เจียงเพ่ยฝืนความรังเกียจแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ไปให้พ้น ฉันเป็นแขกของคุณโจวนะ”
ชายผมทองที่พูดขึ้นแม้จะเกรงใจโจวจิ่งเหออยู่บ้าง แต่ใครในหมู่บ้านจัดสรรที่รู้จักโจวจิ่งเหอบ้างจะไม่รู้ว่าเขามีคู่หมั้น แค่เมื่อสองวันก่อน ชายผมทองก็ยังเห็นกับตาว่าโจวจิ่งเหอรักใคร่คู่หมั้นของตัวเองแค่ไหน ผู้หญิงที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำคนหนึ่งกลับกล้าพูดว่าตัวเองเป็นแขกของคุณโจว
ชายผมทองหัวเราะเยาะ “แขกงั้นเหรอ? แล้วทำไมเขาถึงไม่มาเปิดประตูให้ตั้งนานแล้วล่ะ หรือว่าเธอคิดไม่ซื่อ อยากยั่วเขาเอง?”
สายตาของเขากวาดมองเรือนร่างเธอขึ้นลงอย่างสื่อความนัย ก่อนหยุดอยู่ตรงส่วนโค้งเว้าที่อวบอิ่ม เขากลืนน้ำลาย “ถ้าอยู่กับฉัน ฉันก็ให้สิ่งที่เธอต้องการได้นะ”
เจียงเพ่ยแทบกรอกตามองฟ้า เธอยกมุมปากอย่างดูแคลน “อย่างนายเนี่ยนะ? เป็นตัวอะไรถึงคิดว่าคู่ควร?”
ชายผมทองหัวเราะหึ ๆ สองครั้ง ชายสามคนที่ตามหลังเขาสบตากัน แววตาฉายความหื่นกระหาย ตอนนี้ระเบียบสังคมพังพินาศไปนานแล้ว ยังจะสนใจศีลธรรมอะไรอีก
“ทำไมฉันจะไม่ได้?”
ชายผมทองกระชากแขนเจียงเพ่ยไว้ คนหนึ่งคว้าแขนอีกข้างของเธอ ส่วนอีกคนก็เข้ามาปิดปาก ชายที่เหลือยกขาเธอขึ้น แล้วลากเธอไปยังบันได
ตอนนี้เจียงเพ่ยถึงได้หวาดกลัว เธอดิ้นรนไม่หยุด แต่ยิ่งดิ้น ชายผมทองก็ยิ่งออกแรงลากแขนเธอแน่นขึ้น ส่วนชายที่ปิดปากเธอก็บีบคอเธออย่างแรง
“ดิ้นอีก ฉันฆ่าเธอแน่”
เขาขู่
เจียงเพ่ยหวาดผวาจนสุดขีด น้ำตาแห่งความอัปยศไหลพราก เธอใช้ขาทั้งสองข้างถีบสุดแรง แต่กระโปรงก็ยังถูกถลกขึ้น เสื้อผ้าถูกฉีกขาด