“มีเรื่องอะไรเหรอ วางใจได้ ฉันไม่บอกคนอื่นหรอก” หลินอวี้จู๋พูดเสียงเบาตามหวังเสี่ยวเหมย
หวังเสี่ยวเหมยหัวเราะคิกคัก รู้สึกว่าการพูดคุยกันแบบนี้ชวนขำเหลือเกิน
“พูดมาสิ”
หวังเสี่ยวเหมยกระแอมเบา ๆ ยื่นมือคล้องแขนหลินอวี้จู๋ แล้วพูดเสียงค่อยว่า “ฉันจะบอกให้นะ ปีที่แล้วมีผู้นำมาสำรวจหมู่บ้าน พอดีฉันแอบได้ยินว่ามีผู้นำจากอำเภอคิดจะสร้างโรงเรียนประถมในหมู่บ้านแถบนี้สักสองสามแห่ง ดูจากความหมายของผู้นำแล้ว หมู่บ้านเรามีโอกาสมากที่สุด”
หลินอวี้จู๋กะพริบตา ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “ถ้าสร้างโรงเรียนประถมในหมู่บ้านจริง ๆ ครูก็ต้องคัดจากคนในหมู่บ้านก่อนใช่ไหม”
“แน่นอนสิ ลองคิดดูนะ ขนาดโควตาเข้ามหาวิทยาลัยแรงงาน-ชาวนา-ทหาร ผู้ใหญ่บ้านยังหาทางเอามาให้ลูกเขยได้เลย เรื่องโควตาครูจะไม่ยิ่งง่ายกว่าหรือ” หวังเสี่ยวเหมยวิเคราะห์อย่างเป็นเหตุเป็นผล
หลินอวี้จู๋เข้าใจความหมายของหวังเสี่ยวเหมยแล้ว ผู้ใหญ่บ้านเป็นชายชราที่เคยหาทางเอาโควตาเข้ามหาวิทยาลัยมาให้ลูกเขยได้ เรื่องนี้ก็แสดงให้เห็นว่าเขาต้องมีเส้นสายอยู่ในมือแน่
การหาโควตาครูสักตำแหน่งคงไม่ใช่เรื่องยากจริง ๆ
นี่เป็นอีกเหตุการณ์ที่หลุดจากเนื้อเรื่องต้นฉบับ
ส่วนเรื่องที่เธอไปเถียงกับผู้ใหญ่บ้าน หลินอวี้จู๋คิดว่ามันก็เป็นเคราะห์ร้ายที่ไม่ควรต้องเจอเหมือนกัน
ใครจะคิดว่าชายชราคนนั้นจะเกิดคึกอะไรขึ้นมา แล้วอยากให้พวกเธอยกบ้านที่สร้างเองให้คนอื่นไปล่ะ
นี่เป็นเรื่องที่คนปกติเขาทำกันหรือไง
พอคิดแบบนี้ หลินอวี้จู๋ก็รู้สึกว่าผู้ใหญ่บ้านแม้จะไม่ใช่ตัวประหลาดขั้นสุดยอด แต่ก็ยังเป็นตัวประหลาดอยู่ดี แถมยังเป็นตัวประหลาดที่มีประโยชน์เสียด้วย
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องใส่ใจเรื่องนี้หน่อยแล้ว” หลินอวี้จู๋พึมพำ
“ใช่ไหมล่ะ ฉันไปสืบมาแล้ว ครูที่หมู่บ้านรับเข้ามาจะได้แต้มแรงงาน คิดเป็นรายเดือน เดือนละ 300 แต้มเลยนะ”