นั่นเป็นภาพที่เขาวาดตอนอายุสองขวบ
ตอนนั้นเขายังเด็กเกินไป มือเล็ก ๆ จึงยังควบคุมได้ไม่คล่องนัก
วันหนึ่งเขาแอบเข้าไปในห้องหนังสือขององค์หญิงผิงหยาง เห็นพู่กันกับหมึกสำหรับวาดภาพวางอยู่บนโต๊ะ จึงเกิดนึกสนุกขึ้นมา ปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ คว้าพู่กันมาจุ่มหมึกจนชุ่ม แล้ววาดโดราเอมอนลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง
แน่นอนว่า ด้วยความสามารถในการควบคุมมือของเขาในตอนนั้น วาดออกมาได้พอให้ดูออกคร่าว ๆ ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว
เมื่อองค์หญิงผิงหยางจัดการงานทหารเสร็จแล้วกลับมาถึงห้องหนังสือ ก็เห็นบุตรชายคนเล็กของตนนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าเปื้อนหมึก กำลังชื่นชม “ผลงานชิ้นเอก” ของตัวเองอย่างพึงพอใจ
นางเดินเข้าไปดูภาพบนกระดาษ เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “นี่คืออะไร?”
“แมว!” ไฉ่ลิ่งเซียววัยสองขวบตอบเสียงเล็กเสียงน้อย พลางฉีกยิ้มจนเห็นฟันน้ำนมซี่เล็ก ๆ สองสามซี่
องค์หญิงผิงหยางมองสิ่งมีชีวิตตัวกลมดิ๊กบนกระดาษอีกครั้ง มันไม่มีหู ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนแมว นางจึงเงียบไปอีกหน
จากนั้นนางก็ให้คนนำภาพนี้ไปใส่กรอบ แล้วแขวนไว้ในห้องนอนของไฉ่ลิ่งเซียว
ภาพนั้นแขวนอยู่นานถึง 13 ปี
ไฉ่ลิ่งเซียวเดินไปข้างเตียง เงยหน้ามองภาพวาด
กระดาษเริ่มเหลืองลงเล็กน้อย หมึกก็จางสีไปบ้างแล้ว ทว่าสิ่งมีชีวิตสีน้ำเงินตัวกลมดิ๊กยังคงฉีกยิ้มกว้างอย่างไร้กังวล
จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าฉันมีกระเป๋าวิเศษของนายก็คงดี”
เสียงนั้นก้องสะท้อนอยู่ในห้องอันว่างเปล่าครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบหายไป