เซี่ยอวี่เพิ่งถือขวานลงมาจากชั้นบน
ก็เห็นหลี่เฉิงจวินพาชายฉกรรจ์หลายคนมายืนรออยู่ใต้ตึก 1
“ป่าช้ารวม จะไปยกโลงศพหรือ?” มุมปากเซี่ยอวี่กระตุก เขายังไม่กล้าออกไปไกลจากประตูหมู่บ้านด้วยซ้ำ แล้วจะให้ไปป่าช้ารวมเนี่ยนะ?
ดวงตาหลี่เฉิงจวินลุกวาว
“น้องชาย นายเคยฆ่าผีร้ายมาแล้วสินะ ไม่อย่างนั้นคงเอารูปฉงขุยออกมาไม่ได้”
“นายมีประสบการณ์ พวกเราก็มีคน ไปป่าช้ารวมด้วยกัน แล้วยกโลงศพดำใบนั้นลงมาได้”
“ช่วงหลายวันนี้พวกเราก็พอจับทางได้แล้ว กลางวันไม่มีผีร้าย โลงศพใบนั้นน่าจะถูกน้ำท่วมพัดออกมาตั้งแต่ก่อน ขนลงมาไม่ยาก เมื่อวานพวกเราทำรถลากไว้แล้ว วันนี้รับรองว่าลากลงมาได้แน่”
“ถึงตอนนั้นพวกเราจะเตรียมตัวให้พร้อม พอเปิดโลงก็ใช้ยันต์ทันที ถ้ามีผีร้ายก็ฆ่ามัน ถ้าไม่มีก็ไม่มีอันตราย”
“ของรางวัลที่ดรอปออกมาเราค่อยตกลงกันว่าจะแบ่งยังไง ว่าไง? ต่อไปเราร่วมมือกันได้บ่อย ๆ ด้วย ป่าช้ารวม วัดร้าง เจดีย์โคลน แล้วยังเสียงพิธีแต่งงานประหลาดที่ดังขึ้นทุกคืนตอนเที่ยงคืนอีก พวกเราลุยไปด้วยกัน!”
“นี่คือเกมวันสิ้นโลกสยองขวัญ ในฐานะผู้เล่น เราต้องเป็นฝ่ายลงมือก่อน ไม่อย่างนั้นก็ได้แต่รอให้ผีร้ายพังประตูเข้ามาฆ่า”
“นายไม่สังเกตหรือว่า ยิ่งผ่านไปแต่ละคืน ผีร้ายก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้น?”
หลี่เฉิงจวินแสดงความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม คำพูดของเขาก็ชวนให้คล้อยตามอย่างยิ่ง
ถ้าเซี่ยอวี่ไม่มีระบบอัปเกรดด้วยบุญกุศล บางทีเขาอาจจะร่วมมือด้วยก็ได้ อย่างไรเสีย ในโลกาวินาศสยองขวัญแห่งนี้ แทนที่จะหวาดผวาอยู่ทุกวัน สู้เสี่ยงสักตั้งยังดีกว่า
แต่...เซี่ยอวี่มีระบบ แถมยังแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ไม่จำเป็นต้องเอาตัวไปเสี่ยงขนาดนั้นเลย
รอให้พวกนั้นไปลองที่ป่าช้ารวมก่อน พอเขาแข็งแกร่งพอแล้วค่อยไปเก็บผลประโยชน์ก็ยังไม่สาย
เซี่ยอวี่ ‘ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง’
“ขอบคุณพี่ชาย แต่ผมขี้ขลาด อยากขุดผักป่ากินกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปวัน ๆ อยู่รอดได้อีกวันก็ถือว่าได้อีกวัน”