สวีเซียวปรายตามองไปถามว่า "ศิษย์พี่รอง ท่านก็กระอักเลือดอีกหรือ?"
หลิงไป๋เยียนรีบเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แล้วเก็บยาเซียนหลอมกายเปื้อนเลือดเอาไว้
"เรื่องเล็กน้อย!"
"ช่วงนี้ไฟธาตุในกายกำเริบนิดหน่อย"
ในวินาทีที่มือนุ่มๆ เก็บยาทั้งสามเม็ดนั้น พลังวิญญาณในร่างก็พลิกฟื้นกลับสู่สภาวะปกติทันที
การปะทะในสติสำเร็จลงด้วยชัยชนะ
ความอึดอัดในทรวงอกหายไปสิ้น ใบหน้าสวยเลอค่านั้นแฝงไว้ซึ่งความปลื้มปีติของผู้ได้มาซึ่งวาสนา
"ขอบคุณศิษย์น้องสวี!"
นางหัวเราะเยาะอยู่ในใจ ศิษย์น้องเป็นเพียงสุนัขเลวทราม แต่เรื่องนี้จะไปเกี่ยวกับนางหลิงไป๋เยียนได้อย่างไรเล่า?
นางเพียงต้องการฉกยาเท่านั้น!
นางจะต้องฉกยาของศิษย์น้องให้เกลี้ยง ฉกให้หมดสิ้น!
เจ้าสุนัขตัวมอมแมมอย่างมัน ไม่คู่ควรแก่นางจะโกรธเคืองเลยสักนิด!
ฮึ่ม!!
[มอบยาเซียนหลอมกาย 3 เม็ด คืนกลับยาเซียนเทพบดี 3 เม็ด]
สวีเซียวส่งยาให้ ข้างกายนั้น หนานกงหยานในชุดกระโปรงยาวสีเหลืองห่าน ร่างอ่อนโยนงดงามสุดพรรณนา ดวงตางามเปล่งประกายวาววับ
เซียวเซียวหล่อเหล่าเกินไป!
สุดแสนยิ่งใหญ่!
นางหาได้สหายร่วมเต๋าที่คู่ควรเสียแล้ว!!
นางซบแขนสวีเซียวด้วยความรักใคร่สุดจะทานทน สีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความรักอันลึกซึ้ง
[ระดับสายสัมพันธ์กับหนานกงหยาน สตรีผู้กุมชะตาฟ้า พุ่งขึ้นถึงระดับ 2......]
เก็บยาน้อยแห่งสวรรค์แล้ว ทั้งสี่คนก็หวนกลับสู่ถ้ำพำนักของหลิวชิงเฉียน
ครั้งนี้หลิวชิงเฉียนเข้าปิดด่านมรณะ หากฝ่าด่านไม่สำเร็จเป็นเซียนดินก็จะไม่ยอมออกมา ใช้เวลานานเท่าใดไม่อาจล่วงรู้ได้
แต่น่าจะเป็นเรื่องในอีกไม่กี่ปีนี้แหละ
"เซียวเซียว......เอี๋ยนเอี๋ยนไม่อยากจากไปเลย!"
หนานกงหยานที่เพิ่งตกอยู่ในห้วงรักอันสมบูรณ์แบบโอบแขนสวีเซียวไว้ไม่ยอมห่าง แถมยังทำให้ม่อเวินซูและหลิงไป๋เยียนที่อยู่ในลานบ้านถึงกับตะลึงงัน