บทที่ 35 ออกมาแล้ว
“16:21”
ฉู่เช่อเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเงยหน้ามองไปทางปากหมู่บ้าน สีหน้ายังคงเรียบเฉย
ยามมองไปทางปากหมู่บ้าน เขาก็ยังทำท่าราวกับไม่ทุกข์ร้อน ไม่ได้เร่งร้อนแม้แต่น้อย
เมื่อสบตากับผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ฉู่เช่อก็ยังสงบนิ่งอย่างยิ่ง
ความสงบนิ่งของเขาทำให้ผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ รู้สึกอุ่นใจขึ้นไม่น้อย
ทว่าลึกลงไปในดวงตาของฉู่เช่อ กลับมีความกังวลจาง ๆ ซ่อนอยู่
จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเฉินเหยี่ย นานา เถี่ยซือ หรือผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ก็ยังไม่มีใครหนีออกจากหมู่บ้านอายุยืนได้เลย
ก่อนหน้านี้มีผู้รอดชีวิตตั้งมากมายเข้าไปในหมู่บ้าน
แต่ตอนนี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
แม้แต่เสียงสักแอะก็ยังไม่มี
เลยเวลานัดหมายมาแล้ว 21 นาที
ถ้าเป็นไปตามแผน ตอนนี้ขบวนรถควรออกเดินทางไปแล้ว
นับตั้งแต่กลายเป็นผู้เหนือโลกในลำดับขั้นผู้นำทาง ฉู่เช่อก็รู้สึกถึงอันตรายอยู่ตลอดเวลา
ในฐานะผู้รอดชีวิตธรรมดาคนหนึ่งของขบวนรถ บางทีพวกเขาอาจสงสัยว่า ในเมื่อแม้แต่มหานครอย่างซั่งหู้ยังล่มสลาย แล้วเหตุใดช่วงที่อยู่ในขบวนรถจึงดูปลอดภัยและสงบเหลือเกิน
บางครั้งถึงกับรู้สึกว่าวันสิ้นโลกเป็นเพียงข่าวลือหลอกลวง
นอกจากบางครั้งขบวนรถจะเกิดอาการรวน เลือกเส้นทางมั่วซั่ว
อย่างเช่นตอนเช้าอยู่ ๆ ก็ขับไปข้างหน้าเจ็ดแปดกิโลเมตร พอตกบ่ายก็ย้อนกลับมาอีกเจ็ดแปดกิโลเมตรจนถึงจุดเดิม
ทั้งที่ตอนเช้าตกลงกันว่าจะไปทางตะวันออก พอใกล้เวลาออกเดินทางกลับเปลี่ยนไปทางใต้
แม้จะไม่เข้าใจว่าหัวหน้าขบวนรถเกิดบ้าอะไรขึ้น
แต่ชีวิตในขบวนรถ แม้เสบียงจะขาดแคลน ก็ไม่เคยเจออันตราย