เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าด้านนอกหน้าต่างกระจกดังระงมขึ้นเรื่อย ๆ มองจากที่สูงลงไป โลกทั้งใบดูราวกับกำลังเผชิญหายนะครั้งใหญ่ ท้องฟ้ามืดครึ้มกดต่ำ สายลมคำรามราวกับสัตว์คลั่ง
ลู่จ้าวจ้าวนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ในวันที่อากาศดี เธอชอบขดตัวอยู่ตรงนี้เพื่ออาบแดด แสงร้อนแรงจะส่องเข้ามาในดวงตา ทำให้เธอยังมองเห็นสีแดงพร่าเลือน
แม้จะทำกายภาพด้วยการฝังเข็มต่อไม่ได้แล้ว แต่เธอก็ยังเคยนอนอยู่ตรงนี้ ฟังเสียงลมฝน
แท็บเล็ตข้างมือเปิดละครวิทยุที่ดาวน์โหลดเก็บไว้ก่อนหน้านี้ โจวจิ่งเหอปรับไปยังช่องที่เธอฟังครั้งล่าสุด แล้วก็เข้าไปวุ่นอยู่ในครัว
เขากลัวเธอจะอยู่คนเดียวแล้วกลัว จึงตั้งใจวางเสี่ยวหลงไว้ในอ้อมแขน ก่อนจากไปยังจูบแก้มเธออย่างอาลัยอาวรณ์ น้ำเสียงอ้อยอิ่งอ่อนหวาน “ที่รัก”
ทั้งที่จากครัวถึงระเบียงมีระยะทางแค่สิบกว่าก้าว แต่เขากลับทำเหมือนอยู่ห่างกันเป็นแสนลี้
เธอฟังไปได้พักหนึ่งก็เริ่มง่วงงุน หาวออกมาแล้วเอื้อมมือไปคลำหาผ้าห่มบางที่วางอยู่ข้างตัว แต่กลับคลำไม่เจอ กลับสัมผัสโดนมือที่คุ้นเคยแทน
วินาทีถัดมา เธอก็ถูกโอบเข้าไปในอ้อมแขน ลู่จ้าวจ้าวไม่แปลกใจแม้แต่น้อย เธอขยับหาท่าที่สบายในอ้อมแขนเขาแล้วหลับตาลง
โจวจิ่งเหอตบหลังเธอเบา ๆ แขนที่โอบกอดนั้นรวบเธอไว้ทั้งตัว ครั้นลมหายใจของคนในอ้อมแขนเริ่มสม่ำเสมอ เขาจึงค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น
ดวงตาสีเลือดคู่นั้นมืดหม่นถึงขีดสุด แค่เห็นสีแดงคล้ำก็ชวนให้ผู้คนหวาดกลัว ภายในแฝงพลังชั่วร้ายอันน่าสะพรึงกลัว