ปัญญาชนชายที่เพิ่งมาถึงทั้งสามคนอายุยังไม่มาก คนที่อายุน้อยที่สุดเพิ่งอายุ 15 ปี ยังเรียนมัธยมปลายไม่จบก็ถูกส่งลงชนบทแล้ว เขาชื่อซ่งจื้อเกา
คนที่อายุมากที่สุดก็เพิ่ง 18 ปี ชื่อจ้าวอ้ายตั่ง
ส่วนคนที่อายุอยู่ตรงกลางนั้น 17 ปี ชื่อจางอ้ายกั๋ว
อืม ชื่อคนในยุคนี้มีเอกลักษณ์ของยุคสมัยจริง ๆ
แค่ในหมู่บ้านซ่านสุ่ยก็มีคนชื่ออ้ายกั๋วกับอ้ายตั่งอยู่หลายคนแล้ว
ปัญญาชนชายทั้งสามหน้าตาสะอาดสะอ้าน เป็นใบหน้าธรรมดาทั่วไป ตอนที่หลินอวี้จู๋เห็นพวกเขา เธอกลับรู้สึกว่านี่แหละถึงจะปกติ จะให้มีหนุ่มหล่อเกลื่อนทุกที่ได้ยังไง!
ถ้ามีหนุ่มหล่อมาอีกสักคน สาว ๆ ที่จุดพักปัญญาชนคงแย่งกันจนตายไปข้างแน่!
ส่วนปัญญาชนชายกลุ่มใหม่มีนิสัยใจคออย่างไร คงต้องรอดูกันต่อไป!
บังเอิญว่าจางอ้ายกั๋วกับจ้าวอ้ายตั่งเป็นคนจากอำเภอเดียวกับพวกเธอ ส่วนซ่งจื้อเกามาจากตำบลข้าง ๆ ภูเขา พูดได้ว่าทั้งสามคนกลับบ้านได้สะดวกกว่าปัญญาชนรุ่นเก่ามาก
การที่ได้ถูกส่งมาอยู่ใกล้บ้านแบบนี้ ย่อมต้องมีคนหนุนหลังอยู่เบื้องบน ทั้งสามคนนี้จึงไม่ควรมองข้าม
มังกรแกร่งก็ข่มงูเจ้าถิ่นไม่ได้ หลินอวี้จู๋คิดว่าถ้าผูกมิตรกับทั้งสามคนได้ก็ดีที่สุด หากทำไม่ได้ก็อย่าสร้างศัตรู ต่างคนต่างอยู่โดยไม่ก้าวก่ายกันก็ดีเหมือนกัน!
การมีบ้านอยู่ใกล้ ๆ ก็มีข้อดีอยู่ พวกเขาพกเสบียงติดตัวมาด้วย กินได้สักสองสามวันไม่มีปัญหา
ถึงอย่างไรเรื่องอาหารก็ยังเป็นปัญหา เมื่อก่อนหัวหน้าหมู่บ้านยังพอส่งข่าวให้รู้บ้าง แต่คราวนี้ดูเหมือนเขาตั้งใจจะวางเฉย หวังหยางกลับมาเห็นปัญญาชนใหม่เต็มห้อง ก็ได้แต่คิดว่าเขาคงต้องไปคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านเอง จะให้ปัญญาชนรุ่นเก่าแบ่งเสบียงให้รุ่นใหม่จริง ๆ ไม่ได้หรอก ถ้าเป็นอย่างนั้น บ้านพักปัญญาชนคงทะเลาะกันจนหลังคาถล่มแน่!