หลัวซู่ได้ยินก็ดีใจเป็นล้นพ้น ดีใจจนตัวโยนไปมา
สองคนออกจากประตู สวีเซียวส่งหลัวซู่ด้วยท่าทีอ่อนโยน นัดหมายเวลาครั้งต่อไป
หลิงไป๋เยียนและโม่เวินชูที่เฝ้าประตูลาน courtyards ต่างชาชินไปแล้ว
"พี่สวี...นี่ไม่ฝึกบำเพ็ญเลยจริงๆ น่ะเหรอ..."
"คนแบบนี้ทำไมถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? ยังได้สมบัติเซียนอีก?"
"ฟ้าตาบอดจริงๆ..."
ครั้งนี้แม้แต่โม่เวินชูก็เริ่มอิจฉา
เดือนนี้สวีเซียวยังคงวางแผนตามกำหนด เพียงแต่เวลาไปพบทหาร นางหลงหยานมากขึ้น
ส่วนหลี่เซียงเซียง ถูกหลงหยานสั่งห้ามออกจากห้อง
หลี่เซียงเซียงนอนร้องไห้ในห้องจนหน้าน้ำตาเปียก
"ท่านอาจารย์! หนูไม่อยากเป็นศิษย์ท่านแล้ว!"
"อือๆๆ!"
"หนูอยากอยู่กับเซียวเซียวเป็นสหายร่วมเต๋า!!"
"อือๆๆ!!!"
"ท่านอาจารย์แย่งสหายร่วมเต๋าของหนู!!!"
หลงหยานหัวเราะเบาๆ ใบหน้างดงามไร้ซึ่งความหมองคล้ำ นอกจากสีขาวแล้ว ความกังวลทั้งหมดหายไปสิ้น
"เซียงเซียง ยังหนุ่มยังสาว เรื่องบำเพ็ญสำคัญกว่า!"
"เรื่องรักใคร่จะสำคัญเท่าการบำเพ็ญได้อย่างไร!"
"อาจารย์ทำเพื่อตัวเจ้าเองทั้งนั้น!"
ป้ายสื่อสารส่งเสียงดัง หลงหยานขยับกายน้อยๆ ดวงตางดงามเป็นประกาย
"เซียวเซียวเรียกหาแล้ว! อาจารย์ขอตัวก่อน!"
เปิดประตูบินจากไป
ทิ้งไว้เพียงหลี่เซียงเซียงผู้สิ้นหวังนั่งร้องไห้คนเดียว นางสำนึกผิดจนคอขาดบาดตาย
"ฮึ่ย! ข้าไม่เอาอาจารย์คนนี้แล้ว!!"
น้ำตาไหลอาบหน้า
สวีเซียวเองก็จนใจ หนานกงเอียนเป็นอาจารย์ของหลี่เซียงเซียง แถมกำลังมีความรักอันเร่าร้อน
ทำได้เพียงหาทางช่วยภายหลัง
เช้าวันรุ่งขึ้น ลานสายนอกระเบิดเสียง
"บัดซบ?!"