หลี่กุ้ยฟางกับถังหว่านมาถึงประตูทางหนีไฟตรงบันไดแทบจะพร้อมกัน และได้ยินเสียงชวนคลื่นไส้นั่นตั้งแต่แรก
ถังหว่านรีบก้าวเข้าไป ภาพตรงหน้าทำให้เธอคลื่นไส้จนแทบอาเจียน แล้วก็อาเจียนออกมาจริง ๆ หลี่เหมิ่งเห็นเธอแล้วชะงักไปด้วยความตกใจ รีบถอยออกมาและปล่อยเจียงเพ่ยทิ้งทันที
“ที่รัก—”
“อย่าเรียกฉัน ฉันขยะแขยง!” ถังหว่านหลบเขา จ้องชายโฉดหญิงชั่วคู่นั้นอย่างเย็นชา “เมื่อวานฉันยังช่วยแกอยู่เลยแท้ ๆ”
เจียงเพ่ยบิดสะโพก เกาะหลี่เหมิ่งราวกับไม่มีกระดูก “พี่คะ ตอนนี้มันยุคไหนแล้ว กฎหมายก็ไม่มีอีกต่อไป ใครมีความสามารถกว่า ใครแข็งแกร่งกว่า ก็ได้ครอบครอง”
หลี่เหมิ่งตั้งใจจะผลักเธอออกไป แต่กลับสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มบนตัวเธอ จึงอดพูดไม่ได้ว่า “เธอไม่ได้บอกเหรอว่าฉันจะนอกใจ? ตอนนี้ฉันก็ทำแล้วไง”
เขายังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเสียด้วยซ้ำ เพราะถังหว่านคอยกรอกหูเขาเรื่องการนอกใจอยู่ตลอด พอวันนี้เขานอกใจขึ้นมาจริง ๆ สาเหตุก็ไม่ได้อยู่ที่เขาทั้งหมด
เป็นความผิดของเธอ
“ไอ้สารเลว!”
หลี่กุ้ยฟางเดินขึ้นบันไดช้า พอพุ่งมาถึงก็ฟาดหลี่เหมิ่งไม่ยั้ง พลางร้องไห้ไปด้วย “ฉันเลี้ยงแกให้โตมาเป็นลูกอกตัญญูแบบนี้ได้ยังไง แล้วแกจะให้พ่อแกบนสวรรค์นอนตายตาหลับได้ยังไง!”
หลี่เหมิ่งรำคาญจนดึงตัวเธอไว้ “พอเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเอาแต่ทะเลาะกับผม ผมจะทำเรื่องแบบนี้เหรอ แม่ไม่เข้าข้างลูกชายตัวเอง แต่กลับเข้าข้างคนนอกหรือไง”
“คนนอก?”
ถังหว่านได้ยินแล้วหัวเราะออกมา ดวงตาแดงก่ำ แต่ฝืนกลั้นน้ำตาไว้ “แต่งงานกันมาแปดปี คุณกลับบอกว่าฉันเป็นคนนอก หลี่เหมิ่ง คุณมันไม่มีหัวใจ”