรื่องนี้ผ่านไปก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนโฉมกลับมาใหม่
พอใจปลอดโปร่ง กินอะไรก็อร่อย หลินอวี้จู๋ที่อยากกินหมูจนแทบอดใจไม่ไหวจึงกินหมูตุ๋นน้ำแดงทีละชิ้น ๆ สุดท้ายก็กินกับข้าวสวยชามใหญ่จนหมดจาน
จะว่าไป ข้าวของร้านอาหารรัฐก็ให้มาเยอะจริง ๆ!
ถึงฝีมือพ่อครัวจะธรรมดา แต่หมูนี่หอมจริง ๆ เนื้อหมูในยุคหลังเทียบไม่ได้เลย แม้เครื่องปรุงจะมีไม่มาก แต่หมูตุ๋นน้ำแดงจานนี้ก็ไม่ได้ด้อยกว่าร้านอาหารในยุคหลังสักเท่าไร
กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้วก็เผ่น!
หลี่พ่างจึมองจานฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่าแล้วเบ้ปาก “พี่ ผู้หญิงที่นั่งฝั่งตรงข้ามกินเก่งจริง ๆ คนเดียวกินหมูตุ๋นน้ำแดงไปตั้งจานหนึ่ง!”