เรื่องที่หนิงหนิงช่วยเซิ่งอี้เสวี่ยไว้แพร่ไปถึงหูคนตระกูลเซิ่งอย่างรวดเร็ว และถูกขยายความจนใหญ่โต
เหอจิ้งซูทวนคำพูดของเซิ่งอีอีอย่างไม่อยากเชื่อ «เธอว่าอะไรนะ? ลูกสาวของซูเนี่ยนช่วยเสี่ยวเสวี่ยไว้เหรอ?»
เธอยังไม่รู้ว่าซูเนี่ยนเหอแต่งงานกับลู่จิ่งชวนพร้อมกับพาลูกสาวไปด้วย
หลังฟังเซิ่งอีอีเล่าจบ เธอก็ทั้งโมโหทั้งแค้น «สมองของลู่จิ่งชวนมันคิดยังไงกันแน่?
ยอมเลี้ยงลูกให้คนอื่น แต่ไม่ยอมรับลูกสาวสุดที่รักของฉัน!
อีอี ผู้ชายแบบนี้เธอเลิกคิดถึงเขาได้แล้วนะ แม่จะหาผู้ชายที่ฉลาดกว่าเขาและมีสติให้!»
คอของเซิ่งอีอีถูกดามไว้ ใบหน้าซีดเผือดเพราะความเจ็บปวด ทำได้เพียงกลอกตาไปมา
เธอร่ำไห้คร่ำครวญ «แม่... ในเมืองหลวงไม่มีทางมีผู้ชายคนที่สองที่ดีไปกว่าลู่จิ่งชวนแล้ว หนูชอบเขาค่ะ!»
เซิ่งเหลียนเจี๋ยทนฟังต่อไม่ไหว จึงเดินออกจากห้องผู้ป่วยไปเงียบ ๆ
น้องสาวของตัวเองจะโง่แค่ไหนก็ยังเป็นน้องสาวแท้ ๆ ทำได้เพียงทนรับสภาพ
แต่สภาพของเธอเป็นแบบนี้ ไม่แน่ว่าต่อไปอาจทำเรื่องอะไรที่ส่งผลกระทบต่อลู่จิ่งชวนกับซูเนี่ยนเหออีก
เซิ่งเหลียนเจี๋ยยังคิดหาวิธีดี ๆ ที่จะหยุดเซิ่งอีอีไม่ออกในตอนนี้ แต่เขาปกป้องซูเนี่ยนเหอได้
เขาส่งข้อความหาซูเนี่ยนเหอ:
【เนี่ยนเนี่ยน ต่อไปถ้าอีอีทำอะไรเกินเลยกับเธอ รีบบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่จัดการเธอเอง!】
ซูเนี่ยนเหอ: 【พี่ อย่าเข้าไปยุ่งเลย ถ้าทำให้พี่น้องในบ้านแตกคอกัน ฉันก็จะถูกคนตระกูลเซิ่งนินทาอีก】
เซิ่งเหลียนเจี๋ย: 【ไม่ได้หรอก! แม่กับอีอีติดค้างเธอไว้มากพอแล้ว ตอนนี้พี่มีความสามารถพอจะปกป้องเธอ
ถ้าเป็นความผิดของอีอีจริง ๆ การห้ามเธอให้ทันเวลาก็เป็นเรื่องดีทั้งกับตัวเธอและตระกูลเซิ่ง】