เซี่ยอวี่เดินไปกลางลานโล่ง เสี่ยวเฮยสุนัขร่างกำยำยืนกระดิกหางอยู่ข้างกาย
“สมบัติล้ำค่าที่ใช้รับมือสิ่งลี้ลับได้! ขายห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 30 ห่อ! รับแลกสิ่งของอื่นที่มีมูลค่าเท่ากัน!”
“มีเพียง 5 ชิ้นเท่านั้น! ใครมาก่อนได้ก่อน!”
เสียงตะโกนของเขาทำลายบรรยากาศอึมครึมในชุมชน ผู้พักอาศัยรอบข้างพากันสะดุ้งโหยง
ไม่นานผู้คนจำนวนไม่น้อยก็พากันล้อมเข้ามา ถูกสิ่งลี้ลับเล่นงานมาตลอด 4 วัน ใครบ้างจะไม่อยากเห็น “สมบัติที่ใช้รับมือสิ่งลี้ลับได้” กันล่ะ
ในกลุ่มคน หลี่เฉิงจวินเคยพูดคุยกับเซี่ยอวี่เมื่อวาน อีกทั้งวันนี้ยังเห็นหวงเจิงเสียเปรียบ เขาจึงอารมณ์ดี เลยก้าวออกมาถามว่า
“น้องชาย มีสมบัติที่ใช้รับมือสิ่งลี้ลับได้จริงหรือ? เชื่อได้ไหม?”
เซี่ยอวี่สะพายเป้ไว้ด้านหน้า แล้วหยิบภาพฉงขุยออกมาแผ่นหนึ่ง
“ลองจับดูก็รู้แล้ว”
ทุกคนมีหน้าต่างข้อมูล สิ่งของที่มีประโยชน์ เพียงสัมผัสก็เห็นคำอธิบายได้
หลี่เฉิงจวินเองก็รู้กาลเทศะ เขาเพียงแตะรูปเทพทวารบาลด้วยปลายนิ้วสองนิ้ว
【ภาพฉงขุยวาดมือ (ระดับสามัญ): ปราบผี ปกป้องบ้าน】
เมื่ออ่านคำอธิบายจบ คิ้วของเขากระตุกเล็กน้อย แต่สีหน้าภายนอกยังคงสงบนิ่ง
“น้องชาย นี่เป็นแค่ระดับสามัญ จะมีประโยชน์สักแค่ไหนกัน ถึงกับขายตั้ง 30 ห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป? ผู้พักอาศัยหลายคนได้ยันต์ระดับวิญญาณมาตั้งแต่แรกเลยนะ”
เซี่ยอวี่กล่าวเสียงดังด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แปะไว้บนประตูแล้วจะตรึงผีเคาะประตูให้อยู่นิ่งได้ 10 ครั้ง!”
คนรอบข้างได้ยินดังนั้นก็พากันตกตะลึง กระซิบกระซาบกันไม่หยุด
ดวงตาของหลี่เฉิงจวินเป็นประกาย “ตรึงให้อยู่นิ่งหมายความว่าอย่างไร? รับรองว่าผีเคาะประตูขยับไม่ได้หรือ? ใช้ได้ 10 ครั้งแน่นะ?”
เซี่ยอวี่พยักหน้า “ไม่หลอกเด็ก ไม่โกงคนแก่”